Zouden die verschrikkelijke hormonen nu eindelijk een keer weg zijn?

by Tamara

Ik vertelde jullie een tijdje geleden al over een heel erg bijzonder record dat ik had gehaald. Ik was namelijk voor het eerst in acht jaar, niet binnen anderhalf jaar weer zwanger. Best een prestatie toch? Hahha. Als mensen mij vragen wat ik nou de voordelen en nadelen vind van een kleiner leeftijdsverschil tussen de kinderen, dan heb ik eigenlijk vooral voordelen. Het is onwijs gezellig, je zit maar kort in de tropenjaren en je zit nog in de luiers, dus eentje meer of minder maakt dan ook niet uit. Maar nadelen.. Hmm, er zijn wel wat kleine nadelen, maar niet echt iets bijzonders. Meer dingen over slaapjes enzo.

Maar! Onlangs kwam ik erachter, dat het toch best wel een groot nadeel had. Door zo vaak achter elkaar zwanger te zijn en borstvoeding te geven, hou je voor een hele lange periode een heleboel hormonen in je lichaam. Nu had ik niet echt het idee dat ik daar last van had, maar sinds een paar maanden, merk ik toch wel duidelijk dat het een behoorlijk verschil heeft gemaakt. Waar die ellendige hormonen allemaal voor gezorgd hebben en waarom ik zo blij ben dat ik er nu vanaf ben? Dat vertel ik in deze blog.

De afgelopen acht jaar, ben ik nooit echt mezelf geweest.

Op mijn negentiende was ik voor het eerst zwanger. Ik werkte toen nog heel veel en was heel sociaal en ging er niet vanuit dat dat zou veranderen na de bevalling. Echter raakte ik veel van mijn oude vrienden kwijt en was ik een behoorlijke tijd best wel eenzaam, wat ervoor zorgde dat ik niet echt het gevoel had dat ik met iemand kon praten.

Ik ben altijd al wat gevoelig geweest voor hormonen. Voordat ik kinderen kreeg, was ik één week per maand een onuitstaanbare draak, die haar zin moest hebben en de rest van de dag liep te mokken. Ik kon ontzettend boos worden om onzinnige dingen en verschrikkelijk verdrietig worden om helemaal niets. Toen ik zwanger raakte, stopte dat niet bij één week per maand, ik was gewoon negen maanden lang een verschrikkelijk onuitstaanbaar kreng en dat is daarna altijd een beetje blijven hangen. Ik weet niet of het onzin is of niet hoor, maar ik heb dus echt het idee dat er door de borstvoeding en de snel daaropvolgende zwangerschappen, steeds een beetje van die ‘krenghormonen’ opgestapeld werden. Tijdens elke zwangerschap werd ik erger en elke keer had ik daarna meer tijd nodig om mezelf weer een beetje terug te vinden.

Ineens een grote verandering?

Toch merkte ik nooit echt dat er iets ‘mis’ met me was, totdat Richard laatst eens zei dat we niet zo vaak meer ruzie hebben de laatste tijd. En dat klopt! het voelt alsof ik eindelijk weer wat beter in mijn vel zit, alsof ik iets meer rust in mijn hoofd had en of ik mijn emoties een beetje beter onder controle kan houden. Ik word niet meer boos om elke onzinreden en begin niet meer vanuit het niets ineens te huilen of te schreeuwen.

Ik had nooit het idee dat ik zo’n last had van die hormonen, tot ik erachter kwam dat ik, naarmate ze weggaan, steeds meer mezelf aan het worden was en dat gevoel is zooo ontzettend fijn. Ik heb overigens nog wel een eindje te gaan en ik denk dat de rest pas weggaat als ik helemaal gestopt ben met bv geven, maar dat zien we later wel weer. Ik vind dit al een heel mooi begin!

 

Zijn er vrouwen die dit verhaal herkennen? Ik ben echt heel erg benieuwd naar meer van dit soort verhalen

 

Misschien vind je dit ook leuk

3 comments

Liduina 6 augustus 2019 - 13:46

Hoi Tamara, wat een herkenbare blog. Hier hetzelfde een beetje. Alleen mijn vriend en ik zijn heel erg zwanger geraakt. En gelukkig is hij na een jaar (baby is inmiddels bijna 3 maanden) nog steeds verliefd en gek op mij. Dus ik denk dat wanneer die hormonen uit mijn lichaam zijn, hij straks helemaal dol op mij wordt ?. Leuk om te lezen dat er meer vrouwen hiermee kampen.

Je blogs zijn super om te lezen en ook erg fijn, ik heb net een babboe bakfiets curve e besteld en je blog heeft mij ideeën gegeven hoe ik tijdelijk de maxi cosi mee kan nemen. Bedankt

Reply
Sieuwke 5 augustus 2019 - 21:05

Heel herkenbaar.
Helaas kreeg ik bij de zwangerschap van jongste ook erg last van huidklachten. Nu ik gestopt ben met borstvoeding geven, gaat het iets beter met mijn huid en is mijn humeur iets beter volgens mijn partner ??

Reply
AnneMarijn 5 augustus 2019 - 10:30

Oh ik herken dit heel erg! 9maanden lang een heks en veel meer ruzie. En om de meest stomme dingen?‍♀️
Ik ben 8 weken geleden bevallen van nummer 4 en de oudste is net 5, dus het duurt wel even voor ze weer weg zijn, maar ik hoop ook echt dat ik weer wat gezelliger ga worden.
Het ergste is nog dat ik het ontzettend goed weet dat ik het doe, maar kan er niks aan doen?
Ik geef geen borstvoeding dus hoop dat ik er wat sneller vanaf ben.
Stuk beter voor Mn humeur en gezelligere relatie weer?‍♀️

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.