Zomerliefde | Hoofdstuk 27

by Tamara

Ik heb me nog nooit in mijn hele leven zo erg geschaamd als op dat moment. Toen mijn vader me vroeg of ik een stukje wilde wandelen, had ik al verwacht dat hij een vermoeden zou hebben, maar toen ik de vraag uit zijn mond hoorde, voelde het alsof alles instortte. Ik hoorde de teleurstelling in zijn stem en dat vond ik nog wel het allerergste. Dat mijn vader boos op me was, dat kon ik nog handelen, maar dat ik hem teleurgesteld had vond ik verschrikkelijk. Hij bracht me terug naar school, waar ik nog heel even in de bibliotheek wat dingen wilde op zoeken en wat huiswerk wilde maken. Hij zei niets en nam amper afscheid van me, iets dat verschrikkelijk voelde. Ik wilde iets tegen hem zeggen, maar ik kon niets bedenken wat het op dat moment beter zou maken en ik zwaaide hem uit toen hij wegliep. Nadat ik naar het toilet was geweest, liep ik naar boven, waar ik ineens geschreeuw hoorde. Ik herkende de stem van mijn vader en rende naar het lokaal toen waar het vandaan kwam. Daar zag ik nog net hoe mijn vader uithaalde en Ralph vol in zijn gezicht sloeg. Ralph viel op de grond en meteen begon er bloed uit zijn neus te stromen.

‘Pap wat heb je gedaan!??’ schreeuwde ik.

Ik rende naar Ralph toe, die zijn handen op zijn neus hield. Het bloed liep door zijn handen, en drupte op de witte kraag van zijn overhemd. Ik wilde hem overeind helpen, maar ik voelde hoe mijn vader mijn arm beetpakte en me meetrok.

‘Pap? Wat doe je nou? Laat mijn arm los!’ schreeuwde ik.

‘Ben je helemaal gek geworden Lexie? Ik haal je hier weg. Wie denkt die vent wel dat hij is? Hij is je leraar Lex, hij hoort je dingen te leren. Hij hoort je te beschermen! Niet weet ik veel wat met je te doen.’

Hij trok me mee naar de lift en duwde me naar binnen. Ik wilde wat zeggen, maar aan zijn blik zag ik dat ik dat beter niet kon doen. In de auto merkte ik dat we terug naar huis reden. ‘

Pap? Wat doe je nou? Ik moet naar mijn eigen huis, ik moet nog de hele week naar school!’

Hij schudde zijn hoofd:

‘Nee, zolang die vent daar nog op school werkt, blijf jij thuis. Ik vind het geen goed idee dat hij je ooit nog ziet. Eerst wil ik dat hij een straf krijgt voor wat hij gedaan heeft. ‘

‘Maar pap! Je weet niet eens wat er gebeurd is! Ik wist niet eens dat hij mijn leraar zou worden toen hij me aansprak.’

‘Dan nog Lexie, al wist je niet wie hij was, hij is veel en veel ouder dan jij, hij had beter moeten weten. Je bent nog maar net meerderjarig.’

Ik sloeg mijn armen over elkaar heen en keek boos naar buiten, waar de stad overging in de buitenwijken en de omgeving steeds groener werd. Ik wist dat het geen zin had om tegen mijn vader in te gaan. Zoals ik al vaak gemerkt had, was het erg lastig om hem op andere gedachten te brengen als hij iets in zijn hoofd had en ik besloot maar te wachten tot we thuis waren, zodat mijn moeder me eventueel een beetje bij kon staan. Eenmaal thuis sprong ik meteen uit de auto en rende ik naar boven, nog voor hij iets zou kunnen zeggen. Met een plof liet ik me op mijn bed vallen en ik schopte mijn schoenen al liggend uit. Ik pakte mijn telefoon uit mijn zak en belde Ralph. Zijn telefoon ging twee keer over en daarna drukte hij me weg. Daarna besloot ik Maud maar te bellen, zij nam gelukkig wel op.

‘Lex! Waar ben je? Ik kwam thuis en zag dat je er helemaal niet was en je was ook niet op school. Ik maakte me zorgen!’

Ik zuchtte: ‘Mijn vader weet het Maud. Hij weet het van Ralph.’

Het werd even stil aan de andere kant van de lijn.

‘Ik weet niet wat ik moet doen, hij heeft Ralph geslagen en ik mag niet naar school zolang hij er nog werkt zegt hij.’

‘Daarom was hij er dus niet. We hadden Stevens als vervanger, hij zei dat Ralph een ongelukje had gehad en dat hij naar het ziekenhuis moest.’

‘Naar het ziekenhuis??’

Ik schrok van haar woorden, ik wist wel dat mijn vader hem hard geslagen had, maar niet dat het zo ernstig was.’

Ik wilde net wat zeggen toen de deur open zwaaide en mijn vader met zijn armen over elkaar tegen de deurpost leunde.

‘Je moeder is thuis, we willen even met je praten. Geef je telefoon maar hier, die heb je voorlopig niet nodig.’

‘Ja dag pap! Ik heb hem wel nodig. Het is al erg genoeg dat je me ontvoert hebt en dat ik niet naar school mag, je krijgt mijn telefoon niet.’

Hij rolde met zijn ogen en stak zijn hand uit.

‘Ik meen het Alexandra, als je iemand wilt bellen pak je de huistelefoon maar, die telefoon lever je in.’

Met een zucht legde ik mijn telefoon in zijn hand en liep langs hem naar beneden. In de keuken zat mijn moeder al aan tafel met een kop thee.

‘Ga zitten Lex, we moeten praten.’

‘Mam, je kunt niet alles oplossen met thee. Ik wil geen thee en ik wil niet praten. Laat me gewoon met rust.’

Mijn moeder stond op en wees naar de stoel.

‘We kunnen dit op de makkelijke manier doen, of op de moeilijke manier, maar je gaat gewoon zitten en je gaat ons alles vertellen wat er is gebeurd.’

Ik wist dat er niets anders op zat dan gewoon te gaan zitten en te vertellen wat er in de afgelopen maanden allemaal gebeurd was. Natuurlijk liet ik de details achterwege, want ze hoefden niet te weten dat we seks hadden gehad. Ik vertelde dat we elkaar hadden leren kennen in de bar waar Maud werkte, dat het nogal een schok was geweest dat hij ineens voor de klas had gestaan, dat we gevoelens voor elkaar hadden gehad en dat we het uiteindelijk niet doorgezet hadden vanwege onze leeftijd. Ook vertelde ik over Sam, de dingen die hij gedaan had en dat hij me belachelijk had gemaakt. Dat Ralph me verdedigd had en dat het daarom weer opgebloeid was. Het was heel lastig om het allemaal aan mijn ouders te vertellen, maar ik wist dat ik het beste maar zo eerlijk mogelijk moest vertellen wat er gebeurd was, zodat ze een zo volledig mogelijk beeld hadden en ze zelf konden bepalen wat ze daarmee wilden doen. Ik merkte aan mijn moeder dat haar boosheid al wat afzwakte, maar mijn vader bleef kwaad.

Nadat ik alles verteld had, liep ik weer naar boven, waar ik bovenaan de trap bleef staan luisteren naar wat ze zeiden.

‘Joost waarom ben je nou zo boos? Ze heeft alles verteld en er is niets meer tussen hun. Ze kan er toch niets aan doen dat ze verliefd op elkaar zijn geworden.’

‘Ze is NEGENTIEN Florine. Ze is nog een kind! Ik snap best wel dat hij dacht dat ze iets ouder was, maar hij had het meteen moeten afkappen toen hij erachter kwam dat ze zijn leerling was. Niet weet ik veel wat met haar doen.’ Ik hoorde mijn moeder zacht wat mompelen en daarna hoorde ik een harde zucht.

‘Wat wil je nu doen? Wat moeten we hiermee Joost? Ze moet wel weer naar school.’

‘Ze heeft bijna kerstvakantie, dus ze blijft thuis. Ik meld haar wel ziek ofzo. Ik wil dat die man daar van school af is voor ze terugkomt en daar ga ik persoonlijk voor zorgen.’

Meteen verder lezen? Je koopt de hele reeks hier. 

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.