Zomerliefde | Hoofdstuk 25

by Tamara

Na een nacht zonder slaap liep ik naar beneden waar mijn vader aan de ontbijttafel zat. Hij was op zijn tablet de krant aan het lezen, maar toen ik de keuken binnenliep, keek hij op.

‘He lieverd! Heb je goed geslapen?’

Ik knikte en ging tegenover hem zitten, terwijl hij thee voor me inschonk. ‘Waar is mama?’

‘Je moeder is al naar het ziekenhuis, ze komt aan het einde van de middag weer terug, dus je moet het met je oude vader doen vandaag.’

Ik lachte: ‘Nou zo oud ben je nog helemaal niet pap. Aansteller!’

Ik zag mijn vader lachen. Hij was afgelopen jaar vijftig geworden en hij had stiekem best wel een beetje moeite met die leeftijd. 

‘Ik vind het fijn dat je weer een keertje thuis bent. We hebben je zo weinig gezien de laatste tijd. Gaat alles goed met je? Ook op school enzo?’

Ik schudde mijn hoofd:

‘Nee pap, eigenlijk niet. Ik weet niet of ik wel door wil gaan met deze opleiding.’

Hij zette zijn bril af en keek me verbaasd aan.

‘Niet? Maar ik dacht dat je het juist zo’n leuke opleiding vond. Is er iets gebeurd waardoor je het niet meer leuk vind?’

Ik knikte en nam een slokje van mijn thee.

‘Ja, er is een heleboel gebeurd en ik kan wel wat advies gebruiken, maar het is misschien wel een beetje een gek onderwerp.’

Zijn gezicht vertrok: ‘Lieverd, je bent toch niet zwanger he?’

Ik moest me inhouden om niet heel erg hard te gaan lachen en schudde mijn hoofd:

‘Nee pap, ik ben niet zwanger. Ik heb alleen een soort van relatie gehad die moeizaam ging en ik weet dat ik hem daar op school weer ga tegenkomen.’

‘Had? Dus jullie zijn niet meer bij elkaar?’

‘Nee, we zijn zelfs nooit echt bij elkaar geweest. Maar ik heb het gisteren helemaal afgekapt omdat ik niet meer wist wat ik ermee moest en ik weet nu niet of ik de juiste beslissing heb genomen.’

Hij schonk mijn lege kopje thee weer vol en dacht na.

‘Ben je verliefd op hem? Ik bedoel, ben je echt verliefd op hem? Denk je dat er een toekomst voor jullie is?’

Ik schudde mijn hoofd: ‘Nee, dat is het probleem nou juist. Ik ben ontzettend verliefd op hem en hij ook op mij, maar we kunnen gewoon geen relatie met elkaar hebben.’

Ik voelde mijn ogen vochtig worden en veegde snel een traan weg.

‘Ach lieverd, ik snap dat het heel erg moeilijk voor je is. Wat is de reden dat jullie geen relatie kunnen hebben? Heeft hij al een ander?’

Opnieuw schudde ik mijn hoofd:

‘Nee, hij is gewoon veel ouder dan dat ik ben en als mensen ons samen zouden zien dan ben ik bang dat ze gekke dingen over ons gaan denken.’ Mijn vader schoof naar me toe en gaf me een knuffel.

‘Ik zal niet verder vragen wie het is, maar ik denk dat je voor jezelf moet besluiten of je je wel druk wil maken over wat andere mensen denken en of je dat voor je eigen geluk wilt laten gaan. Als jullie echt van elkaar houden dan komt het allemaal goed. Tenzij hij van mijn leeftijd is natuurlijk.’

Hij lachte en ik kon het niet laten om te grinniken.

‘Nee pap, zo oud is hij nou ook weer niet.’

‘En bedankt he Lexie. Dus je noemt me gewoon oud.’

Ik gaf hem een duw en stond op om mijn bord op het aanrecht te zetten. ‘Lex, als ik je een advies mag geven. Je bent nog ontzettend jong. Geniet eerst een beetje van je leven en doe je best op school voordat je een serieuze relatie aan gaat. Je hebt nog jaren te gaan en die wil je niet vullen met een relatie die van beide kanten lastig is. Om wat voor reden dan ook.’

Ik knikte en gaf hem een knuffel.

‘Dank je pap. Ik denk dat ik het gewoon zo laat. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat een relatie voorlopig lastig gaat worden en hoewel ik het wel heel moeilijk zal vinden om hem te zien, zit er niets anders op denk ik.’

Hij klopte op mijn rug en lachte:

‘Ik ben trots op je lieverd. Ik denk dat er hierin geen foute keuze is en dat je gewoon moet doen wat je hart je verteld, hoe lastig het ook is.’

Na ons gesprek voelde ik me een stuk beter. Al mijn hele leven ging ik naar mijn vader als ik een probleem had en hoewel hij soms aangaf dat ik bepaalde dingen beter met mijn moeder kon bespreken, gaf hij altijd goede adviezen en wist hij me altijd op te vrolijken.

De rest van dat weekend werkte ik aan het verslag van de reis en hoorde ik niets meer van Ralph, Ik zag er ontzettend tegenop om weer naar school te gaan en toen ik maandag de klas binnenliep, was het ook best wel een beetje ongemakkelijk om hem te zien. Maar ik besloot mijn gevoel maar gewoon te negeren. Mijn vader had gelijk gehad, ik was nog heel erg jong en op dit moment wilde ik me gewoon focussen op school en op leuke dingen. Niet op lastige relaties.

Toch merkte ik dat er iets verandert was op school. Mensen begonnen me na te wijzen en gesprekken vielen stil als ik eraan kwam. Ik wist niet zo goed of het nou echt zo was of dat ik het me verbeeldde, maar het leek alsof er iets over mij gezegd was, dat de hele school wist, behalve ik. Ik besloot me er niet teveel van aan te trekken, tot ik in de bibliotheek zat te lezen en er ineens twee meisjes aan het gniffelen waren toen ze me zagen.

‘Is dat haar?’ fluisterde de ene tegen de ander, die ja knikte.

‘Sorry hoor, maar waar hebben jullie het over? Als jullie me uit gaan lachen, mag ik dan ook misschien weten waarom?’

De meisjes keken me verbaasd aan en schoten daarna in de lach.

‘Jij bent toch die leerling die een relatie had met meneer Vreugdenhil?’

Ik voelde dat ik rood werd en schudde mijn hoofd.

‘Ehh nee, jullie hebben de verkeerde voor je. Ik heb geen relatie met hem.’

De meisjes schoten in de lach en liepen weg. Ik wist niet of ze me nou geloofden of niet.

Als wel zo was was het gewoon een domme roddel en zou het wel overwaaien. Als het niet zo was dan had ik een enorm probleem. Mijn grootste geheim was uitgekomen.

Meteen verder lezen? Je koopt de hele reeks hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.