Zomerliefde | Hoofdstuk 11

by Tamara

Het was een kwestie van tijd voor Ralph mij ook zag staan en hij me zonder geluid te maken gedag zei. Hij was zichtbaar geschrokken dat ik ook op deze avond aanwezig was en andersom was dat net zo. Dit was wel de laatste plek waar ik hem had verwacht tegen te komen. Ik kreeg het een beetje warm en hoopte maar dat mijn ouders niets door zouden hebben. Het was ontzettend ongemakkelijk om me te realiseren dat mijn ouders met de ouders van de man stonden te praten, waar ik niet alleen minder dan vierentwintig uur geleden op de grond van de archiefruimte op school seks gehad had, maar die ook nog mijn leraar was. Om het nog even erger te maken, besloot mijn vader mij voor te stellen aan zijn ouders.

‘Mag ik jullie voorstellen aan mijn dochter? Meneer en mevrouw Vreugdenhil, dit is mijn dochter Alexandra. Alexandra, dit zijn Rudolph en Maria Vreugdenhil en hun zoon. Ralph was het niet?’

Ralph knikte en stak zijn had uit om die van mijn vader te schudden.

‘Hij moest eens weten.’ ging er door mijn hoofd.

‘Deze mensen zijn de grootste donateurs van vanavond en doen veel goede dingen om het ziekenhuis te ondersteunen. Ik ben ze heel erg dankbaar.’ zei mijn vader.

Nadat ik de handen van de ouders van Ralph geschud had, pakte ik de uitgestoken hand van Ralph aan. Een tinteling ging door mijn vingers en zorgde ervoor dat er een siddering over mijn rug gleed. Ik had een zwak voor mannen in pak en liet hij nou net een zwart pak dragen dat hem als gegoten zat en hem nog knapper maakte.

‘Ik vind het een eer om u te ontmoeten.’ zei ik zachtjes tegen zijn ouders. ‘Wat een prachtige dochter heb je Joost, echt een plaatje. Ze is het evenbeeld van haar moeder nietwaar? Die is al net zo beeldschoon.’ zei Maria.

Ik voelde dat mijn wangen rood werden en ik durfde Ralph niet aan te kijken, maar ik voelde dat zijn ogen op mij gefixeerd waren.

‘Hoe oud ben je kind?’ vroeg ze.

‘Ik ben net negentien mevrouw.’

‘Ahh dat is jammer, dan is ze veel te jong voor jou Ralph. Maar ze is wel prachtig niet waar?’ Ik keek op en zag Ralph ongemakkelijk naar me kijken. ‘Dat is ze zeker.’ zei hij zachtjes.

Ik voelde me ineens enorm opgelaten en excuseerde me met de smoes dat ik mijn moeder ging zoeken. Eerst liep ik naar de toiletten toe, maar toen ik zag wat voor een enorme rij daarvoor stond, besloot ik maar naar buiten te gaan om een luchtje te scheppen. Ik liep door de grote draaideuren naar buiten en ging in het parkje achter het ziekenhuis op een bankje zitten. Ik ademde een paar keer heel diep in en vervolgens weer uit om weer rustig te worden. Wat net gebeurd was, was zonder twijfel één van de meest ongemakkelijke situaties waar ik ooit in verkeerd had. Net toen ik wilde opstaan zag ik vanuit het donker iemand dichterbij komen.

‘Wat doe je hier helemaal alleen, ben je gevlucht voor je ouders?’ grinnikte Ralph.

Ik rolde met mijn ogen en ging weer zitten.

‘Nee eigenlijk voor die van jou. Ik werd een beetje ongemakkelijk van al die complimentjes.’

Hij lachte en kwam naast me zitten.

‘Mijn moeder kan nogal overweldigend zijn. Je bent net op het juiste moment vertrokken, want daarna bleef ze maar tegen je vader doorgaan over hoe jammer het was dat ik zoveel ouder was omdat we zo’n mooi stel zouden zijn.’

‘Ze had wel gelijk.’ zei ik zachtjes.

‘Ik weet het, ik ben te oud voor je. Maar zelfs al was ik jonger of jij ouder, ik mag en kan gewoon niets met mijn leerlingen beginnen.’

Ik knikte en ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan. Meteen deed hij zijn jasje uit en hing hem over mijn schouders. Het jasje rook heerlijk naar hem en toen hij wegkeek, snuffelde ik er snel even aan.

‘Hoe oud ben je eigenlijk?’ vroeg ik.

Ik wist dat hij veel ouder dan ik was, maar hoeveel ouder precies wist ik niet. Hij keek me aan en trok een wenkbrauw omhoog.

‘Wil je dat echt weten?’ Ik knikte en hoorde hoe hij zuchtte:

‘Ik ben tweeëndertig. Toen ik je ontmoette in die bar was ik mijn verjaardag aan het vieren.’ Ik slikte bij het horen van zijn leeftijd.

‘Dertien jaar.’ zei ik zachtjes.

‘Als ik had geweten dat je nog maar negentien bent, had ik het nooit gedaan. Maar je ziet er ouder uit en je komt zo ontzettend volwassen over. Nou ja op die uitspatting van gisteren in de klas na dan.’

Hij grinnikte en ik kon maar net een lach onderdrukken.

‘Nee Lexie, ik meen het. Ik heb elke dag te maken met negentienjarigen en had nooit verwacht dat jij ook zo jong zou zijn.’

Hij keek me aan en ik wendde mijn blik af. Ineens moest ik me echt inhouden om niet te gaan huilen. Het was zo oneerlijk, waarom moest ik nou tot over mijn oren verliefd worden op een man waar ik nooit een relatie mee zou kunnen hebben? Want laten we eerlijk zijn, dat leeftijdsverschil was tot daar aan toe, maar ik kon gewoon geen relatie met mijn leraar beginnen. Hij zag dat ik me in moest houden om niet te gaan huilen en sloeg zijn armen om me heen. Ik begroef mijn gezicht in zijn nek en ademde diep in. Verdorie, zelfs zijn knuffels waren perfect.

‘Niet huilen liefje. Ik weet dat het lastig is nu, maar er is ergens vast een leuke jongen van jouw leeftijd die perfect voor je is.’

Hij veegde met zijn duim een traan van mijn wang en kuste me zachtjes. Ik kon er alleen maar aan denken hoe graag ik hem wilde en niet één of ander kind van mijn eigen leeftijd.

‘Kom we gaan naar binnen, voor ze ons missen.’ zei hij en hij gaf me een hand.

Samen liepen we weer naar het gebouw toe en net voor we bij de ingang waren, liet hij mijn hand weer los. Ik weet niet waarom, maar het voelde als een afscheid en dit keer wisten we allebei dat het hier echt moest stoppen, voor het mis zou gaan.

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.