Zomerkind | Hoofdstuk elf

by Tamara

‘Zwanger? Meen je dat nou liefje? Dat is geweldig! Wat een prachtig nieuws!’ Ik hoorde de blijdschap in zijn stem en hoewel ik het nog niet kon bevatten, voelde ik een sprankje geluk. Ik hoorde een vrouwenstem op de achtergrond en Thomas siste dat hij er zo weer aan kwam.’Flo, ik vlieg morgen weer naar huis en dan gaan we het vieren! Echt geweldig nieuws lieverd, ik kan het bijna niet geloven! Ik hou van je!’ Ik zei tegen hem dat ik ook van hem hield en hing weer op. Ik keek naar de test in mijn hand. Twee rode streepjes. Zo klein, maar zo overweldigend mooi. Ik had me vele keren geprobeerd voor te stellen hoe het zou voelen om een positieve test in mijn handen te hebben, maar dat het zo geweldig zou voelen had ik nooit verwacht.

De rest van de dag kreeg ik niets uit mijn handen en op mijn werk vroegen ze of ik soms naar een kuuroord was geweest in het weekend, want ik straalde. Tijdens mijn pauze liep ik naar de wc en in het kleine hokje kon ik het niet laten om even over mijn buik te strelen. Ik wist dat de baby nu nog zo klein was als een rijstkorrel en dat hij of zij nog niet eens echt ‘in mijn buik’ zat, omdat mijn baarmoeder nog gewoon achter het schaambot zat, maar ik voelde nu al zoveel liefde voor dit kleintje dat ik niet kon wachten tot ik hem of haar echt zou kunnen ontmoeten.

Toen mijn dienst afgelopen was reed ik naar huis en toen ik in het donker op de oprit parkeerde en naar ons huis keek overspoelde het gevoel van geluk me ineens weer. Dit was het huis waar ons kleintje zou opgroeien. Nu nog zo klein, maar nu al zo geliefd. Ik kon bijna zien hoe er een kindje over ons gazon rende of hoe we samen koekjes bakten in de grote keuken. Hoe ik verhaaltjes voor zou lezen en hem of haar in een grote schommelstoel op de babykamer in mijn armen zou wiegen. Ik stapte uit de auto en liep naar binnen. Meteen liep ik de trap op naar de kamer die ik had bestempeld als babykamer en liet mijn handen over de nu nog witte muren gaan. Met een lach op mijn gezicht kleedde ik me uit en ging ik naar bed. Waar ik met een hand op mijn buik in slaap viel.

De volgende ochtend was Thomas al vroeg thuis. Hij had een ballon met daarop BABY, bij zich en omhelsde me meteen toen hij binnen kwam. Ik hoorde hem enthousiast vertellen over hoe hij het zijn collega’s verteld had. Ze hadden meteen aan hem gemerkt dat er iets was toen hij naar binnen kwam met een grote lach op zijn gezicht en hij was zo trots geweest dat hij het meteen wilde vertellen. Ook had hij in het vliegtuig al een aantal leuke namen gehad die hij had opgeschreven, maar dat papiertje kon hij nu niet vinden. Toen hij boven zijn koffer ging uitpakken belde ik het ziekenhuis om het goede nieuws te vertellen en we maakten een afspraak om over twee weken een echo te laten maken. Die twee weken zweefde ik op een roze wolk. We kochten stiekem samen alvast een eerste rompertje, verzonnen een aantal namen en keken naar kamertjes, maar omdat we niet konden kiezen, stelden we die keuze nog even uit. Inmiddels was ik ook op en top zwanger. Ik was misselijk, ontzettend moe en straalde. Vooral dat laatste was absoluut niet te verstoppen, want ik kreeg die enorme grijns niet van mijn gezicht af. Tijdens een bezoekje aan mijn ouders had mijn moeder enkel een blik op mijn gezicht nodig om te weten wat er aan de hand was en met tranen in haar ogen feliciteerde ze ons.

Toen brak eindelijk de dag van de echo aan. Met volle moed gingen we naar het ziekenhuis en namen we plaats in de wachtkamer. Thomas was een beetje afwezig en was veel bezig op zijn telefoon, maar ik hield me maar voor dat hij gewoon heel erg zenuwachtig was en dat hij daarom niet wilde praten. Toen we naar binnen werden geroepen, zag ik dat Anneke de echo zou doen. Zij had ons tijdens de eerste onderzoeken begeleid en ik vond het heel erg fijn dat zo’n bekend gezicht te zien tijdens de eerste afspraak.

‘Goed, ik ken jullie natuurlijk wel, maar ik wil even een paar dingen nalopen. Ik zie dat je ongeveer vijf weken geleden een eisprong hebt gehad en dat je tweeënhalve week geleden een positieve test hebt, klopt dat?’ Ik knikte en ze keek op haar papier. ‘Goed, dan zou je nu ongeveer zes á zeven weken zwanger moeten zijn. Misschien iets langer. We kunnen zo wel even kijken met de echo of er al een hartje te zien is. Voel je je verder goed?’

Ik vertelde precies welke klachten ik had en daarna mocht ik plaats nemen op de behandeltafel. Ze spoot wat koude gel op mijn blote buik en vertelde wat dingen terwijl ze het echo apparaat aanzette. Ze zette het apparaat op mijn buik en bewoog hem wat heen en weer. ‘Kijk! Hier is je baarmoeder! Hij is al mooi groot!’ Ik slaakte een zucht van opluchting en keek Thomas aan, die gebiologeerd naar het scherm zat te kijken. Inmiddels ging Anneke druk over mijn buik heen en weer om naar de baby te kijken en ik zag haar gezicht steeds ernstiger worden. Ze kuchte en wees wat aan op het scherm. ‘Ik zie hier wel een vruchtzakje zitten met iets erin, maar wat erin zit is echt veel te klein voor deze termijn en ik zie geen kloppend hartje. Ik ben bang dat het niet goed is…’

Wil je meteen verder lezen? Je koopt het ebook hier.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.