Zomerkind | Hoofdstuk 32

by Tamara

Met lood in mijn schoenen liep ik door een gang die eindeloos lang leek te zijn, totdat de dokter bij een deur stopte. ‘Ik kijk even of ze al klaar zijn.’ zei hij en hij liep naar binnen. Die paar minuten leken wel uren en ik kon niets uitbrengen van de zenuwen. De dokter kwam terug en schudde zijn hoofd. ‘Excuses, ze zijn nog wel even met hem bezig. Als jullie even meekomen naar mijn kantoor dan praat ik jullie bij over zijn situatie en wat jullie kunnen verwachten. Samen liepen we achter de dokter aan en namen we in zijn kantoor plaats achter zijn bureau. ‘Mag ik vragen wat jullie van de patiënt zijn?’ vroeg hij. Katja nam het woord. ‘Ik ben zijn oudere zus en Florine hier is zijn vriendin. Ze is zwanger van hem.’ De dokter keek me bedenkelijk aan. ‘Werk jij hier niet ook in het ziekenhuis?’ ik knikte ‘Ja dat klopt, ik werk op de kinderafdeling en mijn vader is David Hazelaar, de chirurg. De dokter knikte: ‘Ah David, doe hem de groetjes maar van me.’ Ik knikte en hij vervolgde zijn verhaal. ‘Meneer Rijnders heeft dus een auto-ongeluk gehad. Ik zie in zijn dossier staan dat hij in een taxi zat die hem van het ziekenhuis naar het hotel zou brengen, maar net toen ze vertrokken waren, reed er een dronken automobilist op hun in. De chauffeur van de taxi overleed ter plaatse, meneer Rijnders heeft het gelukkig overleefd. Hij had wat interne verwondingen waar hij aan geopereerd is en een hersenschudding. Vanwege de pijn is er daar besloten om hem in slaap te houden tot hij zou stabiliseren en naar Nederland gevlogen kon worden. Voor zijn verblijf hier voorzie ik geen problemen. Het is alleen de vraag wanneer hij weer wakker zal worden. Dat kan vandaag of morgen zijn, maar ook volgende week of volgende maand. Zijn lichaam moet even doorkrijgen dat alles het weer doet en dan zal hij ontwaken.’ Beide knikten we en we lieten de informatie even bezinken. De dokter kreeg een berichtje op zijn telefoon en las hem. ‘Oh, ze zijn klaar, jullie kunnen naar hem toe. Volgen jullie mij maar. Katja pakte mijn hand. ‘Ga jij eerst zo maar alleen naar binnen. Ik heb hem al gezien toen hij net binnengebracht werd.’ Ik knikte en toen de dokter ons gebaarde dat we naar binnen mochten, liep ik door de deur de kamer binnen. Daar lag hij, op een bed aan allerlei draadjes en metertjes die alles registreerden wat zijn lichaam deed. Ik had verwacht dat ik hem niet zou herkennen, omdat Katja had gezegd dat zijn gezicht flink gehavend was door de klap. Maar afgezien van een paar blauwe plekken en een groot litteken op zijn voorhoofd, leek hij nog gewoon op Joost. Hij was nog steeds ontzettend knap en alleen al bij de aanblik van hem kwamen al mijn gevoelens voor hem in één klap terug. Ik pakte een stoel en ging naast zijn bed zitten. Ik pakte zijn hand, die ruw en warm aanvoelde. Zachtjes begon ik tegen hem te praten. ‘Wie had dat gedacht he? Dat we elkaar op deze manier terug zouden zien. Ik heb je echt ontzettend gemist Joost en ik hoop zo dat je wakker wordt en weer beter wordt zodat we alle verloren tijd kunnen inhalen.’ Ik voelde een warme traan over mijn wang rollen en zag dat hij op zijn hand viel. ‘Het spijt me zo verschrikkelijk. Ik hoop dat ik het ooit weer goed met je kan maken. Alsjeblieft ga niet dood. Ik hou van je.’

Het duurde even voor ik me realiseerde wat er gebeurde. Bewoog zijn hand nou echt? Kneep hij nou zachtjes in mijn hand? ‘Joost? Kun je me horen? Wil je dat nog eens doen alsjeblieft?’ Ik keek naam mijn hand die zijn hand nog steeds vasthield en wachtte. Net toen ik dacht dat ik het me verbeeld had, zag ik het weer. Zachtjes kneep hij in mijn hand. Ik stond op en gaf hem een kus op zijn wang, ‘Ik ga meteen de dokter halen! Blijf hier!’ Pas toen ik weg liep realiseerde ik me dat dat nogal dom klonk, omdat hij helemaal niet weg kon. De dokter stond nog om de hoek met Katja te praten en toen ik vertelde wat er was gebeurd, liep hij meteen de kamer in. Katja omhelsde me en ik knuffelde haar terug. ‘Het komt allemaal goed! Ik voel het!’ Tussen ons in begon de baby ineens te schoppen en ik zag Katja verwonderd naar mijn buik kijken. ‘Volgens mij wil ze haar vader graag ontmoeten.’ Lachte ze. Ik knikte en legde een hand op mijn buik. ‘Dat gaan we regelen kleine meid!’

Meteen verder lezen? Je koopt het ebook en alle vier vervolgen erop hier!

 

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.