Zomerkind | Hoofdstuk 31

by Tamara

Ik riep Marja naar binnen en samen legden we haar het hele verhaal uit. Ze gaf eerst mij een knuffel en daarna gaf ze Katja een knuffel en zei dat ze het volledig snapte als we naar hem toe zouden gaan. Het zou wel lastig worden op de afdeling, maar ze drukte me op het hart dat ik me geen zorgen moest maken. Toen Katja weg liep omdat ze gebeld werd, stootte Marja me aan. ‘Dussss Joost he? Goed bezig hoor!’ Ik voelde mijn wangen rood worden en glimlachte verlegen. ‘Haha, ik maak een grapje. Maar ik had altijd al het idee dat er iets tussen jullie was. Hoe jullie naar elkaar keken en hoe jullie op elkaar reageerden. Jullie zouden een mooi stel zijn.’ Ik knikte: ‘Ik hoop zo dat hij het overleefd zodat ik hem kan vertellen dat hij vader wordt. Ik zou het verschrikkelijk vinden als hij het niet haalt.’ Alleen al de gedachte daaraan maakte me verdrietig. Dat ik niet wist of ik hem ooit nog levend terug zou zien en of hij onze dochter ooit zou zien. Marja sloeg een arm om me heen. ‘Het valt ook niet mee hé meisje? Eerst je hele zwangerschap en nu dit weer. Weet je zeker dat je het ziet zitten om helemaal naar Afrika te vliegen?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ik vind het dood eng, maar ik ben bang dat ik niet veel keuze heb.

Katja kwam bij ons staan en zag er zichtbaar opgelucht uit. ‘Wat is er gebeurd? Waarom kijk je zo blij?’ vroeg ik. ‘Hij is stabiel genoeg om naar Nederland gevlogen te worden. Ze verwachten dat hij hier morgenochtend is en dan brengen ze hem naar dit ziekenhuis. Hij is nog steeds niet wakker geworden, maar hij ademt inmiddels wel zelf en dat was de voorwaarde die ze stelden.’ Meteen viel er een last van mijn schouders af. Ik hoefde niet helemaal naar Afrika te vliegen om naar hem toe te gaan. Over minder dan 24 uur zou hij hier zijn en zou ik hem kunnen zien. Hopelijk zou hij dan snel wakker worden en dan zou ik hem het nieuws kunnen vertellen. Maar van de gedachte om het hem te vertellen kreeg ik weer de kriebels. ‘Wat word je ineens wit.’ zei Marja. ‘Ik ben bang voor zijn reactie als hij erachter komt dat ik zwanger ben.’ zei ik zachtjes. ‘Dat hoef je niet te zijn.’ zei Katja. ‘Desnoods blijf ik bij je, als je het verteld. Maar eerlijk? Je ziet er behoorlijk zwanger uit. Dus ik denk dat hij het snel genoeg door heeft.’

Mijn dienst zat er vlak daarna op en ik besloot naar huis te gaan en mijn bed in te duiken. Ik was doodmoe van alle informatie en alle emoties van die dag en mijn hele lichaam deed zeer. Maar hoe moe ik ook was, het lukte me niet om te slapen. In het begin kon ik niet slapen omdat de baby maar bleef bewegen, maar toen ze eindelijk rustig was, bleef ik maar malen over hoe ik het Joost moest vertellen. Als hij tenminste ooit nog wakker zou worden, want dat was ook nogal een dingetje. Bovendien had Katja me alvast voorbereid door te zeggen dat hij er behoorlijk geschonden uit zag en hoewel ik geen foto’s wilde zien, was ik bang dat ik hem misschien niet eens meer zou herkennen.

Na een nacht waarin ik maximaal 3 uur slaap gehad had, stond ik onder de douche. De baby werd altijd extra actief onder de douche en ik lachte toen ik mijn buik zag bewegen aan alle kanten. Nadat ik klaar was met douchen, trok ik een wat wijdere blouse aan, zodat mijn buik niet meteen zo in het oog zou springen. Het voelde wel een beetje gek. Al vanaf het begin van mijn zwangerschap droeg ik alleen maar strakke shirts om zo met mijn buik te kunnen pronken en nu verstopte ik hem. Om kwart over acht checkte ik mijn telefoon en zag ik dat Katja me een berichtje had gestuurd. Ze waren net geland en om negen uur zouden ze bij het ziekenhuis aankomen. Snel deed ik wat make-up op, ik deed mijn haar en ik deed een poging tot ontbijten, maar ik kreeg geen hap naar binnen. Daarna stapte ik in de auto, terwijl het voelde alsof ik een steen in mijn maag had. Het voelde heel dubbel. Ik wilde hem zo graag weer zien, maar de omstandigheden waren gewoon heel erg rot.

Om kwart voor negen parkeerde ik mijn auto en liep ik naar boven, waar Katja al stond te wachten. Om precies negen uur liep de arts de wachtkamer binnen. ‘Jullie mogen hem nu zien.’

Meteen verder lezen? Je koopt het ebook en alle vervolgen hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.