Zomerkind | Hoofdstuk 27.

by Tamara

Ik legde beschermend een hand om mijn buik en draaide me weer om naar de dekentjes. ‘Ik heb jou niets te vertellen Danielle, ik denk dat je dat wel snapt he?’ Ik hoorde een gekuch achter me en ik rolde met mijn ogen. ‘Wat wil je nou eigenlijk? Laat me met rust!’ Ze kwam dichterbij en keek nogmaals naar mijn buik. ‘Is het van Thomas?’ vroeg ze. Boos keek ik haar aan. ‘Nee! Wat denk je wel niet? Ik heb Thomas voor het laatst gezien toen hij mij het even inwreef dat hij vader was geworden en dat het maar goed was dat ik een miskraam had gekregen. Dat leek me nou niet echt het meest geweldige moment om hem te bespringen eigenlijk.’ Ze zweeg en raapte het speentje op dat haar baby uit de kinderwagen op de grond had gegooid. ‘Thomas en ik zijn uit elkaar. Hij heeft een andere vrouw zwanger gemaakt toen ik nog niet bevallen was en hij wil niet zeggen wie het nou is. Dus toen ik jou hier zo zwanger zag, dacht ik dat jij het misschien was.’ Ik zuchtte ‘Ik vind het echt heel lullig voor je dat het zo gelopen is, maar je had het kunnen verwachten. En ik weet niet of je nou medelijden van mij wil, maar jij hebt hetzelfde gedaan bij mij. Alleen raakte ik de baby kwijt en bleef jij wel zwanger.’ Ze knikte. ‘Ik weet het en je hebt geen idee hoeveel spijt ik daarvan gehad heb. Ik heb geen moment spijt van mijn zoon, maar wel op de manier waarop ik hem heb gekregen. Ik sloot vriendschap met jou om bij Thomas in de buurt te komen en kijk waar het me gebracht heeft. Ik had een goede man die me alles wilde geven wat ik maar wilde, maar ik ruilde hem in voor een slapjanus die om de haverklap vreemd ging en bij elke ruzie alleen maar bleef vertellen hoe geweldig jij was. Elke keer als hij dronken was had hij het over jou. En weetje? Hij heeft gelijk. Jij bent een veel beter mens dan ik en ik had je dit nooit aan mogen doen. Het spijt me heel erg Florine.’ Ik knikte: ‘Ik vergeef het je, maar ik wil geen contact meer met je. Jullie hebben me zo verraden en het kostte me behoorlijk wat moeite om daar overheen te komen. Dus ik wil niets meer met jullie te maken hebben.’ Ze knikte en staarde naar de grond. ‘Het spijt me echt Florine, Ik wens je veel succes met je zwangerschap en ik hoop echt dat je gelukkiger wordt dan ik ooit geweest ben.’

Ze liep weg en mijn moeder kwam achter een rek weg. ‘Dus dat was die sloerie waar Thomas een kind mee gekregen heeft?’ Ik knikte: ‘Ja, maar ze heeft haar verdiende loon gekregen. Ze zijn alweer uit elkaar omdat hij een ander zwanger heeft gemaakt. Weetje? Ik mag dit meisje dan misschien in mijn eentje op gaan voeden, ik ben zo blij dat ze nooit zo’n slappe zak als Thomas als vader zal hebben!’ Mijn moeder lachte: ‘Nou dat kan ik me dus heel erg goed voorstellen! En je bent niet alleen, want ik en je vader gaan je helpen.’

 

Ze knuffelde me en samen zochten we de rest van de spulletjes uit die we nodig hadden voor de baby. Wat had zo’n kleintje toch ontzettend veel spullen nodig! We wisselden al snel de mandjes om voor twee karren en toen we klaar waren zaten die beide zelfs helemaal vol. Mijn moeder hielp alles in de auto te laden en thuis bracht ze alles naar binnen. Toen ze weer weg was, liep ik naar boven, naar het kamertje waar mijn toekomstige dochter zou gaan slapen. Ik had de muren al lichtgrijs geverfd en 1 muur wit gelaten om groen of roze te maken als ik het geslacht zou weten. Maar met alle roze spulletjes die ik vandaag gekocht had, besloot ik het lekker zo te laten. Mijn moeder had vrij snel nadat ik het nieuws verteld had, mijn oude wiegje van zolder geplukt en naar een stoffeerder gebracht om op te laten knappen. Nadat ik klaar was met verven, had ze hem laten brengen en nu stond hij samen met een prachtige schommelstoel al klaar in de babykamer. Ik ging in de stoel zitten en aaide over mijn buik. Ik weet niet waardoor het kwam, maar plotseling miste ik Joost heel erg. Ik miste zijn grapjes, zijn bemoedigende woorden en tja, gewoon alles. Dit meisje was zijn dochter en ik vond het zo jammer dat ik dit niet met hem kon delen. Ik aaide nog eens over mijn buik en zei’ Het komt wel goed meisje. Samen gaat het ons lukken.’ Ineens voelde ik iets in mijn buik en meteen twijfelde ik of ik het wel goed gevoeld had. Maar ik voelde het nog eens en daarna nog eens. Ik lachte, een betere bevestiging dat het allemaal goed zou komen had ik niet nodig.

Meteen verder lezen? Je koopt dit boek en alle vervolgen hierop hier.

Misschien vind je dit ook leuk

1 comment

Esther 17 april 2019 - 20:15

Oh echt!! Je bent zo goed!

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.