Zomerkind| Hoofdstuk 18

by Tamara

Dat nieuws had niet op een slechtere dag kunnen komen. Ik moest me met alle tegenzin van de wereld inhouden om niet terug naar mijn oude huis te rijden, het bord uit de tuin te trekken en het in de brand te steken. Op mijn werk liep ik de wc in en trok ik de deur achter me dicht. Het gekke was dat ik niet eens heel erg boos was omdat Thomas en Danielle nu een baby hadden. Natuurlijk was ik wel stikjaloers, maar boos was ik niet. Ik was wel boos om het feit dat hij Danielle tegelijkertijd met mij zwanger had gemaakt. Hoe kon hij met mij doorgaan met alle behandelingen en al het gedoe eromheen, terwijl hij bij een andere vrouw ook al een kind zou krijgen? Het was vandaag de uitgerekende datum geweest en ik was degene die met lege handen stond, in mijn eentje, want hij had net een zoon gekregen. Ik voelde me een ontzettend kreng, maar ik gunde het hem gewoon niet. Ik gunde het hem niet om gelukkig te zijn na alles wat hij tegen me had gezegd en wat hij had gedaan.

Ik hoorde geklop op de deur en ik veegde snel mijn tranen af. ‘Flo? Gaat het een beetje?’ hoorde ik een bekende stem vragen. Ik mompelde dat het wel ging en dat ik even een minuutje nodig had. ‘Maar waarom zit je op de mannen-wc?’ Ik keek om me heen en voelde me zo ontzettend dom. Ik stond op en liep beschaamd het hokje uit, waar Joost al stond te wachten. ‘Heb je last van een identiteitscrisis? Ben je daarom verdrietig?’ grapte hij. Ik lachte en hij kwam iets dichterbij staan. ‘Is er iets dat ik voor je kan doen?’ vroeg hij zachtjes. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ik ben bang dat ik dit in mijn eentje moet oplossen.’ Hij pakte mijn hand vast: ‘Oké, maar als er iets is wat ik voor je kan doen, laat het dan alsjeblieft weten oké?’ Ik knikte en liet zijn hand los, waarna ik de mannen-wc verliet. Dat zorgde wel voor een aantal gekke gezichten, maar ik besloot me er maar niets van aan te trekken en gewoon naar mijn afdeling te lopen.

 

De kinderafdeling grensde aan de afdeling verloskunde en ik vond het altijd heerlijk om stiekem met een omweg over die afdeling te lopen. Dan kon ik al die lieve babygeluidjes horen en het enthousiasme van al die nieuwbakken ouders was gewoon heerlijk om te zien. Gelukkig stond die afdeling ook bekend bij ons als de afdeling met de lekkerste koffie, dus als ik gek aangekeken werd dat ik met mijn lange doktersjas over die afdeling liep, zei ik meestal dat ik gewoon koffie ging halen. Ik stond net bij het koffiezetapparaat toen ik een bekende stem achter me hoorde. ‘Zooo, dat ik jou hier nou net tegen moet komen! Dat is toevallig!’ Het voelde alsof mijn hele lichaam zwaar werd en met alle tegenzin van de wereld zette ik mijn liefste glimlach op en draaide me om. ‘Thomas, ja ik had ook niet verwacht jou hier te zien.’ Hij lachte alsof ik iets heel grappigs had gezegd. ‘Ach ja, wat kan ik zeggen. Mijn zoon is twee dagen geleden geboren en ik kom mijn vrouw en kind ophalen.’ Ik voelde al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en het koste me de grootste moeite om dat ene woord uit mijn mond te krijgen. Maar ik besloot me er over heen te zetten en het gewoon te zeggen. Ik stak mijn hand uit en zei: ‘Gefeliciteerd met de geboorte van je zoon.’ Hij lachte en schudde mijn hand. ‘Ik ben blij dat je het zo goed opvat Flo. Ik bedoel het zal wel niet makkelijk voor je zijn. Ik ga gewoon door met mijn leven en ben vader geworden, terwijl jij zo graag een kind wilde.’ Ik kon hem wel wurgen, maar ik knikte: ‘Ja, soms gaan dingen niet helemaal zoals je wilt helaas.’ Gek genoeg lachte hij daarom. ‘Ik zag vanmorgen in onze kalender en zag dat vandaag de uitgerekende datum is. Het is maar goed dat het zo is gelopen toch? Anders was het ook maar een ongemakkelijke situatie geweest. Dan had ik nu twee kinderen, moet je je voorstellen.’ Ik wilde beleefd blijven, maar toen hij zei dat hij blij was dat het mis was gegaan, knapte er bij mij iets. Voor ik het wist haalde ik uit en belandde mijn vuist op zijn rechterwang. Ik schrok van mijn eigen uithaal en zo te zien had hij het ook niet verwacht. Ik mompelde geschrokken een sorry en rende snel naar mijn eigen afdeling toe. Ik rende nogal hard en lette niet goed op, waardoor ik keihard tegen iemand op rende. Ik probeerde me te verontschuldigen dat ik zo hard rende en mompelde wat over haast. Tot ik omhoog keek en zag dat ik tegen Joost aangebotst was, die met een grijns naar mijn warrige gemompel stond te luisteren. ‘Als je een knuffel wilt kun je het ook wel gewoon vragen hoor.’ zei hij lachend.

 

En toen deed ik iets wat ik nooit had verwacht. Ik ging op mijn tenen staan en zoende hem.

 

Wil je meteen verder lezen? Je koopt het ebook hier.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.