Zomer vol geheimen | Hoofdstuk 16

by Tamara

Florine.

Ik las de brief nogmaals helemaal door en voelde dat er tranen in mijn ogen kwamen. Hoe had Joost dit kunnen lezen en nog steeds kunnen denken dat zijn gevoelens voor onze dochter niet oprecht waren? Ralph had zijn hart uitgestort in deze brief en vertelt wat er gebeurd was, zonder ook maar met één kwaad woord over haar vader te spreken. Aan zijn woorden kon ik merken dat hij oprecht heel erg veel van Lexie hield en dat het hem niet om de baby te doen was. Hij dacht ten tijde van het schrijven van deze brief immers dat de baby niet van hem was.

Ik klapte mijn laptop open en ging op zoek naar aanknopingspunten. Ik keek op zijn social media accounts, maar zag dat er op allemaal al ruim vijf jaar niks meer geplaatst was. Uren verstreken er terwijl ik zocht naar informatie, maar ik kwam geen stap verder. Ineens wist ik wat ik moest doen. Ik opende mijn adresboek en toen ik het nummer gevonden had, belde ik ze. Gelukkig nam ze vrij snel op.

‘Met Maria.’ hoorde ik.

Maria Vreugdenhil was ooit een goede kennis van mij geweest. Ze behoorden tot de grootste donateurs van het ziekenhuis en stonden op het punt om een vleugel naar zich vernoemd te krijgen, toen de relatie van Ralph en Lexie ineens uitlekte en Joost Ralph liet ontslaan. Toen ze het nieuws over hun zoon hoorden, waren ze naar Joost toe gegaan om met hem te praten en hun excuses aan te bieden, maar Joost was op dat moment nog te boos en ze kregen ruzie. Ze trokken zich meteen terug uit het donateurs-programma en we hadden nooit meer wat van ze gehoord. Toen Lexie zwanger was had ik een paar keer gebeld met Ralph om een beetje een band met hem op te bouwen. Tot grote ergernis van mijn man vond ik Ralph een stuk leuker dan Lars en bovendien vond ik dat ze veel beter bij elkaar pasten. Toen ik hem vroeg wat zijn ouders van de zwangerschap vonden, zei hij dat ze geen contact meer hadden door wat hij gedaan had, iets dat hij heel erg moeilijk vond.

‘Maria, met Florine Hazelaar.’ zei ik kort. Ik hoorde haar zuchten, waarna ze vroeg wat ik wilde.

‘Ik moet met je praten. Het is iets dat je niet over de telefoon kunt vertellen en ik denk dat je het heel graag wilt weten. Is het mogelijk om af te spreken?’

Het kostte me wel wat moeite, maar uiteindelijk ging ze akkoord en spraken we bij haar thuis af.

Toen ik bij haar aanbelde deed haar man open. Ik had altijd goed met het echtpaar kunnen opschieten en hij begroette me gelukkig hartelijk.

We liepen naar de woonkamer waar Maria op de bank lag met een deken over zich heen.

‘Excuses dat ik je niet kwam begroeten bij de deur Florine. Ik ben net geopereerd en moet rust nemen.’

‘Het geeft niet, ik ben al lang blij dat ik mocht komen.’

Rudolf ging zitten en beide keken ze mij aan.

‘Als je op zoek bent naar onze zoon dan moeten we je teleurstellen ben ik bang.’ zei Maria.

‘We hebben amper nog contact en weten alleen dat hij op wereldreis is.’

Ik knikte, dat was eigenlijk niet wat ik wilde horen, maar wie weet hadden ze nog meer informatie. ‘Weten jullie waarom hij weg is gegaan?’ vroeg ik. Maria schudde haar hoofd.

‘Nee, hij was hier op een avond en kwam afscheid nemen. Hij zei dat hij alles kwijt was geraakt en dat hij ontzettend veel spijt had. Hij is niet lang geweest, maar sindsdien horen we amper nog wat van hem. Hij stuurt af en toe een kaartje, maar dat is het dan ook.’

Rudolph pakte een kaartje van het dressoir en gaf hem aan mij. Het was een kaartje met voorop allerlei foto’s van toeristische attracties in Durban en op de achterkant stond dat het goed met hem ging en dat hij genoot van zijn reis.

‘Goed, laat ik jullie dan eerst maar vertellen waarom hij weg is gegaan. In de zomer voor zijn vertrek kwam hij onze dochter weer tegen en ondanks dat ze een vriend had, hadden ze nog gevoelens voor elkaar en zijn ze met elkaar naar bed geweest. Ze raakte zwanger, maar wist niet van wie en we besloten er met beide vaders voor te gaan. Rond twintig weken verdween Ralph ineens en we wisten niet waar naartoe, totdat mijn man Joost toegaf dat hij Ralph weggestuurd heeft en hem maandelijks betaald heeft om weg te blijven. We weten niet waar Ralph is, alleen dat mijn man hem heeft gezien in Kaapstad.’

Maria keek me aan en kreeg tranen in haar ogen.

‘Alexandra was zwanger? Was de baby van Ralph? Of van haar vriend?’

Ik pakte mijn telefoon en liet een foto van Rosie zien. Ze pakte hem met bevende handen aan en bij het zien van de foto sloeg ze een hand voor haar mond.

‘God, Rudolph, moet je nou kijken. Ze is precies Ralph. Die ogen! En die haren.’ ‘Het is een prachtig meisje.’ zei ik trots.

‘Ralph weet niet dat hij een dochter heeft. Lexie heeft geprobeerd hem te bellen en te schrijven, maar het was onmogelijk om contact met hem te zoeken. Daarom wil ik hem heel erg graag vinden, om hem dit te vertellen. En ik doe het ook voor Lexie. Hij heeft haar hart gebroken met zijn vertrek en over een paar weken gaat ze trouwen. Ik wil haar heel graag behoeden voor een hele grote fout en daarom is het grote noodzaak dat ik hem zo snel mogelijk vind.’

Maria keek naar haar man en hij knikte.

‘We hebben zijn nummer niet, maar we hebben wel het nummer van de satelliettelefoon van zijn vriend Arnoud die bij hem is. We kunnen je dat nummer geven als je dat wil?’

Ik knikte.

‘Ja heel erg graag! Dat zou echt echt geweldig zijn.’

Ze gaven me het nummer en we praatten nog wat over Rosie.

‘Mogen we haar een keer zien denk je?’ vroeg Maria.

‘Dat is niet aan mij, Lexie heeft het heel erg moeilijk met de afwezigheid van Ralph en het feit dat haar dochter zoveel op hem lijkt. Maar ik weet zeker dat ze voor jullie een uitzondering maakt.’

Ik nam afscheid van ze en beloofde dat ik ze wat foto’s zou sturen en contact zou houden. Eenmaal thuis besloot ik niet meer te wachten. Ik  tikte ik het nummer in op de telefoon en wachtte tot hij overging.

‘Met Ralph.’

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.