Maar waar is jouw mama dan?

by Tamara
waar is jouw mama

Ik had natuurlijk kunnen verwachten dat het moment ooit zou komen dat mijn kinderen er achter kwamen dat ik geen moeder meer heb. Vooral Maxim is de laatste tijd heel erg veel bezig met familie banden en kan er ook echt over doorvragen wie dan familie van wie is. Laatst was ik met hem door een fotoboek van mij van vroeger aan het bladeren en wees ik hem iedereen aan. ‘Kijk dat is opa, dat is mama en dat is oom Sander! Oh en kijk, die mevrouw daar is de mama van mama!’ Nu heeft hij haar wel gekend, maar hij was 4 maanden toen ze overleed. Een beetje verward keek hij me aan toen hij vroeg: ‘Maar waar is jouw mama dan?

 

Maar waar is jouw mama dan?

En wat antwoord je dan?

Ondanks dat ik wel had verwacht dat deze vraag ooit zou komen, vond ik het toch best moeilijk toen hij het daadwerkelijk vroeg. Want al praat ik heel erg makkelijk over het verlies van mijn moeder en hoe ze overleden is. Met je kinderen over zo’n zwaarbeladen onderwerp praten is toch iets anders. Om eerlijk te zijn wist ik ook niet zo goed hoe ik moest antwoorden. Het is iets dat gewoon heel moeilijk uit te leggen is.

Ik heb dus maar gezegd dat die mevrouw met die krullen en de groene ogen op de foto mijn mama is en dat ze zijn oma is. De oma van Maxim, Van Floris en van Lauren. Dat ze een ontzettend lieve oma was en dat ze ontzettend veel van ze houd, maar dat ze er nu niet meer is. Gek genoeg nam hij daar genoegen mee, want hij bladerde rustig verder. Gelukkig maar, want ik weet echt niet hoe ik het aan hem uit zou moeten leggen. Zeker aangezien de manier waarop het gebeurd is.

Moeten ze de echte waarheid wel weten?

Ik woon in een dorp waar heel veel mensen de manier weten waarop mijn moeder overleden is. Nu vind ik dat niet zo erg en ik schaam me er ook niet voor. Maar ik ben altijd zo bang dat mijn kinderen ooit van iemand anders te horen krijgen hoe ze overleden is. het liefste zou ik het ze gewoon pas vertellen als ze volwassen zijn, maar ik denk dat ze op een gegeven moment zelf ook wel duidelijkheid willen. Als ik kijk hoe ik vroeger was, ik wilde altijd overal het fijne van weten en vroeg altijd net zo lang door tot ze geen antwoord meer wisten.

Bovendien vind ik het nogal wat om een kind met de wetenschap op te zadelen dat zijn of haar oma zelf een einde aan haar leven heeft gemaakt. Ik weet nog hoeveel verdriet ik vroeger om de ziekte van mijn moeder heb gehad en dat wil ik ze graag besparen.

Voorlopig ben ik heel erg blij dat ze genoegen nemen met het antwoord dat ze er niet meer is. Ik weet dat ik ooit de waarheid moet vertellen, maar zolang ze er niet naar vragen schuif ik dat voor me uit, Hebben jullie misschien tips hoe ik dat moet gaan vertellen als hij meer wil weten en vanaf welke leeftijd je zoiets kan doen? Ik hoor heel graag van jullie!

Misschien vind je dit ook leuk

18 comments

Yana 15 september 2018 - 21:52

Hoi hier een super late reactie maar de vader van mijn moeder is overleden na heel veel zelfmoordpogingen.
En hoorde het toen ik 13 was.
Als kleuter wist ik wel al dat mijn moeders vader was overleden maar merkte toen al dat mijn moeder het er moeilijk mee had.
En toen ik 13 was kreeg ik na een scheiding van mijn ouders ( waar ik heel blij mee was) een veel betere band met mijn moeder.
Ik woonde ook bij haar en toen heeft ze het met veel moeite verteld

Reply
Josan 7 september 2016 - 21:43

Lastig onderwerp. Mijn dochters weten inmiddels dat sommige mensen soms zelf een einde aan hun leven maken. Volgens mij heb ik ze dat zelf verteld. In hun familie komt het ook voor. Ik weet niet eens ho eik het verteld heb, maar ik weet wel dat ik ook iets heb proberen te vertellen over depressiviteit. En ze leken het goed te begrijpen.

Reply
Cindy - levenalsmama.nl 7 september 2016 - 21:24

Wauw, dat lijkt me inderdaad een heel erg lastig onderwerp om te bespreken. Maar ik begrijp ook absoluut dat je wel graag zelf diegene wilt zijn die ze precies vertelt hoe het zit. Gelukkig neemt hij nu nog genoegen met dit antwoord, en hopelijk krijg je tips die je verder kunnen helpen zodat je een antwoord klaar hebt als hij wél het fijne er van wil weten. Ik heb geen tips voor je, maar ik heb ook even je andere post gelezen en ik krijg er gewoon kippenvel van. Ik vind het knap hoe je er over schrijft. Ik hoop dat je een goede manier vind om er met je kinderen over te praten als het zover is.

Reply
Anne 7 september 2016 - 20:27

Ik zag vandaag je link op IG staan en durfde niet te kijken. Mijn moeder is weliswaar op een andere manier ( medische fout ), overleden. Geen idee hoe ik ooit aan mijn dochter uit ga leggen waar haar oma is. Ik wil er niet om liegen maar juist omdat het zelf nog zo pijnlijk is en blijft lijkt het me lastig. Ik hoop haar mee te kunnen geven dat ze vast de allerliefste oma ever was, dat haar dna in Nore doorgroeit en dat ze immens trots was geweest op haar. Maar ik wil haar ook meegeven dat ze nu ook 2 hele lieve en leuke oma’s heeft. Ik werk zelf in de gehandicaptenzorg en ooit zei een client tegen mij: ‘Anne jou moeder is dood he?’ ‘Dan is ze vast in de hemel aan het dansen met K3’. Hoe makkelijk en simpel is het soms terwijl wij zo moeilijk denken..

Sterkte, want hoe dan ook blijven dit soort vragen lastig!

Reply
Annemiek Visser 7 september 2016 - 13:11

Het is mij en mijn familie overkomen. Mij oom kon niet verder. Ik zou zeggen kijk naar de leeftijd en wat hij kan handelen. Je zou kunnen zeggen dat je moeder ziek was. Later kun je vertellen dat haar hoofd ziek was of haar geest en dat ze niet wist hoe ze nog fijn kon leven. Of zoiets in die richting. Wees wel eerlijk. Je hoeft niet in details te treden maar als je eerst verteld dat het een ongeluk was en later hoort je zoon dat ze het zelf gedaan heeft kun je nooit meer op jouw manier en vol liefde vertellen wat er werkelijk gebeurd is. Ik heb iemand gekend en we waren kinderen toen ze mij vroeg dat het een ongeluk was. Ik wist wel de waarheid en vertelde dat in mijn onschuld. Heel veel succes en sterkte met het zoeken naar een voor jullie goede manier.

Reply
Jeske 7 september 2016 - 10:21

Hi Tamara,

Mijn moeder is overleden toen ik 21 was. Een totaal andere situatie als jouw moeder, want ze heeft een lang ziekbed gehad. Mijn dochters hebben haar nooit meegemaakt dus. Mijn oudste is nu 8 en die kan ik nu goed uitleggen wat er precies gebeurd is. Ook voelt ze zich wel eens sip ofzo. Als ze dit soort gevoelens goed kunnen benoemen zou je kinderen dit misschien kunnen uitleggen hoe het is om je altijd sip te voelen. Dat zal voor elk kind weer anders zijn. Heel veel sterkte hiermee. gr. jeske

Reply
Lilian 7 september 2016 - 10:11

Je hebt het zo heel goed aangepakt en het er zal een moment komen dat je het wel gaat vertellen, voor nu hoeft dat nog niet.

Reply
Michelle 7 september 2016 - 09:53

Zo’n lastige situatie! Ik weet niet of er één goede manier of één goed moment is. Ik denk dat je inderdaad wel aanvoelt wanneer je kinderen groot genoeg zijn om het te snappen. Mijn opa was vroeger ‘gewoon’ een sterretje. Ik geloof dat we daar lang genoegen mee namen. Pas toen we ouder waren begrepen we dat hij heel erg ziek was en nooit meer beter kon worden. Denk dat ook erg per kind verschilt.

Reply
Merel 7 september 2016 - 09:29

Moeilijk! Ik denk eigenlijk dat het per kind ook nog kan verschillen. Sommige kinderen kunnen meer hebben dan andere. Je zou wel een simpele versie kunnen vertellen zodra ze richting de 12-15 gaan?
Heel veel sterkte, het is inderdaad niet niks om zo’n onderwerp met je kinderen te moeten bespreken.

Reply
Leonie van Mil 7 september 2016 - 09:27

Wat ontzettend moeilijk inderdaad! Ik heb hier geen ervaring mee, maar ik denk dat je wel aanvoelt wanneer je kinderen er aan toe zijn om het te weten. Heel veel sterkte.

Reply
Roos 7 september 2016 - 08:59

Eerlijk zijn is altijd het beste, kinderen begrijpen meer dan je denkt. Uitleggen dat oma ziek was, anders ziek dan kindjes wel eens worden, zo ziek dat t niet beter ging. Oma had veel pijn en daardoor wilde ze niet meer leven, want het leven was niet leuk meer voor oma.
Zoiets? Erg moeilijk onderwerp, maar ik heb op school een periode Verlies en Rouw bij kinderen gehad en daar was de grootste boodschap; eerlijkheid! Er waren namelijk voorbeelden dat kinderen niet meer durfden te slapen omdat opa ook aan het “slapen” was! En ook in suïcide gevallen werd duidelijk uitgelegd dat je dat aan (jonge) kindjes kan vertellen..

Reply
Nicole 7 september 2016 - 08:35

Dat lijkt me heel lastig. Ik heb zelf ook geen moeder meer en ik heb geen idee hoe ik dat uit moet leggen. Mijn vader is hertrouwd en Spencer noemt zijn vrouw oma dus dat wordt nog een hele kluif later.

Reply
Birgit 7 september 2016 - 08:33

Ik heb net het verhaal over hoe het gebeurd is ook gelezen. Heel heftig! Ik denk dat je er goed aan doet om het nu te laten voor wat het is. Ze zullen straks vanzelf wel met meer vragen komen als ze ouder zijn en dan kan je op dat moment beslissen of ze er klaar voor zijn.

Reply
Aisha 7 september 2016 - 08:28

Hey..
Wat een moeilijk moment moet dat zijn geweest.. ook ik heb op een moment DE vraag gekregen van dochterlief waar mijn papa is..
Met een krop in de keel heb ik haar verteld dat haar granpy al heel lang ziek was en de dokter hem niet meer kon genezen en granpy dan is gaan slapen en veranderd is in een sterretje.. ze wou natuurlijk kijken welke ster en heb haar toen verteld dat als ze savonds uit haar raampje kijkt dat er dan een sterretje zal fonkelen en dat granpy dan hallo zegt..
Ik vond het ook enorm moeilijk aangezien ik het enorm moeilijk heb met het heengaan van mijn vader!
Hij had 20j gevochten tegen zijn ziekte en is uiteindelijk heengegaan toen ik 13 was.. het was als kind enorm moeilijk om te begrijpen hoe het kon dat papa altijd alleen maar zieker werd met de jaren en ik met een pilletje gelijk weer beter was.. doordat mijn vader overleed toen ik nog maar 13 was kwam natuurlijk het besef van zijn lijdensweg veel later en pas toen ik zelf kinderen kreeg begon mijn echte verwerking.. simpelweg omdat je vanaf dan alle dingen vanuit een ander perspectief bekijkt.. je echt beseft dat hij iedere puf en zucht heeft doorstaan om er nog een dag langer te zijn voor zijn kinderen.. Het heeft een enorm respect achter gelaten naar zijn vechtlust.. maar net zo goed een klap van schuldgevoel want als ik er niet meer was gekomen had papa niet zo “lang” moeten vechten tegen de pijn.. zijn laatste woorden waren : ishke.. ik ben trots op jou en vergeet dat nooit..
Ik ben toen vertrokken naar school en na 2 lesuren werd ik uit de klas gehaald.. het was voorbij! Ik kon het niet geloven en heb de directie van school helemaal voor het rot van de straat uitgescholden als leugenaars en noem maar op!! Toen ik thuis werd gebracht werd “de leugen” realiteit.. daar lag papa dan in de bank.. zonder adem die piepte zoals altijd.. zijn gezicht heel vredig en je zag de “rust” over hem heen.. hij voelde koud aan en nog steeds dacht ik dat het een nachtmerrie was!! Dit kon niet en mocht niet..!! Men moeder kreeg een flauwte en toen ze bij kwam zei ze: och aisha ik heb zo slecht gedroomd.. ik heb gedroomd dat papa dood was.. aangezien er nog niemand anders was moest ik wel vertellen dat het geen droom was.. als kind van 13 was dit het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan!! Nu als moeder vind in de uitleg aan mijn eigen kinderen nog veel moeilijker.. hoe ben je eerlijk zonder hun beeld van een mooie wereld te vertroebelen..? Hoe maak je dan duidelijk dat iedereen ooit een sterretje word zonder hun bang te maken over het feit dat dit ook bij hun zal gebeuren.. en dat ook zij ooit afscheid zullen moeten nemen van ons..??

Reply
Kelly 7 september 2016 - 08:09

Ten eerste wil ik zeggen dat ik het echt heftig vind voor je de situatie met het overlijden van je moeder, ik zou het me niet kunnen voorstellen hoe je je gevoeld moet hebben en nog steeds voelt. Dat nu je kinderen er naar gaan vragen rakelt het de situatie natuurlijk weer op. Qua wanneer je het zou kunnen vertellen: ik denk vanaf een jaar of 10? Denk ik? Maar alleen als ze echt door zouden vragen en dan vertellen op een ‘kinderlijke’ manier dat ze niet meer gelukkig kon worden. Nu ik het zo schrijf vind ik het al lastig om manieren te bedenken hoe je zoiets aan een kind verteld laat staan hoe moeilijk het voor jou is! Heel veel sterkte!

Reply
Lys 7 september 2016 - 08:05

Herkenbaar.. ook al is mijn kleintje nog lang niet zo ver.. vind de optie van Minke wel een goede.

Reply
Minke - mamaminke.nl 7 september 2016 - 08:00

Wij zeggen altijd dat oma achter de wolken is bij de Here Jezus. Maar als niet christen kun je gewoon houden op achter de wolken denk ik. Nu is oma overleden aan een ziekte en heeft ze t niet zelf gedaan. Dat is erg anders. Ik zou denk ik pas iets zeggen als je merkt dat ze er naar vragen en echt doorvragen. Dat ze ziek was en te veel pijn had en besloten had dat het niet meer kon. En nu op een fijne plek over hun waakt. Maar dat is wat ik zou doen denk ik. Ik zit niet in die situatie dus zeker weten doe ik dat niet.

Reply
Channa 7 september 2016 - 06:56

Heel lastig! Heb eerlijk gezegd ook geen idee wanneer het juiste moment is om zoiets te vertellen.

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.