Voor eeuwig en altijd. Hoofdstuk 9.

by Tamara

Langzaam opende ik mijn ogen en knipperde een beetje tegen het felle licht. Lui strekte ik me uit in het enorme bed en rolde tegen Joris aan. Voor het eerst sinds tijden voelde ik me weer écht gelukkig. Gisteravond hadden we alles ingehaald wat we de afgelopen maanden gemist hadden en hoewel elk spiertje in mijn lichaam zeer deed, was het vooral het gevoel van genot dat overheerste. Ik gleed met mijn hand over zijn buikspieren en hoorde hem wat brommen. ‘Jij weet ook niet van ophouden he? Laat deze arme man ook eens slapen. Je hebt me al zo uitgeput.’ Ik zuchtte theatraal en gaf hem een por in zijn zij. ‘Och, wat moet ik met zo’n oude vermoeide man, hier ben ik veel te jong voor.’ Met een ruk draaide hij zich om en begon me te kietelen, ik gierde het uit van het lachen en toen hij stopte had ik de tranen in mijn ogen staan. ‘Wie noem jij hier een oude man?’ grinnikte hij terwijl hij me in mijn nek kuste. Ik wilde zeggen dat ik zijn gesprek met Maribel had afgeluisterd. Dat ik had gehoord dat ze me te jong voor hem vond, maar tegen de tijd dat hij bij mijn borsten was aangekomen kon ik al niets meer uitbrengen. De hele ochtend brachten we in bed door en we gingen door tot ik echt niet meer kon en ik moest toegeven dat hij als ‘oude man’ een beter uithoudingsvermogen had dan ik. Hij stapte uit bed en liep naar de badkamer waar ik de douche aan hoorde gaan.

Ik rekte me nog even uit en keek rond in de kamer. Hoewel ik wel eens in zijn appartement was geweest, was ik hier nog nooit blijven slapen. Ik stapte uit bed en naakt liep ik door de kamer heen. Ik bleef staan bij een muur waar allemaal foto’s opgehangen waren. Foto’s van zijn moeder, van hem samen met zijn neefjes en nichtjes. Een grote foto van hem op een zeilboot zonder shirt die zo bij een campagne leek te horen en een foto waar hij met een heleboel andere mensen op stond. Ik herkende Liam op de foto en pakte hem van de muur zodat ik hem beter kon bekijken. Ik zag Liam op de foto staan met een meisje dat ik niet kende en een heleboel andere jongens die zo te zien allemaal bij dezelfde studentenclub hoorden. Het koste me wat moeite om Joris te vinden, maar ineens zag ik hem staan en werd ik spontaan een beetje misselijk. Hij stond daar op de foto met een ontzettend studentikoos gladjakker kapsel, je kent dat wel, een beetje halflang en met heel veel gel. Hij had zijn armen om een meisje geslagen dat voor hem stond, een meisje met een enorme bos zwarte krullen en enorm lange benen.

Ineens was mijn gelukkige gevoel helemaal weg. Waarom had hij een foto van die snol in zijn slaapkamer hangen? Ik plaatste mijn duim over haar gezicht heen en mompelde: ‘Veel beter zo.’ Ik hing de foto terug aan de muur en liep langs de spiegel waarin ik mezelf bekeek. Ik was 28 jaar en ik zag er helemaal niet slecht uit. Op de middelbare school was ik een lelijk eendje geweest dat veel te dik was en onder de pukkels zat, maar van dat veel te dikke meisje was nu niks meer te herkennen. Ik draaide een stukje en bekeek mijn lichaam van de zijkant. Oké, mijn buik en benen zouden iets gespierder kunnen, al die glazen wijn hadden mijn figuur niet zo heel erg veel goeds gedaan en van mijn superslanke lijntje dat ik had toen ik van Bali terug kwam was niks meer over. Ik hield mijn buik in en keek nogmaals in de spiegel, zou Joris me mooier vinden als ik af zou vallen? Maribel had me dik genoemd en gezegd dat hij normaal niet op dikke meisjes viel. Moest ik dan toch afvallen?

‘Nee, Isa echt. Kom bij die spiegel weg, wat je ook hebt gehoord van het gesprek tussen Maribel en mij, je bent meer dan perfect en absoluut niet dik.’ Ik schrok op en zag Joris ineens achter me staan. Hij stond met zijn handen in zijn zij en keek een beetje verdrietig. Ik haalde mijn schouders op en slikte. ‘Ja maar ze zei dat je normaal op hele andere meisjes valt, dat ik te dik en te jong voor je ben. Toen je in de keuken was zei ze dat ik bij je weg moest gaan omdat ik je niet gelukkig kan maken.’ Het deed me meer dan ik dacht en ik begon te snikken. Hij kwam naar me toe en sloeg zijn armen om me heen. Die meisjes waren allemaal tijdelijk. Wat ik voor jou voel heb ik nog nooit voor een ander gevoeld en zeker niet zo lang. Ik heb niemand van hun ten huwelijk gevraagd en vanaf het eerste moment dat ik jou zag wist ik dat ik dat wel bij jou wilde doen. Echt geloof me, ze is heel aardig, maar ze denkt dat ik nog steeds zo ben als vroeger en dat is niet zo.’

‘Je hebt haar wel ten huwelijk gevraagd.’ zei ik zachtjes. Hij rolde met zijn ogen en kuste haar. ‘Ja en weet je waarom? Omdat ik vond dat ik haar dat verschuldigd was na zo’n lange relatie. We zijn tijdens onze hele middelbare schoolperiode en tijdens onze studies een stel geweest. Ik vroeg haar ten huwelijk omdat iedereen erop aan drong dat het tijd werd, niet omdat ik het graag wilde. Echt Isa, ik weet voor het eerst in mijn leven zeker dat ik voor de rest van mijn leven bij iemand wil blijven en daar veranderd haar mening niks aan.’ Hij veegde de tranen uit mijn ogen en nam me mee naar de douche, die hij voor me aanzette. Toen ik klaar was lag er een stapeltje kleren op het bed dat ik al had gemist uit mijn koffer. ‘Tja, dat krijg je als je je kleding in mijn koffer stopt he?’ grinnikte hij terwijl hij mijn verbaasde gezicht zag. Ik trok de jeans aan en de witte blouse die heerlijk naar wasverzachter roken. ‘Je gaat toch niet vertellen dat je zelfs beter bent in wassen dan ik he?’ mopperde ik terwijl hij mijn schoenen aan gaf.’ ‘Haha wat dacht je dan? Ik kan op mijn 35ste toch niet meer mijn mandje met was bij mijn moeder afgeven?’ Ik trok mijn pumps aan en hoewel ik nooit pumps onder een broek droeg, vond ik het zo best een leuke combinatie. ‘Ben je klaar? Kom dan stappen we in de auto, ik ken iemand die al maanden staat te popelen om je te ontmoeten.’

Dit verhaal is deel van een triologie. Je koopt alledrie de boeken hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.