Zij vertelt| Lutske onderging een abortus.

by Tamara

Abortus, het is een ontzettend taboe onderwerp dat garant staat voor discussie. Vrouwen die een abortus ondergaan worden al snel bestempeld als egoïstisch of er wordt gezegd dat ze geen kind waard zijn. Maar ik denk dat er ook een andere kant aan het verhaal is. Ik denk niet dat er ook maar iemand is die voor de lol een abortus ondergaat. Natuurlijk kiest een vrouw er zelf voor, maar dat veranderd niets aan het feit dat je een kindje verliest en dat dat gewoon heel erg moeilijk is. Lutske is zo’n vrouw die een abortus liet doen en vandaag doet ze haar verhaal.

 Zij vertelt.

Lutske onderging een abortus.

In januari 2013 help ik een goede kennis door te fungeren als proefpersoon bij een onderzoek. Bij dit onderzoek zal een radioactieve stof in mijn bloedbaan gespoten worden voor de scans die tijdens dit onderzoek gemaakt zullen worden. Het is een stof die verder niet schadelijk is en na 24 uur weer uit je lichaam verdwenen is. Zwanger moet je alleen niet zijn. Mijn urine wordt gecontroleerd en de test wijst negatief uit. We starten het onderzoek.

Een paar weken later.

Ik ben 29, we hebben ons eerste huis gekocht en we voelen ons super! Er is veel gebeurd in het huis en eind januari zitten we er dan daadwerkelijk in. Wel had ik nu zo’n beetje ongesteld moeten worden, maar ik wijt het aan alle stress en drukte dat ik wat later ben.

Begin februari ben ik nog steeds niet ongesteld en doe ik een test; positief! Ongeloof en daarna vreugde, die al snel omslaat in verdriet. Wanneer moet dit kindje verwekt zijn? Volgens de berekeningen net voor ik meehielp aan het onderzoek. Een prille zwangerschap die onopgemerkt is gebleven bij het urinemonster doordat er nog te weinig HCG hormoon was. Radioactief materiaal en een zwangerschap (zeker als de celdeling bezig is aan het begin) is geen goede combinatie. Wat nu?

Al snel zitten we bij de huisarts, hij begrijpt de situatie meteen en schrijft een verwijzing voor een abortuskliniek.

Voor je zo’n kliniek binnenstapt moet je verplicht een week bedenktijd hebben gehad. Die bedenktijd hoef ik niet! Ik weet dat ik het risico wat dit onderzoek aan schade kan hebben aangericht niet wil en kan nemen. De huisarts is ons voor door te zorgen dat we de week bedenktijd kunnen overslaan.

Naar de abortuskliniek.

Een paar dagen later zitten we samen in de kliniek. Eerst een echo. Ik ben al ruim 7 weken zwanger. Ik kan duidelijk zien dat er iets in mijn buik aan het groeien is en dat er een hartje klopt. Na de echo volgt een gesprek met een medewerker van de kliniek. Of ik het zeker weet. Ja! Of de nasleep die dit kan hebben duidelijk is. Ja!

Op dat moment is het voor mij in mijn hoofd, en ook voor mijn vriend, heel duidelijk. Dit kindje kan niet komen omdat ik het meer geluk gun. Omdat dit kindje bij voorbaat al een valse start heeft. Deze beslissing wordt met heel veel liefde gemaakt.

We nemen plaats in de wachtkamer. Meiden van, ik schat, een jaar of veertien, met hun moeders, vrouwen die overgeven in prullenbakken. Vrouwen in mantelpakjes, met of zonder gezelschap. Wat vooral opvalt, is het gebrek aan mannen. Ik tel er hooguit 3 (inclusief mijn vriend), terwijl zij er ook voor gezorgd hebben dat deze vrouwen hier zitten. Weten deze mannen wel dat deze vrouwen hier zitten? Op dat moment ben ik zo blij met mijn vriend, die mij zo steunt en mee is!

Geen tranen, dit was de juiste beslissing.

Als ik geroepen word, mag mijn vriend niet mee. Hij moet in de wachtkamer blijven tot ik terug ben, tussen alle huilende, spugende, verdoofde, stille vrouwen.

Op de behandeltafel wordt mij nogmaals gevraagd of dit is wat ik wil. Ik antwoord met een ja en val dan weg, onder narcose.

Wakker worden in een zaal met huilende en spugende vrouwen met pijn is afschuwelijk! Het voelt alsof ik zeer heftige menstruatiekrampen heb en ik ben moe. Ik weet meteen waarom ik hier lig, wat er is gebeurd en adem diep in. Geen tranen, dit was de juiste beslissing, spookt het door mijn hoofd.

Voordat ik weg mag moet ik thee met heel veel suiker en een koekje naar binnen werken. Het voelt heel onnatuurlijk als een soort theekransje, ik wil weg en probeer alles zo snel mogelijk naar binnen te proppen. Ik wil hier vandaan, naar mijn vriend, naar huis.

Op de terugweg zeggen we niet veel, ik moet veel spugen. Ik weet één ding zeker: dit NOOIT meer!

Thuis stap ik onder de douche en begin te huilen. Ik ben je kwijt! De keuze is met alle liefde gemaakt, maar je bent weg en komt nooit meer terug!

De nasleep van de abortus.

Twee weken lang kan ik eigenlijk niet normaal functioneren. De eerste week meld ik me ziek bij mijn werk. Ik zit vooral onder de douche, huilend, boos op wat er is geweest en wat had kunnen zijn. Samen met mijn vriend vang ik deze klap op. We proberen er samen uit te komen. Na een paar weken vertellen we het onze omgeving. Die reageert van geschrokken tot nuchter, maar naarmate de tijd verstrijkt wordt er niet meer over gesproken. Sommigen menen zelfs dat, omdat dit onze eigen keuze is geweest, het verdriet nu wel over mag zijn!

abortus

Hoe het nu gaat.

We zijn nu drie en een half jaar verder. We hebben een gezonde dochter van twee en een tweede kindje is onderweg. Ik mis mijn eerste kindje nog steeds, maar weet ook dat ik het juiste heb gedaan. Toch zal ik dit nooit meer doen. Het is het meest afschuwelijke wat ik ooit heb meegemaakt en een hele are plek om te moeten komen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat deze klinieken bestaan, maar je wilt er nooit hoeven te komen. Ik ben blij dat we deze keuze hier kunnen maken, al is het een zeer verdrietige.

Wat ik andere vrouwen wil meegeven.

Nu ik dit zelf heb meegemaakt wil ik graag wat dingen aan anderen meegeven.

Ik praat nooit over abortus plegen. Ik heb abortus ondergaan. Iets plegen klinkt als een misdaad, en dat is wel het laatste wat ik heb begaan! Uit alle liefde is deze beslissing genomen. Sommigen zullen het niet met mij eens zijn, maar ik weet dat dit voor mij waar is.

Vrouwen die dit ondergaan zijn sterk, zeer sterk! Staan soms alleen voor de keuze, worden soms gedwongen, willen deze beslissing niet hoeven te maken. Ik kan mij niet voorstellen dat vrouwen hier voor hun lol wekelijks, opgetogen, naartoe gaan.

Voor alle vrouwen die dit hebben meegemaakt, spreek! Praat met geliefden, vrienden, familie, desnoods onbekenden, maar praat! Laat het niet voelen als een slechte daad en laat anderen weten dat je bij abortus net zo goed een kindje verliest als bij een miskraam. Hier heb je alleen zelf de beslissing moeten nemen en bij de ander wordt er voor je bepaald. Beiden doen pijn en verdriet. Beiden kennen een gemis! Door tegen iemand te zeggen dat je niet mag treuren omdat je zelf de keuze hebt gemaakt is niet alleen pijnlijk, maar ook nog eens een zeer foute redenering!

Ik heb geen spijt van mijn beslissing. Op het moment dat ik deze moest maken was dit de beste optie. Kiezen uit twee kwaden maakt nooit winnaars en kent alleen verliezers. Toch weet ik dat dit het beste voor mij en voor het kindje was, hoeveel verdriet ook, de liefde was groter om te kunnen zeggen dat het kindje beter verdiende. Ik laat anderen mijzelf niets anders wijsmaken! Ik hoop dat anderen vrouwen dit ook (zullen) doen.

Zoals ik al zei vind ik het heel goed dat je hier zo open over bent Lutske. Er wordt vaak gezegd dat omdat abortus je eigen keus is, je er geen verdriet om mag hebben, maar het lijkt me een verschrikkelijk moeilijke beslissing en niet 1 die je zomaar neemt. Bedankt dat je je verhaal wilde doen.

Misschien vind je dit ook leuk

9 comments

Jolanda 26 juni 2017 - 13:49

Heftig verhaal. Goed dat je hier aandacht aan besteed. Het is van groot belang dat abortus, en de abortuspil uit het verdomhoekje wordt gehaald. Zelfs in ons ‘liberale’ Nederland.

Reply
Anne 7 september 2016 - 20:40

Wat heftig zeg. En of ik het nu wel of niet eens zou zijn met abortus maakt niet uit. Jullie moesten hier voor kiezen, niet ik. Bedankt voor je eerlijkheid en lef om dit te vertellen. Sterkte!

Reply
Merel 4 september 2016 - 10:19

Zo verdrietig! Vooral dat je de echo vooraf moet zien, zeker in deze situatie. Je kon niet anders volgens mij, maar wat moet t pijn hebben gedaan!

Reply
Jodi - liefthuis 4 september 2016 - 09:45

Wauw wat een heftig verhaal. En wat een kak situatie ook op dat moment. Sterk dat je daar coor gekozen hebt, moeilijk maar sterk. Al haf ik het ook begrepen als je na die echo toch nee had gezegd

Reply
Lilian 3 september 2016 - 10:57

Het is een stukje dat je voor altijd bij je zal dragen. Jeetje wat heftig zeg!

Reply
Kleine Prinses 3 september 2016 - 09:46

verschrikkelijk! Ik kan er van mee praten helaas! Maar durf geen blog erover te schrijven uit schrik van de reacties!

Reply
Nicole 3 september 2016 - 08:12

Wat een bizarre omstandigheden. Lijkt me een verschrikkelijke keuze. Ik ben absoluut geen voorstander van abortus in veel gevallen en ben het ook niet eens met jouw terminologie van ondergaan. Ook ben ik het niet eens met het laatste stukje van Tamara, over dat vaak wordt gedaan alsof het je eigen keuze is. Natuurlijk is het wel je eigen keuze, anders heette het een miskraam.

Reply
Sanne Marlijn 3 september 2016 - 07:43

Jeetje wat een heftig verhaal! Wat een bizarre samenloop van omstandigheden ook. Het lijkt mij heel naar om mee te maken, ook het feit dat je tussen allemaal andere verdrietige vrouwen zit. Kan me voorstellen dat zoiets je nooit helemaal loslaat. Ik wens je een goede zwangerschap van je tweede kindje toe!

Reply
Channa 3 september 2016 - 07:17

Het lijkt mij zo moeilijk als je in een situatie komt waarin je eventueel de keuze voor abortus moet maken, laat staan het ondergaan van een abortus. Verschrikkelijk!

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.