Vakantieverhaal Isa & Tessa | Hoofdstuk 7 + Bonus.

by Tamara

Isa.

Joris kneep zijn lippen op elkaar alsof hij zijn lach wilde inhouden en dat maakte me een beetje boos. ‘Wat lach je nou? Ik zeg dat ik iets heel ergs heb gedaan en jij gaat lachen?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee sorry je hebt gelijk. Alleen als jij zegt dat je iets ergs hebt gedaan, denk ik altijd terug aan die keer dat je Mia haar goudvis per ongeluk in de kom met schoonmaakmiddel had gedaan in plaats van de kom met vers water.’ Ik rolde met mijn ogen. Waarom moest hij me nou altijd aan die keer herinneren dat ik de goudvis van mijn dochter vermoord had. Ik had toch meteen een nieuwe gekocht? En hij leek zoveel op de oude dat ze nooit door had gehad dat deze goudvis niet ‘Pluisje’ was. Ja, mijn dochter haar goudvis heet Pluisje.. Ze wilde eerst een konijn, maar een goudvis leek ons een beter idee.

Ik zuchtte. ‘Joris, ik heb gisteravond veel te veel gedronken en ik weet er echt helemaal niets meer van, maar ik werd vanmorgen wakker bij Jake in bed en ik weet niet of we wat gedaan hebben.’ Ik voelde een traan over mijn wang lopen en keek naar beneden. Ineens hoorde ik een proestend geluid, hetzelfde geluid wat Kate vanmorgen tijdens haar verhaal had gemaakt. Ik keek Joris verbaasd aan en trok een wenkbrauw op. ‘Waarom lach je nou? Dat is toch helemaal niet grappig?’ Hij lachte zo ontzettend hard dat de tranen over zijn wangen liepen en Jake en Tessa naar de keuken kwamen om te kijken wat er aan de hand was. ‘Weet je het dan echt niet meer?’ Vroeg hij toen hij een beetje gekalmeerd was. ‘Nee, kennelijk niet. En ik snap ook niet wat hier zo grappig aan is.’

Tessa lachte en kwam bij ons staan. ‘Je belde gisteravond en het was verduidelijk dat je een beetje teveel gedronken had. Jake was op de achtergrond iets aan het zingen over Bier en Tieten en toen wisten we eigenlijk al genoeg. Je vroeg of Joris jullie kon komen halen, maar jullie hadden de auto mee, dus dat kon niet. We hebben een hotel daar in de buurt gebeld en een kamer voor jullie geboekt. Het was alleen de bedoeling dat het twee bedden zouden zijn, maar ja.. dat hebben ze kennelijk niet goed verstaan.’ Ik draaide me om en keek Joris aan die weer stond te grinniken. ‘Je hebt me zelfs vannacht nog een aantal keren gebeld om te vertellen dat je zo ontzettend blij bent dat ik niet snurk.’ Ik keek Jake aan en moest ineens heel hard lachen, ineens herinnerde ik me weer wat er was gebeurd. We stonden te dansen en toen we ons realiseerden dat we niet eens meer konden lopen, besloten we maar niet te gaan rijden. Ik belde Joris en hij vertelde dat hij ons niet kon komen halen omdat wij de auto mee hadden, maar dat hij wel een kamer voor ons zou boeken. Ik herinnerde me zelfs nog dat Jake zo vreselijk snurkte en dat ik Joris belde om te vertellen dat ik medelijden had met Tessa.

Ineens kon ik mijn lach niet meer inhouden. Pff, al die paniek was voor niets geweest. ‘Je moet ook niet zoveel drinken.’ Zuchtte Joris. ‘Ja, nou ik weet niet wat ze hier in de drank doen, maar de ober sprak alleen maar Spaans en het enige Spaanse woord dat ik ken is ‘Si’.’ Zei Jake. ‘Ach als jullie maar lol gehad hebben! Wij voelen ons ook een stuk beter!’ Zei Tessa.

De rest van de dag brachten we door aan het zwembad en de volgende dag gingen we alweer naar huis. Het was een hele ervaring en ik had het idee dat dit weekend ons allemaal nog dichter tot elkaar had gebracht.

Zo dicht zelfs, we elk jaar met elkaar op vakantie besloten te gaan. Maar ditmaal namen we de kinderen wel allemaal mee. Ook een beetje om onszelf onder controle te houden natuurlijk!

Epiloog.

Het is grappig om te zien hoeveel sneller de tijd lijkt te gaan als je kinderen hebt. Die vakantie met ons viertjes leek nog maar zo kort geleden, maar de tijd daarna vloog voorbij.

De dochter van Tessa en Jake werd geboren en ondanks het leeftijdsverschil, werden de twee meisjes uiteindelijk beste vriendinnen, die niets liever deden dan samen paardrijden en in de stallen bij hun huis rondhangen. Ik weet niet wat ze daar allemaal deden, maar Mia was vaker bij hun te vinden dan bij ons eigen huis.

Tessa en ik besloten na een paar jaar te stoppen bij onze baan om voor onszelf te beginnen. Het was altijd haar droom geweest om een bloemenwinkel te hebben en na heel veel overleggen, plannen maken en twijfelen, besloten we er toch voor te gaan. De bloemenwinkel bleek een ontzettend goede zet te zijn en we haalden de mooiste opdrachten binnen. Één van de mooiste opdrachten was trouwens wel die van het huwelijk van Luke, die na jaren en jaren vrijgezel te zijn geweest, eindelijk zijn grote liefde had gevonden. Niet door dat programma waar ik je over vertelde trouwens, maar op een hele andere manier. Maar dat is een verhaal voor in een ander boek!

Ons leven was perfect, we genoten van de kinderen, van onze zakelijke successen en er kon helemaal niets meer mis gaan. Totdat er op een dag een verschrikkelijk ongeluk gebeurde en onze vriendschap een verschrikkelijke klap te verduren kreeg. En ik weet niet hoe dat ooit nog goed kan komen…

Hieronder volgt de Proloog van een nieuw verhaal.

Proloog.

‘Neem jij Pixie mee dan?’ Rachel knikte en liep naar de stal naast me, terwijl ik verder ging met het uitkrabben van de hoeven van Dante. Hij brieste ongeduldig en grinnikend duwde ik hem aan de kant. ‘Even geduld nog jochie, we gaan zo naar buiten.’ Ik zette zijn voet weer op de grond en gooide de spullen weer in de emmer. ‘Het is koud buiten hoor, weet je zeker dat je met dit weer wil gaan rijden?’ hoorde ik Rachel vanuit de box naast me vragen. ‘Het sneeuwt al weken, als we wachten tot het beter weer wordt, dan kan het nog wel een maand duren voordat we weer naar buiten kunnen.’ Dante trippelde heen en weer bij het woord buiten en ik lachte. ‘Bovendien kan ik het niet maken om deze meneer hier nog langer in zijn stal op te sluiten.’ Ik hoorde een diepe zucht naast me en schudde mijn hoofd. Rachel was mijn beste vriendin en de dochter van de beste vrienden van mijn ouders. We waren technisch gezien geen familie van elkaar, maar omdat ik haar al mijn hele leven kende, voelde ze als mijn zusje en ik hield ontzettend veel van haar. Het enige wat ik lastig vond was dat ze altijd overal gevaar zag. Ik daarentegen was ontzettend impulsief en dacht vaak niet zo goed na over de dingen die ik wilde doen. Ik legde het zadel op de rug van mijn paard en gespte hem goed vast. Toen ik klaar was, deed ik de deur van de box open en leidde ik hem naar buiten. Het duurde niet lang voordat Rachel en haar pony Pixie ook naar buiten kwamen en we samen de sneeuw in reden.

Ik weet nog hoe veel lol we hadden en hoe hard Rachel moest lachen toen Pixie haar van zich afgooide, waarna ze in de zachte sneeuw terecht kwam. Ik weet nog hoe leuk we het hadden en hoe gelukkig ik me voelde. Ik herinner me het ongeluk zelf niet. Het enige wat ik nog weet is dat ik het heel erg koud had, zo ontzettend koud dat ik niet meer wist of ik nou levend was of niet.

Het is al jaren geleden, maar de flarden van die dag die ik me nog herinner, komen elke nacht voorbij in mijn ergste dromen en zorgen ervoor dat ik badend in het zweet wakker schrik. Het was de dag dat ik mijn beste vrienden verloor en mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

De laatste rit naar huis, verschijnt binnenkort.

 

Dit verhaal maakt deel uit van de Onbereikbare liefde Trilogie. Dit verhaal koop je hier.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.