terug naar jou | hoofdstuk 3

by Tamara

‘Dat doet je goed al dat sporten!’ grinnikte ik terwijl ik mijn kleren weer aantrok. 

‘Tja, ik moet toch wat als ik mijn veel jongere vrouw wil bijhouden he?’

Hij knoopte zijn overhemd dicht en gaf me vlug een kus op mijn haren terwijl ik achter mijn make-up tafel ging zitten om me opnieuw op te maken. Mijn oog viel op het armbandje met het diamanten roosje dat aan een haakje hing en voorzichtig liet ik mijn vingertoppen over de steentjes gaan. 

‘Heb je nog iets van hem gehoord?’ hoorde ik ineens achter me.

‘Nee jij?’

Ik zag in de spiegel dat Noah zijn hoofd schudde en wendde snel mijn hoofd af om een lippenstift te pakken zodat hij mijn teleurstelling niet zou zien. Logan was spoorloos.. Met Ava’s verjaardag had ik voor het laatst wat van hem gehoord en dat was het dan. Ik wist niet zo goed of ik nou verdrietig was omdat ik hem miste, of boos omdat hij niets meer liet horen, maar het was duidelijk dat ik het niet leuk vond dat hij weg was gegaan. Maar aan de andere kant moest ik wel eerlijk toegeven dat ik de laatste tijd steeds minder aan hem dacht. De relatie tussen Noah en mij ging beter dan ooit en nog steeds was ik blij dat ik hem nooit iets over die kus in de duinen had verteld. Wat overigens niet wilde zeggen dat ik er nooit meer aan dacht.. In tegenstelling zelfs, hoe vaak ik wel niet had gedroomd over hoe die kus een vervolg had gekregen en hoe we wel verder waren gegaan. Maar dat waren dingen waar ik niet aan kon, mocht en wilde denken. 

‘Rosie?? Joehoe.’

‘Huh wat?’ 

Ik keek verbaasd om en zag Noah met zijn handen in zijn zij naar me kijken. 

‘Dromer.. Ik zei dat ik vanavond niet mee eet.. Ik moet bij die ene klant langs, Milu, ken je dat restaurant?’

Ik knikte en hij stak zijn duim op.

‘Oké, daar heb ik afgesproken. Ik hoop dat ik voor elf uur thuis ben, maar anders tot morgen.’

Ik gaf hem snel een kus en hoorde hoe hij naar beneden liep en niet veel later weg reed. Ik keek uit het raam of hij echt weg was en pakte mijn telefoon. Het was iets dat ik af en toe deed als ik Logan echt heel erg mistte en hoewel Noah er nooit achter zou komen, voelde ik me elke keer schuldig als ik het deed. 

Scrollend door de contacten zocht ik naar zijn nummer en tikte het aan. Vol spanning hoorde ik hoe de telefoon meteen naar voicemail ging en luisterde naar zijn stem.

Met Logan! … Haha, trapje je erin? Ik ben er nu even niet, maar je mag me altijd terugbellen. Tenzij je een journalist bent of een ex. Toedeloe!

Hoewel ik de voicemail al talloze keren had gehoord, krulden mijn mondhoeken meteen omhoog in een glimlach en wachtte ik op het piepje. 

‘He Lo, beschouw je mij ook als ex of mag ik aan de lijn blijven?’ grinnikte ik.

‘Nouja.. Ik spreek maar weer iets in, net als al die voorgaande keren… Ik weet niet of je het afluistert of dat je dit nummer überhaupt nog hebt, maar ik dacht ineens aan je en wilde gewoon even zeggen… Nouja… Dat ik je mis.. Ik hoop dat alles goed met je is en dat je ooit weer wat laat horen… Oké? Liefs..

Zuchtend hing ik weer op en liep naar de kamer van Ava, die nog heerlijk lag te slapen. Ik moest haar eigenlijk wakker maken om boodschappen te gaan doen, maar buiten regende het keihard en aangezien ik vanavond toch alleen zou eten met Ava, besloot ik gewoon lekker niet te gaan. Ik kon voor vanavond wel iets makkelijks maken. Zachtjes sloot ik de deur van haar kamertje weer en liep naar beneden, waar het nieuws net begon. Normaal keek ik nooit naar het nieuws, omdat ik niet zo goed tegen alle ellende in de wereld kon, maar deze keer was er iets dat meteen mijn aandacht trok.

Ik pakte een pak koekjes uit de kast als lunch en ging op de bank zitten terwijl ik de tv iets harder zette. 

‘….Bij ons is Louise Mozius, moeder van drie en zelfbenoemd ‘moedertherapeut.’ Mevrouw Mozius, kunt u eens wat meer vertellen over uw werk?’

In het beeld verscheen een vrouw met een kleurrijke tuniek, gekleurde dreadlocks en een ringetje in haar neus. 

‘Absoluut niet iemand die bij de naam Louise past.’ schoot door mijn hoofd. 

‘Ja, natuurlijk! Ik ben dus Louise en sinds een aantal jaren noem ik mezelf moedertherapeut. Ik merk namelijk dat moeders zichzelf steeds vaker wegcijferen voor de kinderen en dat ze zich laten verslonzen. Daarop organiseer ik bijeenkomsten waarbij we met zijn allen dansen, mediteren en zingen.’

‘Ah, en waar helpt dat bij?’

‘Nou, je bent gewoon een avond zonder je kinderen, even weg van je gezin en kunt gewoon lekker jezelf zijn.’

Ik zette het geluid zachter en kreeg een enorme lach op mijn gezicht. Meteen pakte ik de telefoon om Lou te bellen, die direct op nam.

‘Roos! Wat is er? Je bent toch niets vergeten?’

‘Nee! Ik heb een idee voor ons bedrijf samen!’

‘Wacht, ik leg even Lotta in de box..’

Ik hoorde hoe ze de telefoon weglegde en wachtte ongeduldig tot ze weer opnam.

‘Nou, brand los!’

‘Ik zag net op tv dat moeders zichzelf steeds meer wegcijferen en ik moest aan ons denken.. Of nouja.. Aan mezelf tijdens de eerste maanden met Ava en aan jou, die niet gaat werken omdat de kinderen haar nodig hebben.’

‘Oké? Ga door?’

‘Ohh, ik heb zo’n tof idee! Weet je nog dat toen Ava uit het ziekenhuis was en dat ik het allemaal zo heftig vond? Dat mijn moeder me een dagje mee uit heeft genomen om naar de kapper te gaan en mijn nagels te laten doen enzo? Dat deed me echt heel erg goed! Wat nou als we zoiets voor moeders organiseren?’

‘Ik weet niet of het lakken van andere vrouwen hun nagels nou helemaal mijn ding is Roos…’ zei ze zachtjes.

‘Neehee! Oké wacht. Ben je thuis? Anders kom ik naar je toe, dan vertel ik het je.’

Een beetje zuchtend ging ze akkoord en net nadat ik op had gehangen hoorde ik boven Ava wakker worden, precies op tijd om naar Lou te gaan om het idee te vertellen! Het zou zo tof worden!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.