Terug naar jou | hoofdstuk 22

by Tamara

‘Zorg je goed voor haar? En niks met pinda’s geven he? Ik weet niet waarom, maar ze heeft daar altijd ontzettend veel last van.’

‘Neehee, ik weet het. Heb je haar nou als eens laten testen op pinda allergie?’ Zei mijn vader.

‘Nee, ik heb voor komende week een afspraak. Nou heel erg veel succes he?’

Ik gaf Ava aan hem en gaf haar nog snel een kus voordat ik naar de auto liep, waar Flore, mijn moeder en Flores vriendin Lily al in zaten. Lily en Flore hadden weer eens ruzie met elkaar en zeiden geen woord, maar mijn moeder kletste honderduit over van alles en nog wat. Vermoedelijk om de sfeer een beetje beter te krijgen. 

‘Gaat het een beetje Roos? Je bent zo wit?’

‘Griep, komt door al die stress van de laatste tijd denk ik.’

‘Oh! Nou dat snap ik best. Jij en Lou hebben het ook zo ontzettend druk en dan heb jij nog je baan bij FIXXIT. Blijf je daar eigenlijk nog werken als dit een succes wordt?’

Ik haalde mijn schouders op, het was een vraag die ik mezelf in de afgelopen tijd ook heel veel had gesteld, maar waar ik het antwoord niet echt op wist. Ik had al tegen Darius gezegd dat ik voorlopig niet terug zou komen en dat snapte hij heel goed, al vond ik het indienen van mijn ontslag een beetje een te grote stap. Bovendien moest ik dat bij Noah doen, omdat hij degene was die mij aangenomen was en ik had absoluut geen zin om hem te zien. Natuurlijk zou ik hem ooit wel weer onder ogen moeten komen, maar ik vond het niet heel erg als dat nog even zou duren. 

Ik reed de lange oprijlaan van het landhuis op en zag dat Brigitte zichzelf had overtroffen. Aan alle lantaarnpalen langs de oprijlaan waren grote manden met bloemen bevestigd en het huis zag er beter uit dan ooit. Behalve dat wij blij waren met de samenwerking en de boekingen binnen bleven stromen na het tv programma, zat zij alle overige dagen dat wij er niet waren helemaal volgeboekt. Ze had het in jaren niets druk gehad en ze had ons al talloze keren verteld hoe dankbaar ze ons was voor deze kans. Iets dat helemaal wederzijds was. 

Ik parkeerde auto en toen we de grote hal inliepen, werden we door Brigitte meteen naar de grote eetzaal gebracht, waar een heerlijke lunch opgediend stond. Het was allemaal precies zoals Lou en ik voor ons hadden gezien, zo niet veel beter. 

‘Rosie!’ Riep Lou helemaal enthousiast. 

Aan de tafel zaten haar moeder, een tante en nog twee nichtjes die ze had uitgenodigd voor dit weekend en ze waren allemaal bewonderend om zich heen aan het kijken.

We namen allemaal plaats aan tafel en luisterden naar de speech die Brigitte had voorbereid. Ze vertelde wat over de historie van het huis en over ons project. Daarna vertelde ze over wat het programma precies inhield en wat we allemaal konden verwachten, als we klaar waren met de lunch. Toen ze klaar was, nam ze bij ons plaats aan tafel en aten we met zijn allen samen, met uitzicht op het meer en de grote fontein. 

Na het eten werden we allemaal naar onze kamers gebracht. Dit weekend deelden Lou en ik een kamer. Normaal gesproken waren er genoeg kamers, maar Brigitte liet er een paar renoveren zodat alles op tijd klaar zou zijn voor de komende retreats. Samen liep ik met Lou naar boven en daar liet ik me op bed vallen. 

‘Gaat het wel Rosie? Je bent zo ontzettend bleek en stilletjes vandaag.’

‘Ik voel me niet zo lekker.. Volgens mij heb ik die griep waar Darius het van de week over had, die waardoor de helft van het kantoor ziek was.’

‘Dat kan, maar als ik eerlijk ben denk ik ook dat je gewoon veel stress hebt hoor. Ik heb gehoord wat Noah heeft gedaan, gaat het allemaal een beetje?’

Ik haalde mijn schouders op en schudde mijn hoofd. 

‘Nee, niet echt.. Het is momenteel gewoon allemaal een beetje teveel denk ik.’

‘Nou, hopen dat dit weekend je helemaal tot rust brengt dan!’ Zei ze.

Nadat we onze spullen hadden uitgepakt, was het tijd voor de workshops. Je kon meedoen met een yogaklas, een groepsgesprek met een therapeut en als je daar geen zin in had, kon je naar beneden gaan voor een massage. 

Ik besloot voor dat laatste te gaan en nam plaats op het massagebed, waar de masseuse mijn spieren wat los begon te maken. 

Hoewel ik me daarna wel een stukje beter voelde, was het grieperige gevoel nog steeds niet over en nadat ik had gecheckt of iedereen zich vermaakte, besloot ik maar even op bed te gaan liggen. Ik checkte mijn telefoon op berichtjes, maar behalve een berichtje van mijn vader met een foto van hem en Ava, had ik helemaal niets. Niets van Noah… 

Niet dat ik een berichtje had verwacht, maar ik vond het zo ontzettend gek dat ik gewoon helemaal niets van hem hoorde. Geen excuses, geen vraag hoe het ging en zelfs helemaal niks over Ava, die hij al heel erg lang niet meer had gezien. Het was niet dat ik verdrietig was, maar ik was wel een beetje teleurgesteld, juist omdat hij altijd degene was die dingen wilde uitpraten.

Uiteindelijk viel ik in slaap, om na een paar uur wakker gemaakt te worden door Lou, die zei dat het eten beneden klaar stond. 

Ik draaide me om en ze keek me geschrokken aan. 

‘Roos! Gaat het wel? Je ziet er echt heel slecht uit en je gloeit helemaal.’

Ik schudde mijn hoofd, naast de misselijkheid voelde mijn hele lichaam nu verschrikkelijk en ik was ontzettend moe. 

‘Oké, ik ga je naar huis brengen, dit kan zo niet. Je kunt hier helemaal niet van genieten als je zo ziek bent.’

Ik wilde tegenstribbelen, tot ik me realiseerde dat ze gelijk had en dat ik beter naar huis kon gaan. Terwijl ik me aankleedde, pakte ze snel mijn spullen in en samen liepen we naar beneden, waar ik de groep gedag zei. Mijn moeder gaf me nog snel een knuffel en drukte me op het hart dat ik rustig aan moest doen, maar dat kwam helemaal goed. Ik wilde niets liever dan de hele dag in mijn bed liggen. 

Lou bracht me naar huis, waar ze mijn spullen in de gang zette en met me mee naar boven liep. 

‘Wat vervelend dat je zo ziek bent.’ Zuchtte ze.

‘Ja, je kent me.. Ik ben van de goede timing.’ 

‘Haha, nou dat valt ook wel mee. Ik ken ergere dingen. Het zou pas echt een ramp zijn als je nu zwanger zou zijn.’

Ik glimlachte en mompelde dat dat niet mogelijk was, door mijn spiraal. 

Mijn ogen vielen dicht en hoewel ik haar nog gedag hoorde zeggen, was ik al te diep in slaap om nog wat terug te zeggen. 

Zwanger.. Ja, Lou had gelijk. Dat zou pas echt een ramp zijn!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.