Rozen in de winter | Hoofdstuk 5

by Tamara

‘Red je het een beetje zo met de kinderen zonder Dari?’ vroeg ik aan Lou terwijl ze de tweeling in hun stoelen zette en probeerde te voorkomen dat Lara er met een reep chocola vandoor ging.

‘Jawel hoor! Het gaat helemaal goed! Het is een beetje druk en chaotisch, maar het lukt prima.’

Lachend keek ik naar Lou, die een geboren moeder bleek te zijn. Ze was drie maanden geleden bevallen van hun jongste dochter, die ze Aris hadden genoemd. Ze legde de baby in mijn armen en rende door de keuken heen achter Lara aan die weer iets anders gepakt had en wist ondertussen te voorkomen dat Gunnar zijn bord op de grond gooide.

Zoals ik al vertelde hadden Darius en Lou niet stil gezeten. Een maand nadat Darius naar Nederland was gekomen was Lou al zwanger van Lara. Vlak voor hun bruiloft waren ze erachter gekomen dat ze weer zwanger was, maar dat was niet de grootste verrassing. In het ziekenhuis bleek het namelijk om een drieling te gaan, waarvan er eentje het helaas niet gered had. De andere twee jongens deden het gelukkig wel heel erg goed en hoewel ze zeiden dat hun gezin zo compleet was, besloten ze toch nog voor een vierde kindje te gaan, wat resulteerde in de zwangerschap van Aris. Alle vier hadden ze IJslandse namen en ze waren alle vier het evenbeeld van Darius. Iets waar Lou regelmatig over aan het mopperen was.

Hoewel ik er zelf niet aan moest denken om vier kinderen in vier jaar tijd te krijgen, had ik wel heel erg veel respect voor haar. Haar huis was altijd rommelig maar schoon en de kinderen waren dolgelukkig. Het was een heerlijk gezin om te zien.

Ik keek naar de kleine Aris in mijn armen en vond het zo gek dat ik over een paar maanden zelf ook zo’n kleintje in mijn armen zou hebben. Maar eerst had ik nog een heleboel maanden te gaan, ik was tenslotte pas volgens jaar februari uitgerekend.

Lou had Lara weer gevangen en zette haar op een stoel.

‘Ik wil helemaal geen pasta eten. Jij maakt dat niet lekker! Papa kan dat veel beter!’

‘Ja, maar papa is er nou even niet, dus je eet het maar gewoon!’

Met een zucht zette Lara haar arm onder haar hoofd en begon te eten. Zo te zien smaakte het prima. Maar dat zou ze nooit toegeven, ze was namelijk net zo eigenwijs als haar moeder.

‘Kan ik je ergens mee helpen?’ vroeg ik Lou terwijl ik Aris slapend in de box legde.

‘Ja, wil je helpen de tweeling eten te geven? Dan doe ik ze daarna snel in bad en naar bed, zodat wij rustig kunnen eten.’

Ik knikte en ging zitten, terwijl Gunnar al hongerig naar zijn bakje aan het grijpen was.

De tweeling was anderhalf en begon steeds meer zelf te eten, maar Lou had al een keer uitgelegd dat ze ze altijd hielp met eten omdat ze anders niets binnen zouden krijgen vanwege hun geknoei.

Wonder boven wonder lukte het me om zonder zelf smerig te worden Gunnar eten te geven en daarna beide jongens nog wat yoghurt te voeren omdat Lou Aris moest voeden. Daarna liep ik vast met de drie oudste kinderen naar boven om ze in bad te doen en toe Lou klaar was, had ik de kinderen al schoon en had Lara al een pyjama aan.

‘Je bent een engel Rosie.’ zuchtte Lou terwijl ze de tweeling hun pyjama’s aandeed.

Ik bood aan Lara een verhaaltje voor te lezen, zodat Lou rustig de jongens naar bed kon brengen en nog voor ik de eerste pagina uit had, sliep het meisje al.

Zachtjes sloop ik naar beneden, waar ik alvast de keuken opruimde en de vaatwasser aanzette zodat Lou dat niet hoefde te doen. Ik zag dat ze al wat ingrediënten klaar had gezet voor ons eten en begon te koken. Het was een recept dat ik haar gegeven had en wat ik zelf bijna wekelijks maakte. Ooit was het mijn recept geweest, maar toen Logan en ik samen in Noah zijn keuken aan het koken waren, had hij erbij geschreven wat hij gebruikte zodat hij perfect was. Grinnikend dacht ik terug aan die avond en realiseerde me dat er niets veranderd was. Noah was toen ook altijd aan het werk en als Logan er toen niet was geweest, had ik toen alleen gegeten.

Ik was bijna klaar met koken toen Lou met een verhit hoofd de keuken in kwam en ons beide een glas alcoholvrije wijn inschonk.

‘Echt Rosie, je bent geweldig. Wil je hier niet komen wonen?’

‘Haha, nou misschien wel. Thuis ben ik toch altijd alleen.’

Ik nam een slokje van de wijn en trok een vies gezicht.

‘Kunnen ze nou geen alcoholvrije wijn maken die wel gewoon smaakt alsof er alcohol in zit?’

Lou gooide haar glas achterover en schudde haar hoofd.

‘Nee, wen er maar aan Rosie. Je moet nog een paar maanden en als je straks borstvoeding geeft dan is het een heel gedoe om alcohol te drinken. Dan moet je eerst testen en kolven enzo.’

‘Nou dan ga ik dat niet doen. Het lijkt me sowieso niks dat gepluk aan mijn tiet.’

Lou grinnikte en keek me aan met haar ‘ik spreek je daar wel over als je zelf moeder bent’ blik. Ik schudde mijn hoofd en begon de rijst af te gieten.

‘Ik snap niet hoe jij zwanger nog op die stelten kunt lopen hoor. Ik woonde op mijn slippers toen ik zwanger was.’

‘Nee joh, ze zien me aankomen op kantoor op slippers.’

‘Je bent de vrouw van de baas! Dat kun je best maken hoor. Denk niet dat iemand er wat van durft te zeggen.’

‘Niemand durft überhaupt iets tegen me te zeggen. Of misschien durven ze het wel, maar willen ze het gewoon niet.’

Ik zuchtte en schepte twee borden vol, waarmee we op de bank gingen zitten.

‘Doen ze nog steeds zo raar tegen je? Maar waarom dan? Alleen omdat jij dat kantoor hebt gekregen?’

‘Ik heb geen idee. Zelfs Lotte praat niet meer tegen me.. Ik twijfel echt of bij FIXXIT gaan werken wel een goede keuze was.’

We hoorden ineens de deur dichtgaan en ik zag Darius de kamer binnenkomen.

‘Wat ruikt het hier lekker, jij hebt vast niet gekookt.’ grinnikte hij tegen Lou, waarna hij haar een kus gaf.

‘Je bent een etterbak. Rosie heeft gekookt.’

Hij sloeg liefdevol zijn armen om Lou heen en fluisterde iets in haar oor, waardoor ze begon te lachen.

‘He Rosie! Is er nog wat over?’

Ik knikte en hij ging meteen naar de keuken om eten te pakken.

‘Is Noah ook al vrij?’ vroeg ik.

‘Nee, we hadden een meeting en daarna ging hij door naar een klant. Maar die man is de eigenaar van een groot restaurant, dus het zal wel laat worden met die vreetzak van je.’

Ik zuchtte en ging weer verder met eten. Noah zou dus weer pas ver in de nacht thuis zijn.

In de keuken begon Aris te huilen en meteen pakte Darius haar op, om haar weer in slaap te wiegen.

‘Ik kom er zo aan hoor dames, ik ga even deze dame verschonen.’

We wachtten even tot hij weer weg was en ik zuchtte.

‘Ik snap het niet, Darius kan wel redelijk op tijd thuiskomen en ik heb Noah al weken niet in de avond gezien. Ontloopt hij me ofzo?’

‘Nee, Darius is gewoon heel duidelijk tegen Noah geweest. Hij vind het prima om veel te werken, maar hij wil zijn gezin ook zien.’

‘Dat helpt niet Lou..’ zuchtte ik..

Ze pakte mijn lege bord aan en liep naar de keuken, waar ze de borden in de vaatwasser zette. Door de babyfoon heen hoorde ik Darius een IJslands kinderliedje zingen en gniffelde. Behalve dat Lou een geboren moeder was, was Darius ook echt een geweldige vader en samen waren ze een heel goed team.

‘Waarom lach je?’ vroeg Lou terwijl ze me een bakje chocolade ijs gaf.

‘Ik heb Darius nog nooit kinderliedjes horen zingen.. Maar hij is wel een geweldige vader hoor, hoe hij met die kinderen om gaat.’

Ze knikte en moest lachen.

‘Oh je moet hem onder de douche horen, of in de auto. De kinderen vallen onderweg altijd in slaap door dat gezing van hem. Het is echt ideaal.’

Ik lachte en nam nog een hapje ijs, terwijl we door de babyfoon hoorden dat de tweeling inmiddels ook wakker was en dat Darius iedereen weer naar bed aan het brengen was. Ik was heel erg blij voor Lou, ze had een geweldig gezin en een fantastisch huwelijk. Maar ergens stak het wel een beetje, Darius was zo betrokken bij zijn kinderen en niets leek hem te gek of teveel.

Het maakte me een beetje verdrietig dat het bij ons waarschijnlijk heel anders zou zijn. We zagen elkaar zo weinig dat ik wel eens vergat dat we überhaupt getrouwd waren en ik was bang dat ik me straks, als de baby er zou zijn, een alleenstaande moeder zou voelen.

Ik grinnikte afwezig een beetje om Lou’s verhaal over Darius die mee was geweest op schoolreisje van de peuterspeelzaal en realiseerde me dat Noah zoiets waarschijnlijk nooit zou doen.

Hij had me beterschap beloofd als de baby er zou zijn.. Maar inmiddels geloofde ik er niet meer in dat het ooit beter zou gaan.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.