Rozen in de winter | hoofdstuk 28

by Tamara

Na een flinke maaltijd en een goede nacht slaap voelde ik me inderdaad een stuk beter, maar Darius vertrok de volgende dag ook naar Luxemburg omdat Noah hem nodig had. Zonder iemand die me in de gaten hield viel ik terug in mijn oude patroon en leefde op koffie, de crackers en het fruit die Lou in mijn tas had gestopt. Ik nam me steeds voor om als ik klaar was iets normaals te eten of even te rusten, maar er kwam steeds wat tussen. Dinsdag wilde ik net lunchpauze nemen tussen twee afspraken door toen er een klant belde en ik na het gesprek heel erg moest haasten om op tijd te komen. Die avond was ik tegen elf uur pas thuis en was ik te moe om te koken, dus ik at maar wat fruit en wat yoghurt die nog in de koelkast stond.

Woensdag was ik de hele dag weg van kantoor en had ik een lunch op het hoofdkantoor van Van der Boom vakantiegroep, maar ze hadden er niet echt rekening mee gehouden dat ik zwanger was en van het uitgebreide zeebuffet dat ik normaal heerlijk had gevonden, kon ik vrijwel niets eten. Gelukkig had ik er wel honger door gekregen en gunde ik mezelf daarna even de tijd om iets te eten te halen bij een broodjeszaak waar ik langs kwam in de stad. Maar wederom was ik pas heel laat in de avond thuis, waardoor ik geen zin had om te koken en naar bed ging.

De hele week leefde ik in dat ritme door, terwijl ik me steeds slapper voelde worden, stoppen of minderen was geen optie. Ik begon net het respect van de rest van mijn collega’s terug te krijgen en wilde dat absoluut niet verliezen. Bovendien zou ik genoeg kunnen rusten als ik met verlof ging, dus ik kon nog best wel een paar weekjes door gaan.

Vrijdag belde Noah, met heel erg slecht nieuws. Het was tien uur in de avond en ik was net een beetje ingedut achter mijn bureau, toen hij belde.

‘He Rosie! Hoe is het met je?’

‘He!’ zei ik gapend. ‘Ja, goed.. Een beetje moe.’

‘Let je wel goed op jezelf? Dari zei dat je maandag amper gegeten had de hele dag omdat je zo druk bezig was.’

‘Ja hoor.. Het gaat prima..’ loog ik terwijl ik naar de twee appelklokhuizen keek die in mijn prullenbak lagen.

‘Oké, gelukkig.. Ik heb niet zulk leuk nieuws liefje.. Het is hier een enorme crisis en ik moet nog minimaal tot woensdag in Duitsland blijven.. Vind je het heel erg? Moet ik je moeder vragen of ze bij je komt?’

‘Oh..’ zei ik zachtjes. Ik had me er nou juist zo op verheugd dat ik bijna Noah weer zou zien, maar hij zou dus nog lang niet thuiskomen.

‘Het spijt me.. Maar het is voorlopig echt de laatste keer en ik kan nu echt niet weg. Darius komt dinsdag naar huis omdat hij een afspraak heeft en ik ga proberen of ik dan ook kan komen, maar anders wordt het woensdag oké?’

‘Ja.. Is goed.. ‘

‘Oké liefje… Sorry.. Ik hou van je! Ben je al thuis? Ga je zo naar bed?’

Shit, ik kon moeilijk zeggen dat ik nog op kantoor was, dus ik besloot maar te jokken.

‘Ja, ik ben thuis! Ik ben net in bad geweest en ga zo slapen. Welterusten alvast!’

‘Welterusten Rosie!’

Stiekem voelde ik me best schuldig over mijn leugen, maar ik had echt geen zin in een preek. Bovendien had ik nu weekend, dus ik zou best wel wat kunnen uitrusten toch?

En of mijn lichaam het snapte, werd ik dat weekend gedwongen om rust te nemen. Ik had verschrikkelijke buikgriep die ervoor zorgde dat ik twee dagen lang helemaal niets binnen kon houden en amper van de bank af kon komen. Mijn ouders waren net de dag ervoor op vakantie gegaan en Noah had het heel druk, dus niemand wist dat ik ziek was.

Ik maakte me wel een beetje zorgen over de baby, dus toen ik maandagochtend nog niets binnen kon houden, belde ik haar en kon ik langskomen.

‘He Rosie! Oh, je hebt het flink te pakken of niet?’

Ik wist dat ze doelde op mijn ingevallen gezicht en knikte. Ik voelde me niet alleen verschrikkelijk, maar ik was gewoon een beetje geschrokken van mijn spiegelbeeld die ochtend en ik wilde gewoon weten of het goed ging met de baby, anders was ik het huis niet uitgekomen.

Ik kon meteen gaan liggen, zodat ze even naar de baby kon kijken.

‘Jullie wisten al dat het een meisje werd he? Ze wil het heel graag laten zien.’ grinnikte de verloskundige.

‘Ja! Klopt!’ lachte ik zachtjes.

Ze mat wat dingen op en voelde wat aan mijn buik, wat best wel zeer deed.

Daarna ging ze achter haar bureau zitten om wat dingen in de vullen en zuchtte.

‘Heb je veel last van stress Rosie?’

‘Huh? Nee, een klein beetje op het werk.. Hoezo dan?’

Ik wist zelf ook wel dat het wel meer dan een klein beetje was, maar als ik dat zou zeggen dan wilde ze straks nog dat ik rustiger aan ging doen en dat lukte me nu echt niet.

‘De baby is wat aan de kleine kant.. Ze groeit wel, maar is niet op de grootte die ze nu met bijna dertig weken zou moeten zijn.’ Zei ze ernstig.

‘Oh jeetje.. Hoe kan dat?’

‘Nou, meestal wordt het veroorzaakt door dingen zoals roken, stress of als de moeder weinig rust neemt. Ik weet dat jij die eerste niet doet, maar ik weet dat je wel een hele drukke baan hebt. Heb je de mogelijkheid om wat hulp te vragen bij je werk om je wat te ontlasten?’

Ik haalde mijn schouders op en schudde mijn hoofd.

‘Nee, niet echt.. Ik moet nog een heleboel doen voordat ik met verlof kan over zes weken.’

‘Oké, maar alsjeblieft, doe het een beetje rustiger aan. Zorg dat je goed eet, genoeg slaapt en niet teveel stress hebt. Ik weet dat het lastig is, maar je kindje loopt behoorlijk achter.. Ik denk dat die griep die je nu hebt ook een manier van je lichaam is om te zeggen dat het niet goed met je gaat. Je bent namelijk ook behoorlijk afgevallen en dat komt niet van twee dagen griep.’

Ik knikte en beloofde wat rustiger aan te gaan doen.

‘Goed zo. Ik plan een nieuwe afspraak voor over twee weken om te kijken hoe het dan gaat. Hopelijk heeft ze dan een mooie groeispurt gemaakt.’

Ik bedankte haar en reed weer naar huis, waar ik mijn afspraak voor die middag afbelde en in bed dook.

Als ik me zo voelde kon ik toch niet op afspraken verschijnen, dus dan kon ik maar beter in mijn bed gaan liggen.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.