Rozen in de winter | Hoofdstuk 26

by Tamara

Noah besloot zijn woorden meteen kracht bij te zetten en naar de bouwmarkt te rijden voor verf en andere benodigdheden.

‘Wat vind je van die kleur dan?’ vroeg hij terwijl hij naar één of andere metallic roze kleur met glitters wees.

‘Ehh, nee.’

‘Oké en die dan?’ zei hij terwijl hij naar een neon roze kleur wees.

‘Noah? Ik vind een roze kamer prima, als jou dat gelukkig maakt dan doen we dat. Maar ik wil niet dat onze baby overspannen wordt van de kleur op haar muur.’

Noah haalde zijn schouders op en zuchtte.

‘Oké, wat vind jij dan mooi?’

Ik keek naar de muur die helemaal volhing met kleurstalen en haalde er een tint lichtroze uit waar ik wel mee kon leven.

‘Oké, dan nemen we die!’

‘Zo makkelijk?’ grinnikte ik.

‘Ja, ik wees die andere kleuren alleen aan zodat je me tegemoet zou komen!’

Ik sloeg een hand voor mijn gezicht en zuchtte, terwijl hij naar de balie liep met het kleurstaaltje om de kleur te laten mengen.

Terwijl de verf gemengd werd, gooiden we de kar vol met rollers en kwasten en andere dingen die we eventueel nodig zouden kunnen hebben.

Ik wist niet of Noah überhaupt ooit geverfd had, maar thuis was hij zo enthousiast dat hij zich meteen om ging kleden zodat we de kamer konden gaan verven.

De kamer die de babykamer zou worden, hadden we al die tijd bewust leeg gelaten en was zonder twijfel de mooiste slaapkamer van het huis. Onze eigen kamer was heel groot en had een aangrenzende badkamer en een balkon, vandaar dat we daar waren gaan slapen, maar de kamer die de babykamer zou worden, had een enorm halfrond raam en aan de zijkant een prachtig glas in lood raam, met allemaal rozen erop. Het was een prachtige kamer en ik kon niet wachten tot ons kleine meisje hier zou slapen.

Ik had verwacht dat Noah de verf gewoon meteen vanuit de pot op de muur zou gaan kwasten, maar tot mijn verbazing pakte hij het best wel professioneel aan. Hij begon eerst met het afplakken van de ruimte en het beschermen van de houten vloer. Ik stond tegen de deurpost geleund naar hem te kijken terwijl hij bezig was en zag hem ineens omkijken.

‘Ja dag! Kleed je even om! Je gaat mooi helpen hoor.’

Ik lachte en aaide over mijn buik.

‘Kan niet, verf is gevaarlijk voor de baby.’

Hij tilde de emmer met verf op en liep naar me toe, waarna hij me het etiket liet zien, waar ‘verf op waterbasis’ op stond.

‘Het is op waterbasis, dus niet gevaarlijk voor zwangere dames. Dus hup kleed je om en kom me helpen.’

Zuchtend liep ik naar onze kamer waar ik een oude korte broek en een oud shirt van Noah aan trok en naar de kamer liep, waar Noah al aan het verven was. Hoewel ik had verwacht dat het heel erg roze zou worden, viel het door de lichtinval van de kamer heel erg mee en kleurde de kleur juist prachtig bij het glas in lood raam aan de zijkant.

‘Moeten we niet eens een naam bedenken?’ zei Noah toen we bijna klaar waren met de eerste muur.

‘Ja, maar door die kleurstalen die jij net uitzocht ben ik er van overtuigd dat je een wansmaak hebt en ik ga onze dochter geen Destiny Hope noemen ofzo.’

‘Ik zal meer te denken aan Balenciaga, maar Destiny Hope is inderdaad ook prachtig!’

Ik keek hem boos aan, tot ik een lach op zijn gezicht zag verschijnen en snapte dat hij een grapje maakte.

‘Nee, even serieus. Wat vind jij nou mooie namen?’ vroeg hij.

‘Ik hou van korte namen, net als die van ons. Iris, Fleur, Roos, Julie… Dat soort namen en jij?’

‘Kijk! Zie je? We hebben best wel dezelfde smaak, dat soort namen vind ik ook leuk! Wat vind je van Eva?’

‘Ik vind de klank mooi, maar de naam een beetje ouderwets ofzo. Mijn hele strenge juf op de basisschool heette zo.’

We kletsten nog een heleboel over allerlei namen die we mooi vonden en hoewel we dé naam nog niet gevonden hadden, wisten we nu wel in welke richting we moesten zoeken.

Door al het verven en het klussen in de babykamer, vloog het weekend om. Maar na heel veel inspanning was het nu wel helemaal klaar, de muren, plinten en kozijnen waren geverfd, de gordijnen en plankjes opgehangen en het enige wat nog moest was de kamer inruimen, maar dat kwam wel als de meubeltjes geleverd zouden worden.

Maandagochtend was het weer tijd om naar het werk te gaan. Door al het klussen had ik niet echt het idee dat ik een beetje uitgerust was. Doodmoe zat ik achter mijn laptop te tikken, terwijl ik mijn derde kop koffie van de ochtend leegdronk.

Ik zou Noah deze week amper zien, omdat hij in Luxemburg zat bij een klant en daarna doorreed naar een afspraak in Duitsland. Zaterdag zou hij pas weer terug zijn en hoewel ik hem ontzettend zou gaan missen, was het voorlopig één van de laatste afspraken waarvoor hij langer weg zou zijn.

Ik werkte en werkte totdat mijn nek zeer begon te doen en ik me realiseerde dat het al vier uur was en ik nog niets gegeten had. Snel pakte ik een appel uit mijn tas en nam me voor iets fatsoenlijks te eten als ik klaar was, maar de tijd vloog voorbij en voordat ik het wist was het donker en had ik niet eens door dat iedereen al weg was.

Iemand met blond haar stak zijn hoofd om de deur en zei mijn naam.

‘Rosie! Hé? Wat doe je hier nog? Het is al half tien.’

‘He? Zo laat al? Hoe kan dat nou?’

Ik keek op mijn horloge en zag dat het inderdaad al half tien was geweest, geen wonder dat het kantoor ineens zo stil was.

‘Ik was aan het werk…. Wat doe jij hier nog?’

Hij hield zijn telefoon omhoog en lachte.

‘Ik was deze vergeten. Heb je al gegeten? Lou heeft Chinees besteld en we hebben nog heel erg veel over. Heb je zin om mee te eten?’

Ik voelde mijn buik rommelen en knikte.

‘Ja is goed, ik moet even afsluiten en dan kom ik!’

Hij knikte en bleef bij de deur staan, alsof hij wilde controleren of ik wel echt zou komen. Met een zucht deed ik mijn laptop dicht en stond op, waarbij alles meteen begon te draaien.

‘Rosie!’ Riep hij. Hij snelde naar me toe en zette me weer terug op de stoel.

‘Heb je überhaupt wel gegeten vandaag?’

‘Ik ehh…. Had het gewoon een beetje druk..’ zei ik zachtjes.

Hij pakte mijn handen vast en zuchtte.

‘We hebben het allemaal druk en ik weet dat het momenteel waanzinnig goed gaat met al je klanten, maar alsjeblieft.. Denk ook aan jezelf en dat kleine meisje in je buik oké?’

Ik knikte en pakte zijn uitgestoken arm aan, waaraan hij me omhoog trok.

‘Ik rij met je mee naar jouw huis, daar ga je kleren halen en dan eet en slaap je vanavond bij ons. Ik weet dat Lou je ontzettend mist  en ik denk dat jij wel een goede maaltijd kan gebruiken.’

‘Dari.. Ik..’

‘Nee, ik accepteer geen nee. Lou zou me wat aandoen als ik je zo naar huis zou laten gaan.’

Ik zuchtte en lachte naar hem.

‘Oké, ik kom al.. Dank je wel.’

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.