Rozen in de winter | Hoofdstuk 24

by Tamara

Het was de meest geweldige dag sinds tijden. Mijn ouders waren helemaal door het dolle heen en mijn moeder gaf me een jurkje dat van mij was geweest, toen ik nog een baby was. Overigens wist ik zeker dat iedereen ook zo blij was geweest als het een jongetje was hoor, maar dat wij nu de traditie voortgezet hadden met dat het eerste kind een dochter was, dat was wel heel erg bijzonder. De hele middag maakten mijn vader en Darius grapjes over dat Noah het nu pas echt moeilijk zou krijgen en genoten mijn moeder en ik, samen met de rest van de gasten van de taart en de hapjes. Mijn opa en oma waren er ook, iets dat ik heel erg bijzonder vond, omdat ze de laatste jaren heel erg veel op reis waren. Na een leven lang werken in het ziekenhuis, waren ze beide met pensioen en maakten ze de mooiste reizen. Ook al waren ze inmiddels beide in de zeventig, ze waren nog kerngezond en ik hoopte dat we nog jaren van ze mochten genieten.

Aan het einde van de middag waren de mannen samen met de kinderen in de tuin een sneeuwballen gevecht aan het houden, terwijl Lou even naar huis was omdat de kleine kinderen dan even konden slapen. Ze had verteld dat ze gisteren op Darius aan het mopperen was omdat hij het geheim niet voor zich kon houden, maar dat ze wel blij was dat het er nu uit was en dat ik haar niet veroordeelde. Mijn oma Florine had haar zelfs nog een knuffel gegeven en gezegd dat het juist prachtig was om zo’n groot gezin te hebben, dat zij ook graag had gewild dat mijn moeder meer broertjes of zusjes had gekregen, maar dat het haar en mijn opa Joost helaas niet gelukt was.

Ik zat net op het aanrecht, toen de baby begon te bewegen en ik snel mijn moeder en oma riep. Verwonderd voelden ze de baby tegen hun handen aanschoppen en ik vond het zo ontzettend bijzonder dat er straks vier generaties meisjes zouden zijn in onze familie.

Uiteindelijk gingen alle gasten weg en toen Noah Anna en Ollie naar huis ging brengen, bleef mijn  moeder nog even om te helpen met opruimen.

We zaten voor de openslaande deuren naar de tuin koffie te drinken, toen mijn moeder zuchtte.

‘Wat is dat toch met die broer van Noah? Ik hoorde jullie ruzie maken.. Heeft hij je echt gezoend?’

Ik knikte en vertelde haar wat er gebeurd was.

‘Ik snap het echt niet, Logan zijn vrouw is overduidelijk zwanger, ondanks dat ze het probeert te verbergen, vergeeft ze hem voor wat hij allemaal doet?’

‘Ik weet het niet mam. Hij zegt veel nare dingen tegen haar en geeft haar het gevoel alsof ze niets waard is, maar ze houdt ontzettend veel van hem, ondanks alles…’

‘Ik ken het wel.. Voordat ik bij je vader kwam, was ik getrouwd met je stiefvader Lars.. Hij deed soms zo gemeen tegen me, maar ik negeerde het maar omdat ik zoveel van hem hield…’

Ik knikte en keek naar de vallende sneeuw buiten. Mijn moeder praatte nooit over Lars en als ze iets zei, was het dat hij een goede vader voor mij was geweest. Maar er was iets gebeurd waardoor ze hem haatte en ik wist na al die jaren nog steeds niet waarom.

‘Mam? Wist jij vanaf het begin al dat je met papa zou eindigen?’

‘Haha, nee absoluut niet.. Ik hoopte het wel, maar ging er vanuit dat het een gesloten boek was. De relatie tussen mij en je vader begon natuurlijk nogal vreemd omdat hij mijn leraar was.. We verloren elkaar uit het oog, ik kreeg wat met Lars en daar was hij dan ineens weer. Nouja en de rest weet je.. Ik raakte zwanger en wist niet van wie de baby was. Uiteindelijk nam je vader het besluit dat Lars een betere vader zou zijn en vertrok.’

‘Maar hij kwam wel weer terug toch?’

Mijn moeder grinnikte.

‘Ja, mijn vader had er een groot aandeel in dat Ralph, je vader dus, weg ging. Mijn moeder kwam daarachter en ging naar hem op zoek. En ineens stond hij voor de deur..’

‘En was je toen meteen weer verliefd?’

‘Jep, al wilde ik dat niet toegeven.. Er was gewoon een heleboel gebeurd en ik zou met Lars gaan trouwen.. Niet lang nadat je vader terug was, kwam ik erachter dat ik zwanger was van Lars, dus de bruiloft moest wel doorgaan.’

Ik nam een slokje van de koffie en zuchtte.

‘Hoe kan het dan dat je alsnog met papa geëindigd bent?’

‘Ben je in een nieuwsgierige bui Rosie?’

Ik knikte, waardoor ze hard moest lachen.

‘Ik trouwde met Lars, maar hij begon zich steeds vreemder te gedragen, dronk heel erg veel en ik moest het dan vaak ontgelden. Op een avond waren we op een feest in het ziekenhuis. Ik was toen vijftien weken zwanger van je broertje en danste met je vader, omdat Lars zich weer aan het bezatten was. Er was een enorme ruzie, waarbij Lars dronken in de auto stapte en ik geen andere keuze had dan mee te gaan. Ik herinner me niet zoveel meer van het ongeluk zelf, maar ik weet nog wel zijn laatste woorden.’

Mijn moeder veegde een traan van haar gezicht en zuchtte.

‘Als je dit niet overleefd, zul je nooit van hem zijn’

‘Heeft hij jullie expres van de weg afgereden? Maar waarom??’

‘Hij kon het niet hebben dat ik nog gevoelens voor Ralph had.. En het leek hem beter als we dan maar dood zouden zijn. Uiteindelijk was hij degene die het ongeluk niet overleefde.. Samen met je broertje.’

‘Jeetje..’ Zei ik zachtjes.

‘Wauw Rosie… Ik heb hier echt al twintig jaar niet meer over gepraat. Het voelt heel erg gek, alsof het niet echt gebeurd is..’

Ik lachte en streek zachtjes over mijn buik heen.

‘Jullie liefdesverhaal is één van mijn favorieten! Ik had dat van het ongeluk nooit gehoord, alleen van dat erna.. Dat jij geheugenverlies had en dat papa maanden heeft geprobeerd je herinneringen weer terug te geven.’

‘En uiteindelijk had ze maar één blik op een foto nodig om alles terug te brengen.’ hoorde ik achter ons.

Mijn vader stond met een grote lach op zijn gezicht naar ons te kijken en het was duidelijk dat hij ons afgeluisterd had.

‘Ja! Had je me die foto nou eerst laten zien, dan had je een heleboel moeite bespaard.’

Mijn vader kwam bij ons staan en sloeg zijn armen om mijn moeder heen.

‘Nee, want op deze manier kon ik je nog een keer verliefd op me laten worden en dat is iets waar ik nu, na twintig jaar nog steeds heel erg blij mee ben.’

Mijn ouders gaven elkaar een kus en lachend gooide ik een kussen naar ze.

‘Gadver, oudjes die klef doen.’

Mijn vader gooide lachend het kussen terug en schudde zijn hoofd.

‘Wacht maar Rosie! Ik spreek jou over twintig jaar wel. Wedden dat je dan nog steeds zo verliefd op Noah bent als nu?’

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.