Rozen in de winter | hoofdstuk 23

by Tamara

‘Kunnen we die taart niet gewoon vast aansnijden?’ mopperde Noah terwijl hij bij het aanrecht stond.

‘Nee Noah, doe niet zo ongeduldig! Je komt er op hetzelfde moment achter als iedereen, dat is hoe jij het wilde.’

‘Ja, maar ik heb me bedacht! Kunnen we in de envelop kijken dan?’

Lachend sloeg ik mijn armen om hem heen en schudde mijn hoofd.

‘Neeee Noah.. Wil jij misschien nog wat cake snijden? Dan maak ik de rest van de hapjes wel.’

‘Oh leuk, mijn vrouw vertrouwd me het snijden van de cake toe.. Wat een eer.’ grinnikte hij.

‘Sorry Noah.. Je mag dan wel vijfendertig geworden zijn, je kunt nog steeds niet koken.’

Lachend haalde hij met zijn vinger wat slagroom van de andere taart en haalde zijn vinger over mijn neus, waardoor de slagroom achterbleef.

‘Etterbak! Ik heb me net opgemaakt!’ zuchtte ik.

‘Oh sorry! Ik haal het er meteen af.’ zei hij, waar na hij het ook op mijn wang smeerde.

‘Je bent verschrikkelijk!’ zuchtte ik.

‘Ik weet het.’ lachte hij, waarna hij zijn armen om me heen sloeg en me kuste.

Snel pakte ik de bus slagroom die achter me stond en spoot wat in zijn haar, waardoor hij keihard begon te lachen.

‘Nu is het ook genoeg hoor!’

Hij tilde me op en zette me tussen de tasjes met versiering op de eettafel, waar we elkaar meteen weer zoenden.

‘Hoe laat kwam de visite?’ mompelde hij in mijn nek terwijl ik aan zijn knoopjes aan het plukken was.

‘Nog lang niet.. Kom, laten we naar boven gaan.’

Hij schudde zijn hoofd en stroopte mijn jurk ietsje omhoog, waardoor hij er beter bij kon.

‘Hier lukt het ook prima. Wacht eens, je hebt hier nog slagroom!’

‘Waar?’ vroeg ik hem.

‘Hier..’ Zei hij, waarna hij mijn lippen weer kuste.

Ik hoorde net dat hij zijn riem losmaakte, toen ik geklop op de deur hoorde.

‘Rosie!! Slapen jullie nog? Ik zou helpen met de hapjes toch?’

Met een beteuterd gezicht keek ik Noah aan..’

‘Shit, mijn moeder.’ mopperde ik.

‘Kunnen we haar niet gewoon laten staan?’

Ik hoorde de sleutel in het sleutelgat gaan en snel sprong ik van de tafel af en trok mijn jurk naar beneden, terwijl Noah zijn overhemd weer in zijn broek stopte.

Meteen kwam ze de keuken ingelopen, waar ze verbaasd naar onze beschaamde gezichten keek en haar hoofd schudde.

‘Goed, waar kan ik mee helpen? Heb je de hapjes al klaar?’

Ik schudde mijn hoofd en ze liep meteen naar het aanrecht, waar al wat spullen klaarstonden.

Noah en ik keken elkaar aan en moesten heel erg onze best doen om niet in lachen uit te barsten.

‘Noah?’ zei mijn moeder. ‘Als je klaar bent met je gulp weer dichtdoen, kun je me dan even helpen met de versieringen ophangen? Dan hoeft Rosie niet op een trappetje te gaan staan.’

Met een rood gezicht maakte Noah zijn rits dicht en liep meteen naar de garage om een ladder te pakken.

‘Mammm!’ zuchtte ik.

‘Wat nou? Ik mag jullie best plagen. Het is juist goed dat jullie nog zin in elkaar hebben, de meeste mannen hebben er geen zin meer als die buik eenmaal begint te groeien.’

Ik maakte een vies geluid en ging naast haar staan om haar te helpen met de hapjes.

Het was maar goed dat mijn moeder kwam helpen, want in mijn eentje was het me nooit gelukt. Een uur later kwamen de eerste gasten binnendruppelen en al snap waren mijn vader, zusje en haar vriendin er ook, samen met Jesse, die ineens zoveel gegroeid was.

‘Rosie heeft een dikke buik!’ lachte hij.

‘Ja! Daar zit je kleine neefje of nichtje in!’ zei ik terwijl ik hem optilde.

‘Ik wil helemaal geen oom zijn! Ik ben nog klein!’ mopperde hij.

‘Oh, nou je wordt anders steeds groter! Zo heel klein ben je niet meer hoor!’

Hij mopperde wat en stormde naar de tuin, waar we een schommel aan een tak van een oude eik hadden hangen.

‘Je ziet er prachtig uit lieverd’ zei mijn vader terwijl hij me een knuffel gaf.

‘Dank je pap! Ben je benieuwd wat je kleinkind zal zijn?’

‘Nee hoor, ik weet al dat het een meisje gaat worden! En ik hoop dat ze net zo lastig is als jij was, dan weet je wat je moeder heeft moeten doorstaan.’

Ik lachte heel hard en bedankte hem, waarna ik mijn zusje en haar vriendin een knuffel gaf.

Al snel stroomde ons hele huis vol met gasten en het duurde niet lang voor ik de witte Porsche van Anna de oprit op zag rijden. Ik liep naar de tuin om tegen Jesse te zeggen dat Olivier er was en toen ik terugliep, botste ik ineens tegen Logan op, die mijn arm pakte en me mee nam naar de bijkeuken.

Boos trok ik mijn arm los en keek hem kwaad aan.

‘Wat doe je hier Logan? Je hebt hier helemaal niets te zoeken, zeker niet na wat je gedaan hebt.’

‘Voor zover ik weet is het de verjaardag van mijn broertje, je gaat me niet vertellen dat ik hier ineens niet meer welkom ben?’

‘Ik heb geen idee wat Noah daarover vindt, dat moet je aan hem vragen.’

‘Luister nou even Rosie.. Ik heb met Anna gepraat en..’

‘Dat kan me niet schelen, ik heb nog genoeg te doen, laat me met rust.’

Ik wilde weglopen, maar hij pakte mijn arm en trok me naar zich toe.

‘Laat me los.. Je doet me pijn.’ zei ik zachtjes, maar hij leek niet van plan om mijn arm los te laten.

‘Rosie luister nou even naar me..’

‘Ze hoeft helemaal nergens naar te luisteren, laat haar los Logan.’ hoorde ik achter me.

Noah stond in de deuropening van de bijkeuken en keek hem woedend aan, waarna hij snel mijn arm losliet.

‘Ik wil alleen maar..

‘Wat? Haar weer zoenen? Realiseer je je na al die jaren nou nog niet dat wij heel gelukkig zijn samen? Rosie en ik houden van elkaar, zoveel dat we getrouwd zijn en we samen een kindje krijgen. Ik snap niet hoe je erbij komt dat ze nu nog voor jou zou kiezen..’

‘Noah.. ik wil alleen maar praten..’

‘Ik heb liever dat je weggaat. Ik breng Anna en Olivier wel thuis na het feest.. Je bent niet welkom hier.’

Logan zuchtte en liet zijn ogen van Noah naar mij gaan en weer terug, maar leek niet echt aanstalten te maken om weg te gaan.

Pas toen Noah naar hem toe liep en hem nog eens vertelde weg te gaan, liep hij zonder iets te zeggen de gang weer in naar buiten.

Opgelucht ademde ik uit, terwijl Noah me omhelsde.

‘Rustig maar Rosie.. Heeft hij je pijn gedaan?’

Hij pakte mijn arm die helemaal rood was en vloekte binnensmonds.

‘Kom, we gaan hier een beetje ijs op doen en daarna gaan we die verrekte taart aansnijden, want ik hou het inmiddels niet meer van spanning.

Even later stonden we in de keuken, waar de taart voor ons op tafel stond. Ik had een andere jurk aangetrokken met langere mouwen om mijn pijnlijke rode arm te verbergen en zo te zorgen dat niemand er naar zou vragen.

‘Ja? Zijn jullie er klaar voor?’ zei Noah.

Iedereen stond om ons heen en het leek alsof mijn ouders het nog spannender vonden dan wij. Ze hielden elkaars hand vast en mijn moeder kon met moeite haar tranen binnenhouden.

Massaal zeiden ze allemaal ‘ja’ en samen zetten we het mes in de taart en sneden er een puntje uit.

We keken elkaar aan en gaven elkaar een vlugge kus, voordat we het stukje uit de taart haalden.

Nog voor ik had gekeken, zei Noah zijn reactie al genoeg. Hij begon keihard te juichen, samen met mijn vader en nog een paar anderen.

‘We krijgen een mini Rosie!’ juichte hij, waarna hij me opnieuw een kus gaf en me omhelsde. De tranen stroomden over mijn wangen en vol ongeloof keek ik naar het stuk taart met de knalroze vulling die voor me op de tafel lag.

We kregen een meisje! Noah en ik kregen een dochter!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.