Rozen in de winter | hoofdstuk 19

by Tamara

Tot mijn grote verbazing belde Logan de volgende dag al om te vertellen dat hij graag op zoek wilde gaan naar zijn vader. Ik ging naar het huis van Logan en Anna om samen met hem op zoek te gaan naar een telefoonnummer en verblijfplaats. Uiteindelijk duurde het uren om hem te vinden, zeker omdat hij nogal vaak wisselde van woning, maar uiteindelijk vonden we zijn adres en besloten we meteen te gaan.

Logan kleedde zich aan en hoewel ik mijn bedenkingen had over of het wel goed voor hem was om nu al mee te gaan, liet hij zich niet ompraten. Ik liep samen met hem naar mijn auto toe, waar hij me aankeek of ik gek was.

‘Eh, ja daar pas ik niet in.’

‘Zo klein is mijn auto niet. Niet zo aanstellen.’

Hij zuchtte en liep een stukje verder, waar een grote Range Rover stond.

‘Heb je een trappetje nodig of moet ik je erin tillen?’ grinnikte hij.

‘Flikker op Logan. Het lukt me heus wel.’ zuchtte ik.

Ik zette mijn voet in de auto en baalde er meteen van dat ik die ochtend heel eigenwijs toch weer hakken aan had getrokken. Ik probeerde mezelf omhoog te trekken, maar voelde ineens twee handen in mijn zij die me omhoog tilden.

Snel ging ik zitten en bedankte hem, waarna ik mijn gordel om deed.

Hij startte de auto en reed de straat uit. Ik probeerde er niet aan te denken hoe ongemakkelijk het voelde om naast hem in de auto te zitten en focuste me maar op de muziek en het gewiebel van de baby in mijn buik.

Logan had de gang er flink in en net toen we Amsterdam in reden, reed hij keihard over een drempel, iets dat ik behoorlijk in mijn buik voelde.

‘Auw! Kijk eens uit!’ mopperde ik.

‘Shit! Sorry Rosie.. Ik was even vergeten dat je.. Nouja.. ehm.’

‘Zwanger bent?’

‘Ja, ik vind het nog steeds gek dat je een kind krijgt met mijn broertje.’

‘Eh.. En waarom?’

Hij zuchtte en keek uit het raam.

‘Niets.. Laat maar.’

‘Nee, zeg gewoon. Hoezo is het raar dat ik een kind krijg met Noah, de man waar ik mee getrouwd ben en die toevallig ook jouw broertje is?’

‘Rosie…’

‘Wat nou? Je kunt het toch wel gewoon zeggen?’

Hij draaide zich naar me toe en keek me een beetje boos aan.

‘Omdat ik had verwacht dat ik degene was met wie je dat zou doen.. Oké?’

‘Logan, je hebt me zelf…’

‘Ja. Ik heb je zelf afgewezen. Twee keer.. De tweede keer kwam ik erachter dat Anna zwanger was na één fucking nacht seks. Dus ik dacht dat ik het beste deed door met haar te trouwen en met haar verder te gaan, maar ik heb er ontzettend veel spijt van, ik krijg jou gewoon niet uit mijn hoofd.’

Zonder iets te zeggen keek ik uit het raam en zuchtte. Ik had helemaal geen zin in deze discussie en toen hij stopte was ik even bang dat hij het er wel over wilde hebben, maar toen ik uit het raam keek zag ik dat we er al waren.

‘Rosie..’

‘Nee Logan. Nu niet. We gaan nu eerst naar je vader toe, we hebben het er een andere keer wel over.’

Hij knikte en liep om de auto heen om me eruit te helpen.

Hij keek op het briefje waar we het adres op hadden geschreven en liep voor me aan naar de ingang toe. Het was overduidelijk een wat armer gedeelte van de stad. Er lag ontzettend veel zwerfafval op straat en overal liepen mensen rond met blikjes bier, terwijl het nog maar vroeg in de middag was. Toen een man die er een beetje smoezelig uitzag tegen me begon te fluiten en naar me toe liep, trok ik snel mijn jas om me heen om mijn buik te verbergen.

‘Wat doet zo’n lekker wijf als jij hier nou in dit deel van de stad? Ben je verdwaald meissie? Als je met mij mee naar huis gaat kunnen we samen wel wat drinken.’

De man stonk verschrikkelijk en had amper tanden in zijn mond. Hij stak zijn hand uit om me aan te raken, maar voordat ik het wist, mepte Logan zijn arm weg.

‘Ze hoort bij mij, laat haar met rust anders heb je een groot probleem.’

Ik zag een adertje in Logan zijn nek kloppen en ik hoopte maar dat hij rustig zou blijven, wat hem gelukkig redelijk goed lukte.

De man mompelde een paar lelijke scheldwoorden en ik merkte dat Logan er iets van wilde zeggen, dus ik legde snel een hand op zijn arm, in de hoop dat hij zou kalmeren. Verbaasd keek hij me aan en ademde diep uit, om weer rustig te worden.

‘Goed zo, nou kom. Ga je mee naar binnen?’

Deze keer ging ik voor en ik liep het gebouw in. We snapten van te voren niet zo goed waar de vader van Logan precies woonde, want het pand stond overal aangegeven als gesloopt. Een groot gedeelte van de ramen waren dichtgetimmerd en in de gang rook het naar schimmel en een zure lucht waarvan ik niet eens wilde weten wat het precies was. Ik haalde een zakdoek uit mijn tas en hield hem voor mijn neus, terwijl ik op mijn dure schoenen de trap begon te beklimmen, die ook vol lag met allerlei blikjes en flesjes.

‘De vierde verdieping he?’ mompelde ik terwijl ik mijn neus dichtkneep tegen de stank.

‘Jep, vierde verdieping, appartement 5.’

Door de scherpe ammoniak geur en het snelle traplopen voelde ik me een beetje duizelig worden, dus ik was blij dat Logan me een beetje ondersteunde. Uiteindelijk kwamen we bij de vierde verdieping aan, die nog smeriger was dan de rest van het gebouw.

Langzaam liepen we door de gang, tot we bij een deur aankwamen waar met een spuitbus een vijf op was gespoten. Ik hoestte een paar keer en merkte aan Logan dat hij twijfelde om aan te kloppen.

‘Toe maar.. Ik ben bij je..’ zei ik zachtjes, waarna hij twee keer stevig op de deur klopte. Tot mijn verbazing hoorden we meteen voetstappen richting de deur komen en een heleboel sloten openschuiven. De deur ging langzaam open en toen de man in de deuropening verscheen, merkte ik dat mijn ogen groot werden. Een DNA test was niet eens nodig, deze man was letterlijk Logan, maar dan met een paar rimpels, grijze haren en een baard.

Kennelijk zag de man de gelijkenis ook, want hij stak meteen zijn hand uit en liet ons naar binnen, waar hij zich voorstelde.

‘Ik ben Diego Oliveira.. En als ik me niet vergis, moet jij mijn zoon zijn!’

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.