Rozen in de winter | Hoofdstuk 14

by Tamara

Doodstil zaten we naast elkaar in de auto. Na het telefoontje waren we halsoverkop vertrokken, zonder eerst onze spullen in te pakken. Die spullen waren nu allesbehalve belangrijk, het belangrijkste was dat we zo snel mogelijk in het ziekenhuis zouden zijn waar Logan en Anna nu waren. Noah had Anna heel kort gesproken. Ze was zo in tranen geweest dat hij haar amper kon verstaan. Het enige dat hij wist was dat Logan in het ziekenhuis lag omdat hij een hartstilstand had gehad. We wisten niet of hij wakker was, wanneer het gebeurd was en wat de eventuele schade was.. Alleen dit.

Ik had Noah nog nooit zo gezien als net aan de telefoon. Zijn gezicht trok helemaal wit weg en de tranen stroomden over zijn wangen. Hij deed nog een poging om wat spullen in te pakken, maar ik zei dat we alleen de belangrijke spullen mee zouden nemen en de rest later wel zouden halen. Hij trilde zo erg dat hij niet durfde te rijden en mij de autosleutels gaf. We stelden het navigatiesysteem in op het ziekenhuis en tien minuten na het telefoontje waren we onderweg.

Inmiddels reden we alweer in Nederland en zag ik in de verte de stad alweer verschijnen. Noah keek zwijgend uit het raam en deed inmiddels niet eens meer de moeite om zijn tranen te verbergen. Ik had het ontzettend met hem te doen. Logan en hij hadden eindelijk na jaren weer een beetje een goede band en ik merkte dat Noah hem verschrikkelijk gemist had. Wat er ook was gebeurd, ze bleven broers en ze waren stapelgek op elkaar. Zo gek zelfs dat ik regelmatig vergat dat ze nog ergens een zusje hadden. Dat hij zijn broer zou verliezen.. Daar wilde ik niet eens over nadenken. Iets ergers kon ik me op dit moment bijna niet voorstellen.

Zuchtend reed ik door de stad heen, op weg naar het ziekenhuis. Het was ontzettend druk in de stad en gefrustreerd toeterde ik een aantal keren naar mensen die maar niet doorreden of ineens stopten. Uiteindelijk reden we de parkeergarage van het ziekenhuis in, die gelukkig redelijk leeg was. Ik parkeerde de auto en keek naar Noah, die diep zuchtte.

‘Gaat het een beetje?’ Vroeg ik.

Hij schudde zwijgend zijn hoofd en zuchtte.

‘Kom, we gaan even kijken. Ik blijf bij je oké?’

Hij pakte mijn hand vast en knikte. Samen liepen we naar de lift die ons naar boven bracht. Bij de balie informeerde ik kort naar waar Logan lag en tot mijn grote verbazing moest ik me eerst identificeren, omdat er die ochtend twee journalisten probeerden binnen te komen om te kijken wat er met Logan aan de hand was.

Op mijn rijbewijs stond mijn nieuwe naam nog niet, maar toen Noah het zijne liet zien was het meteen akkoord en konden we naar boven lopen.

Boven aangekomen zagen we Anna op een bankje zitten. Haar ogen waren helemaal dik van het huilen en het was verschrikkelijk om haar zo te zien. Meteen toen ze ons zag stond ze op en vloog ze ons in de armen.

‘Anna! Gaat het? Wat is er gebeurd? Waar is hij?’ Vroeg ik.

‘Hij ligt op de IC en ze houden hem in een kunstmatige coma om zijn hart een beetje te ontlasten. Ze doen nu wat onderzoeken waar ik niet bij mag zijn, dus ik ben hier maar gaan zitten.’

Ze richtte zich tot Noah en zuchtte.

‘Je moeder en zusje zijn meteen op het vliegtuig gestapt en verwachten vanavond aan te komen. Maar ik weet niet of het zin heeft.. Het kan nog wel een paar dagen duren voor hij wakker wordt..’

Noah knikte en gaf haar nog een knuffel.

‘Heb je al wat gegeten? Misschien kunnen we beneden koffie gaan drinken en ontbijten tot ze klaar zijn. Dan kun jij vertellen wat er is gebeurd.’

Anna knikte en zei dat ze even haar tas ging pakken, waarna ik Noah omhelsde.

Toen Anna weer terugkwam, liepen we naar beneden waar we in het restaurantje gingen zitten om iets te eten. Hoewel ik geen hap door mijn keel kreeg, moest ik wel eten voor de baby, dus met veel tegenzin nam ik hapjes yoghurt terwijl Noah aan Anna vroeg wat er gebeurd was.

‘We hadden ruzie…’ zuchtte ze.

‘Waarom?’ Vroeg ik verbaasd.

‘Dat kan ik niet aan jullie vertellen, het is een heel pijnlijk onderwerp waar we de afgelopen jaren continue ruzie over hebben gehad… Maar goed. We hadden eerst een discussie over iets dat hij gedaan had, dat mondde uit in een ruzie en voor ik het wist pakte hij zijn spullen in om naar de sportschool te gaan, waar ik nog bozer door werd. Altijd als we ruzie hebben gaat hij gewoon weg.’

Ik zag de frustratie in haar ogen en pakte haar hand vast, terwijl ze snel haar tranen wegveegde.

‘Hij was aan het trainen op de sportschool toen hij ineens onwel werd. Hij sport altijd samen met Gijs, een cardioloog die hij jaren geleden eens ontmoet heeft. Ze waren net aan het sparren toen hij ineens duizelig werd en op de grond viel. Het moet er verschrikkelijk uit gezien hebben. Gijs herkende meteen de signalen van een hartstilstand en begon met reanimeren, waardoor zijn hart snel weer aan de praat was. Ze hebben hem besloten hier in het ziekenhuis nog minimaal drie dagen in coma te houden zodat zijn hart wat aan kan sterken en wat rust heeft.’

‘Maar hoe kan dat nou? Hij is hartstikke fit! Hij sport veel, eet gezond, rookt niet en dan ineens een hartstilstand? Dat kan toch niet zomaar?’

Ze haalde haar schouders op en zuchtte.

‘Ik weet het ook niet. Zodra hij hieruit komt gaan ze hem helemaal onderzoeken, want het inderdaad heel erg vreemd. Ik heb ze wel verteld dat hij steeds zo duizelig was de laatste tijd en veel druk op zijn borst had, daar zouden ze rekening mee houden.’

Noah knikte en nam een slokje van zijn koffie, die inmiddels koud was.

‘Is er iets dat wij kunnen doen? Waar is Olivier nu?’

‘Olivier is bij mijn zus en daar kan hij gelukkig blijven als ik hier ben. Maar ik heb het heel erg druk met mijn werk en ik heb een aantal taken die echt niet kunnen blijven liggen, hoe graag ik hier ook dag en nacht zou willen zijn. Ik dacht, is het misschien een idee om een schema op te stellen? Dat we om de beurt bij hem blijven voor het geval dat hij wakker wordt?’

‘Absoluut!’ zei Noah meteen.

We spraken af dat we even zouden wachten tot de moeder en het zusje van Noah en Logan hier weer zouden zijn en dat we dan een schema zouden maken. Vlak daarna werd Anna gebeld dat ze klaar waren met de onderzoeken en dat we hem even mochten zien. Noah pakte mijn hand vast en met zijn drietjes liepen we naar boven, naar de IC waar Logan lag.

Anna zuchtte en mompelde dat we niet moesten schrikken, maar toen ze het gordijn openschoof, sloeg ik van schrik een hand voor mijn mond.

Logan was zo’n man die er altijd goed uit zag. Zelfs als hij een enorme kater had of ziek op de bank lag. Maar de man die hier op bed lag, was onherkenbaar. Zijn huid was bleek en toen ik hem even aanraakte, schrok ik ervan hoe koud hij aanvoelde. Hij lag aan talloze slangetjes en monitoren en werd beademd door een groot apparaat.

Anna ging meteen naast hem zitten en pakte zijn hand vast.

‘Liefje? Ik weet niet of je me kunt horen, maar Noah en Rosie zijn er. Word maar snel beter, we missen je verschrikkelijk en het spijt me zo.. Ik had nooit zo boos op je mogen worden..’

Misschien vind je dit ook leuk

1 comment

Debbie 6 november 2021 - 07:54

Zouden ze ruzie om Rosie hebben gehad?? Haha ben nu wel heel benieuwd 🤭

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.