Rozen in de winter | hoofdstuk 11

by Tamara

De lasagne die Logan en ik hadden gemaakt smaakte heerlijk en toen de mannen naar Logans kantoor gingen om wat te bespreken, hielp ik Anna in de keuken met afwassen en opruimen. Olivier speelde op de grond met drie autootjes en af en toe lachten we even vertederend om hem.

‘Hij is ook precies zijn vader he?’ zuchtte Anna.

‘Qua uiterlijk?’

‘Ja, maar ook qua gedrag. Kijk wat hij doet, hij is altijd zo druk en alles aan het slopen. Ik weet niet wat het is, maar ik heb het gevoel dat er net als bij Logan een heleboel opgekropte woede in hem zit.’

Ik zette een wijnglas in de kast en keek haar verbaasd aan.

‘Opgekropte woede? Ik vind Logan juist zo rustig de laatste tijd.’

‘Hmm. Ja ik weet niet wat het is, maar ik heb het gevoel dat hij iets verbergt. Soms hoor ik hem boven tegen die bokszak tekeer gaan en ben ik bank dat dat ding nog eens openscheurt.  Hij heeft ook al weken hele vage klachten over duizeligheid enzo, maar hij weigert naar de dokter te gaan.’

‘Oh, ik snap wat je bedoeld! Net tijdens het koken werd hij ook ineens heel duizelig! Hij zei dat het door een nieuw soort training komt?’

Ze haalde haar schouders op en zuchtte.

‘Ja, dat zei hij tegen mij ook. Hij sport ook mega veel te laatste tijd, terwijl hij dat echt niet nodig heeft. Ik bedoel, hij gaat nu richting de veertig, maar hij ziet er geweldig uit.’

Ik knikte en ga er maar geen antwoord op. Ik kon me nog precies voor de geest halen hoe Logan er zonder kleren uit zag en dat soort beelden wilde ik nu niet in mijn hoofd hebben. Zeker niet nu ik zwanger was en getrouwd.

‘Dan zal het vast daaraan liggen. Misschien moet je tegen hem zeggen dat hij iets rustiger aan moet doen?’

‘Ha, die vent luistert echt niet naar mij hoor. Je moest hem eens horen toen ik laatst vroeg of hij misschien iets minder kon sporten, zodat hij me kon helpen met Ollie. Begrijp me niet verkeerd hoor, Lo is een geweldige vader. Maar regelmatig heb ik het idee dat ik er helemaal alleen voor sta…’

‘Oh, dat gevoel ken ik heel erg goed.. Noah is ook altijd weg..’ zuchtte ik.

Ik keek naar Olivier die op de grond zat en glimlachte. Hij was zijn autootjes keihard tegen elkaar aan aan het botsen en ‘schold’ daarbij in zijn eigen taaltje. Qua uiterlijk was hij exact Logan. Het was net of Logan zichzelf gekloond had en het resultaat hier op de vloer zat. Hij had dezelfde donkere haren en dezelfde donkere ogen met kleine lichtgroene vlekjes erin.

Als Olivier echt hetzelfde karakter had als Logan, dan snapte ik heel goed dat ze zich zorgen maakte. Tenslotte had ik Logan leren kennen als iemand met een behoorlijk agressiviteitsprobleem en als een man die vrouwen voor zich wist te winnen, seks met ze had en vervolgens niets meer van zich liet horen.

‘Precies zoals hij bij mij heeft gedaan.’ hoorde ik het stemmetje in mijn hoofd zeggen.

‘Wat sta je te dromen Rosie?’

Geschrokken keek ik op en zag de gezichten van Logan en Noah voor me. Beide lachten ze naar me en even was ik heel erg in de war. Wat gebeurde er hier nou?

‘Ik.. Ehh.. Ik..’ stamelde ik

‘Laat haar even Noah, ze is van het uitzicht aan het genieten.’ Grinnikte Logan.

Oh jemig wat een etterbakken waren het ook. Die twee mannen waren er veel te bewust van dat ze er goed uitzagen en nu ze hier zo samen voor me stonden, kon ik niet eens een fatsoenlijk woord uitbrengen. Gelukkig kwam Anna me redden.

‘Doe niet zo vervelend Logan, brengen jullie Ollie even naar bed? Dan kunnen Rosie en ik vast het toetje voorbereiden.’

Logan pakte Olivier van de grond en slingerde hem over zijn schouder, waardoor het ventje keihard moest lachen. Noah liep met hem mee naar boven, maar nog voor hij de deur uitliep, gaf hij me een knipoog, die de genadeslag leek.

‘God.. Oké, ik ga even zitten.’ zei ik en pakte een stoel.

‘Duizelig? Dat had ik ook vaak rond de twintig weken. Hier heb je wat sap.’ zei Anna terwijl ze me een glas sap aangaf. Ik was allesbehalve duizelig, maar ik nam het glas toch maar aan. Ik kon tenslotte moeilijk zeggen dat ik even een dejavu moment had naar de momenten dat ik met die twee het bed had gedeeld. Die verrekte zwangerschapshormonen ook..

Anna trok nietsvermoedend de vriezer open en haalde er een paar bakjes ijs uit. Ze zette ze op het aanrecht, waarna ze een grote zelfgemaakte red velvet taart uit de koelkast pakte.

‘Heeft Logan vanmorgen gemaakt! Ik ben heel erg benieuwd of hij lekker is.’ zei ze, terwijl ze hem begon te snijden.

Ze legde de stukken op borden en deed er bolletjes vanille en witte chocolade ijs bij. Ik maakte me even zorgen of het niet zou smelten voor de mannen beneden waren, maar dat viel gelukkig heel erg mee. Net toen ze de bordjes op tafel zette, kwamen ze de keuken weer binnen. Ze moesten ontzettend lachen om iets en leken absoluut niet met ons te willen delen wat er dan zo grappig was. In plaats daarvan namen ze plaats aan tafel, waar ze meteen een stuk taart voorgezet kregen.

‘Weer een beetje bijgekomen Rosie?’ grinnikte Logan.

‘Klier haar niet zo, ze is zwanger hoor.’ mopperde Anna.

Logan rolde met zijn ogen en nam een hap van de taart, die heerlijk was.

‘Heb je het recept hiervan?’ vroeg ik.

‘Ja, maar die is geheim, die geef ik aan niemand.’

Ik keek hem een beetje verbaasd aan, tot Anna ertussen kwam.

‘Dat meent hij hoor. Hij heeft een receptenboek met allerlei recepten en zelfs ik mag er niet in kijken. Ik wilde laatst zijn appeltaart maken voor op het werk, maar ik kon fluiten naar dat recept.’

‘Niets veranderd he broertje?’ grinnikte Noah.

Logan haalde zijn schouders op: ‘Ik deel mijn huis ook al met je, van mijn recepten blijf je af.’

Ik zag dat Anna zijn opmerking niet leuk vond en besloot er maar niet meer op in te gaan. Met zijn viertjes aten de de taart en het ijs, tot ik erachter kwam dat mijn tas nog op het werk lag, met al mijn spullen er nog in. Snel hielp ik met alle bordjes opruimen, waarna we naar de gang liepen om afscheid te nemen.

Ik had net Anna bedankt en gedag gezegd, toen Logan me een hand gaf, met iets er in. Ik keek ernaar en zag een klein, in elkaar gevouwen papiertje. Hij boog zich naar me toe en omhelsde me, terwijl hij iets in mijn oor fluisterde.

‘Alleen voor hele speciale mensen.’

Hij knipoogde naar me en ik kon een glimlach niet onderdrukken.

‘Ons geheim he?’ zei hij.

‘Ja, dank je Lo.’

Heel even dacht ik dat zijn wangen wat kleurden, maar ik wist dat dat onzin moest zijn. Het kon niet anders dan dat hij allang over zijn gevoelens voor mij heen was. We waren gewoon vrienden en hij deed dit omdat we beide dol op koken waren. Punt.

Noah pakte mijn hand en samen liepen we naar de deur, terwijl ik het recept in mijn jaszak stopte. Ik kon niet wachten om hem te gaan proberen.

Nadat we ze gedag hadden gezegd, reden we naar kantoor om mijn tas te halen en daarna meteen door naar huis. Ik had verwacht dat Noah weer zou vertrekken om te gaan werken, maar hij nam me mee naar onze slaapkamer, waar hij twee trolleys uit de kast trok.

‘Stop die vol met warme kleding.’ zei hij met een grijns op zijn gezicht.

‘Huh? Waarom? Wat ben je van plan?’

‘Dat ga ik niet zeggen. Als jij zelfs tegen mijn broer loopt te klagen dat we te weinig tijd samen doorbrengen, dan moet het je echt heel dwars zitten. Dus pak je spullen in, want je zit een heel weekend met me opgescheept.;

‘En je gaat me niet vertellen waar we naartoe gaan?’

‘Nope, maar je moet wel een beetje opschieten oké?’

Een beetje verbaasd begon ik aan het inpakken van mijn tas. Ik zag dat Noah warme truien in de zijne stopte en ik besloot zijn voorbeeld maar te volgen. Wat zou hij nu weer voor me in petto hebben?

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.