Nophar | Mijn ervaring als  “alleenstaande” moeder.

by Nophar Sapir


Afgelopen jaar was Leandro voor zijn werk doordeweeks niet thuis. Dat maakte mij een “doordeweeks-alleenstaande-moeder”.  Ik heb nu nog meer respect voor alle écht alleenstaande moeders, waarvan de vaders niet in beeld zijn. Of de moeders waarvan de kinderen wel naar hun vader gaan maar voor het grootste gedeelte alleen de zorg doen.

 

Leandro en zijn opleiding 
Zoals jullie misschien wel hebben kunnen lezen in mijn vorige blogs, of via mijn Instagram, heeft Leandro een opleiding gedaan tot sergeant. Deze begon in januari 2019. En was in Ermelo, zo’n 130 KM van huis. Het was dan ook niet te doen om iedere dag op en neer naar huis te rijden. Nadat hij dat behaald had moest hij zich specialiseren en dit deed hij in Amersfoort. Weliswaar een stuk dichterbij huis, maar nog steeds niet te doen om iedere dag op en neer te rijden. In totaal is hij iets langer dan een jaar “binnenslaper” geweest. En maakte mij dat een doordeweeks-alleenstaande-moeder.

Zonder echt over nagedacht te hebben wat dat zou inhouden. De hele week alleen voor Jonas moeten zorgen, heb ik toegezegd dat Leandro aan zijn opleiding kon beginnen (deze was al uitgesteld toen ik kanker bleek te hebben).

 

Trots
Als ik nu terug denk aan de afgelopen periode kan ik maar één woord bedenken die ik er bij vind passen; TROTS. Trots op hem, dat hij zijn opleiding ging doen en daarvoor veel van huis was, en trots op mezelf, omdat ik alle zorg, vieze poepluiers, huilbuien, driftbuien, baddersessies, tandenleed, waterpokken, de strijd tijdens het eten en bij tijd en wijlen ook gebroken nachten alleen moest doen.

Het was vaak zwaar, zeker omdat ik nog herstellende was en net aan het einde van mijn revalidatie zat. Mijn energie was om één uur s‘middags al op. En dan moest ik nog een hele dag. Ik stond altijd aan. Ik had geen moment dat ik even rust had. Alles kwam op mij neer. Iets wat ik achteraf zwaarder heb ervaren dan als je er midden in zit. Het is een beetje zoals het hebben van kanker, je krijgt het en je gaat gewoon door. Tot het weer beter is. Of tot je vent weer terug thuis is. In dit geval dan.

 

Sociale leven
Mijn sociale leven stond stil. Of wat daar dan van over was. Het is nogal lastig te onderhouden als je vriendinnen werken en vooral in de avond tijd hebben. Maar jij niet van huis kunt omdat er een jongetje ligt te slapen. Vriendinnen kunnen ook naar mij komen, maar ik miste vooral dat ik niet even weg kon van huis. Even geen mama zijn. Niet na te hoeven denken over wat we vanavond zullen eten en hoe ik de dag weer door moest komen. Gewoon even IK zijn. Dat kon niet.

In het weekend was Leandro wel thuis, en moesten we beide opladen. Hij van de hele week zware oefeningen draaien en ik van de hele week met Jonas zijn. We wilde beide tijd voor onszelf, maar we wilde ook thuis zijn als gezin, en Leandro wilde ook tijd met alleen Jonas hebben.
Dat was moeilijk te combineren. Vriendinnen heb ik dan ook echt weinig gezien. Sorry meiden!

Als het even niet meer ging
Al met al was het een moeilijke periode, ik heb Leandro vaak vervloekt. Kwaad dat hij aan zichzelf kon werken, en ik stond stil. Kwaad, omdat ik alles alleen moest doen. Verdrietig omdat ik niks voor mezelf kon ondernemen.  Dat ik niet vaak genoeg waardering kreeg voor alles wat ik deed. Zodat hij kon doen wat hij moest doen, zonder zorgen over thuis.( Er zijn genoeg jongens die vaak door hun vrouw gebeld werden om naar huis te komen omdat ze het niet meer trokken). Ik deed dat niet. Ik belde gewoon mijn  moeder. Haha!

Mijn moeder is trouwens echt mijn held. Ik geloof dat ik haar nooit genoeg kan bedanken voor alles wat ze voor ons als gezin heeft gedaan. Ze kwam iedere dag langs, zeker op het begin. Toen kon in de zorg alleen nog niet aan. Dan kwam mama na haar werk om even met Jonas extra naar buiten te gaan, of te spelen. Zodat ik nog wat langer kon liggen, of zodat ik op mijn gemak kon koken. Ze hielp me Jonas in bad te doen, ze luisterde naar mijn gezeik, troostte me op moment dat ik er echt doorheen zat. Maar bovenal, was (is) ze de leukste oma voor Jonas. Die band die zij nu hebben is heel speciaal. (Bedankt lieve mama, écht. Voor alles!)

 

Ben jij een alleenstaande moeder? Wat vind jij het zwaarste om te doen?

Liefs, Nophar

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.