Nophar | Mijn eerste keer…

by Nophar Saphir

Mijn eerste keer….

Laten we het netjes houden. Voor de smeuïge verhalen kun je beter de boekenreeks van Tamara lezen.

Voor alles is een eerste keer. De eerste keer zelfstandig fietsen, de eerste keer zoenen.  Voor het eerst moeder worden, en voor het eerst weer aan het werk gaan.

Weer aan het “werk”:
In mijn geval is het niet echt werken. Al voelt het wel zo. Na mijn zwangerschap belande ik in de ziektewet, en uiteindelijk is er besloten dat mijn contract niet meer verlegd zou worden. Helaas. Maar ergens was het ook wel prettig op dat moment. Want aan werken moest ik absoluut niet denken. Hoe moest ik dat dan doen? De zorg voor Jonas alleen en net klaar met alle behandelingen.

Wat ik wel wist was, dat ik niet in dezelfde branche wilde werken als wat ik hiervoor deed. Dat was mij te zwaar. Hele dag staan, en wisselende diensten. Maar wat ik dan wel wilde?
Daar begin ik nu een beetje achter te komen. Ik volg sinds eind vorig jaar een re-integratie traject. En dat bevalt heel goed. Er ligt geen druk achter, en door middel van gesprekken weet ik nu waarom ik zoveel beren op de weg zie!

Mijn zelfvertrouwen heeft een hele deuk gekregen. Daar werken we nu aan. En een onderdeel daarvan is meelopen in een sector waar je graag in zou willen werken. In mijn geval is dat het onderwijs.

Heel spannend om weer aan het “werk” te gaan. Eigenlijk kun je het beter stage lopen noemen. Maar dat voelt zo gek om te zeggen als je 30 bent, stage lopen.
In overleg met mijn coach ga ik nu 1 dag per week meelopen, en dan begin ik met een ochtend. En dan bouw ik het langzaam op.

Het was even afwachten tot ik een school gevonden had. De eerste wilde helaas niet mee werken. En nadat ik dit gedeeld had op instagram (@nophar_) kreeg ik een berichtje van iemand hier op een school in de buurt, die ik al kende! Na wat heen en weer berichten te hebben gestuurd voelde het meteen goed. Ben ik bij haar op gesprek geweest en een week later stond ik ineens voor de klas.

Mijn eerste keer weer aan het werk, na afgelopen jaren was gek. Ik heb natuurlijk wel vaker iets voor mezelf gedaan, maar echt werken niet natuurlijk. Ik kon er slecht van slapen, en ik moest vroeg op staan. Één geluk, mijn moeder komt oppassen, zodat ik Jonas niet ook nog naar de opvang hoef te brengen in de ochtend. De ochtendspits blijft me voor nu bespaard.

Daar liep ik dan, op het schoolplein. Gezonde kriebels in mijn buik. Klaar om iets nieuws te doen. Om zelfvertrouwen op de doen. En dat lukte. Ik liep de ochtend mee, ik moest me voorstellen aan de klas, en mocht rondlopen om de kinderen te helpen, en nakijken. Ik voelde me heel nuttig en ik vond het leuk om te doen. De kinderen waren ook erg lief en ze vroegen in de pauze meteen of ik mee wilde spelen.

Achteraf

Toen ik thuis kwam was ik wel helemaal gesloopt. Alle nieuwe indrukken, nieuwe mensen, de drukte van de klas (en dan was het nog maar een klein klasje!), op tijd beginnen, nieuwe dingen leren en alle informatie die je krijgt op zo’n eerste dag maakte het dat ik zo ontzettend moe was. Stiekem baalde ik daar heel erg van. Omdat ik dacht dat ik het wel beter zou kunnen trekken. Het duurde een paar uurtjes, tot ik erachter kwam dat het iedereen zich zo voelt nadat je voor het eerst weer aan het werk gaat. Of dat nu is nadat je een baby hebt gekregen, of omdat je een nieuwe baan hebt. Of omdat je kanker hebt gehad. Al het begin is spannend en vermoeiend. En dat mag!

Liefs, Nophar

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.