‘Maar vind je het niet jammer? Dat je kind op het speciaal onderwijs zit?’

by Tamara

Shit.. Oké, ik heb even getwijfeld of ik deze blog zou schrijven, omdat het voor mij best wel een moeilijk onderwerp is. Niet omdat ik me schaam omdat mijn zoons op het SBO zitten of omdat ik dat vervelend vind ofzo. Maar, het is wel iets dat behoorlijk veel moeite heeft gekost om te accepteren en waar ik best wel veel tranen om gelaten heb. Ik krijg regelmatig berichtjes van moeders die mijn blogs over dit onderwerp hebben gelezen en daarom heel anders naar dit onderwerp zijn gaan kijken. Ook van moeders die na het lezen van mijn blogs de stap hebben genomen om over te stappen naar een andere school, vaak met hele goede resultaten. Maar, helaas.. je krijgt ook veel onbegrip en ergens snap ik dat ook wel..  Zo kreeg ik laatst de vraag of ik het niet jammer vind dat mijn zoons op het speciaal onderwijs zitten.  Ik vond het een moeilijke vraag en moest er even over nadenken, zonder meteen in de verdediging te springen. Of ik het echt jammer vind, of er juist blij mee ben? Dat vertel ik jullie in dit artikel.

Even kort onze situatie…

Voor wie mij niet volgen of kennen. Ik heb vier kinderen, twee zoons en twee dochters. Mijn twee zoons gaan naar het speciaal basis onderwijs. Beide hebben ze een vorm van ASS, die het naar het regulier basisonderwijs gaan bemoeilijkt en eigenlijk zelfs onmogelijk maakt. Overigens weten wij als ouders welke vorm van ASS mijn zoons hebben, maar dat is privé en hierover beantwoord ik dan meestal ook geen vragen.

Hoe mijn zoons op het SBO terecht kwamen.

Het verhaal van mijn Oudste zoon

Beide zoons zijn ooit gestart op het regulier basisonderwijs. Bij mijn oudste zoon was op de peuterspeelzaal al duidelijk dat hij het moeilijk zou gaan krijgen op een ‘normale’ school, maar omdat alle testen goed waren en uit die testen bleek dat hij prima naar het reguliere basisonderwijs zou kunnen, hebben we dat eerst geprobeerd. Het eerste jaar ging goed, maar toen hij echt werkjes moest gaan maken, begon hij te ‘verzuipen’ in de grote klas van meer dan 30 kinderen. Voor een SBO indicatie moest zij weer getest worden en hier kwam uit dat hij zeer moeilijk lerend was, ze konden ons niet veel vertellen over het toekomstbeeld, maar het was duidelijk dat hij het moeilijk zou krijgen op school. Het kostte hem veel moeite om te leren praten en ze konden niet zeggen of hij ooit zou leren lezen en schrijven. Dat was heel erg moeilijk om te horen, maar het zorgde er wel voor dat hij een indicatie kreeg en naar het SBO mocht. Daar bloeide hij helemaal op, hij kreeg vriendjes, begon meer te praten en ging steeds met stapjes vooruit. Nee, het waren geen grote stappen en soms deden we een stapje terug, maar we zagen een mooie stijgende lijn en nog belangrijker, we hadden een gelukkig kind, dat met heel erg veel plezier naar school ging.

Inmiddels is hij negen en het gaat goed. Sterker nog, het gaat heel erg goed. Hij kan lezen, schrijven en is heel erg goed in rekenen. Hij heeft misschien iets meer tijd nodig, maar dat geven ze hem ook op school. Hij vind het heel erg leuk en gaat elke dag met plezier naar school! Soms denk ik wel eens terug aan de tijd dat hij nog op het reguliere basisonderwijs zat en dat ik hem de laatste weken daar steeds huilend uit school haalde, dan is dit zoveel beter!

Het verhaal van mijn jongste zoon.

Bij mijn jongste zoon was als baby al duidelijk dat hij heel erg snel wilde. Hij huilde veel, was erg snel overprikkeld en sliep heel erg weinig. Sommige nachten sliepen we maar een half uur en overdag sliep hij alleen als we hem in de kinderwagen heen en weer wiegden. Het was heel erg zwaar in die periode en hoewel ik ontzettend veel van hem hield, vond ik het zo verschrikkelijk moeilijk dat ik niet snapte wat er met hem aan de hand was. Waarom lukte het mij niet om hem te laten slapen? Waarom huilde hij zoveel? Ik gaf mezelf de schuld van alles, terwijl ik er achteraf niets aan kon doen.

Hij was snel, met zes maanden stond hij, niet veel later liep hij rond de tafel en nog iets later, rond zijn eerste verjaardag, rende hij ineens door de kamer heen. Hij was de hele dag overal op aan het klimmen, was heel druk en kon heel boos worden als iets niet lukte. Gelukkig kon hij ook al snel goed praten, soms zelfs beter dan zijn grote broer en dat maakte het weer een beetje makkelijker, omdat hij nu kon uitleggen wat hij wilde. Mijn zoons verschillen als dag en nacht en dus dachten we dat wat onze jongste zoon deed normaal was. Onze oudste zoon leerde misschien wat minder snel, maar was heel lief en rustig en de makkelijkste baby ooit. Was dit dan wat andere ouders doormaakten?

Toen hij vier was, mocht hij naar school en daar kreeg hij het moeilijk. Hij begon dwangmatig aan dingen te zitten, bijvoorbeeld op knopjes drukken, aan dingen friemelen en heel druk doen. Hij was niet weerbaar en werd zelfs een keer in elkaar geslagen door oudere kinderen, omdat hij er toch niets van zei. Toen de juf dat vertelde brak mijn hart. Ik had een kind dat niet naar school wilde, hele dagen onhandelbaar was en verdriet had. Al snel maakten we de beslissing om hem ook te laten testen en daar kwam uit dat hij een hele goede kandidaat zou zijn voor het SBO. Deze keer kostte het minder moeite om de beslissing te maken, omdat onze oudste zoon zo opgebloeid was. Na de zomervakantie mocht hij beginnen en hoewel hij het heel erg spannend vond, ging het vanaf het begin meteen heel erg goed.

We kregen een heel ander kind terug. Een kind dat op zijn oude school niet kon knippen, tellen en nooit wilde knutselen, kwam ineens met hele knutselwerken terug uit school. Hij zong liedjes, had vriendjes en vond het echt ontzettend leuk! Hij werd rustiger en ondanks dat hij af en toe nog wel een beetje dwangmatig bezig is ( vooral met dingen schoonmaken en regels volgen) gaat het ontzettend goed met hem. Hij zit helemaal op zijn plek en is gelukkig!

Dus, vind ik het jammer dat mijn zoons op het speciaal onderwijs zitten?

Wij hebben altijd gezegd, onze kinderen hoeven geen arts of advocaat te worden, als ze van iets anders veel gelukkiger worden. Nu weten we heel goed dat die eerste optie er sowieso niet in zit voor onze zoons, maar ze hebben heel erg veel dingen waar ze ontzettend goed in zijn. Zo kan mijn oudste zoon je alles uitleggen over het ontstaan van de aarde, hoe de dinosaurussen van kleine bacteriën in enorme wezens zijn geëvolueerd en vervolgens uitstierven. Hij is ontzettend creatief en kan heel erg goed tekenen. Mijn jongste zoon is heel erg technisch met van alles bezig. Hij kan binnen een uurtje een hele moeilijke doos lego in elkaar zetten en is heel erg behulpzaam en verzorgend. Hij wil graag dat iedereen het naar zijn zin heeft en voelt het echt aan als iemand niet goed in zijn vel zit.

Om antwoord te geven op de vraag. Nee, ik vind het niet jammer dat mijn zoons op het speciaal onderwijs zitten. We zijn ontzettend trots op ze en ontzettend blij dat ze helemaal op hun plek zitten en gelukkig mijn. Maar.. Natuurlijk wil iedere ouder heel erg graag dat zijn of haar kind ‘normaal’ is ( tussen haakjes, want mijn kinderen zijn normaal, maar jullie snappen vast wat ik bedoel) Mijn zoons hebben veel moeilijkheden moeten doorstaan om te komen waar ze nu zijn en gaan het waarschijnlijk nooit echt makkelijk krijgen. Dat had ik ze wel willen besparen, al kan dat natuurlijk helemaal niet.

Dus het heeft twee kanten, maar ik blijf erbij dat ik heel erg blij en dankbaar ben dat ze zo op hun plek zitten en we deze keuze gemaakt hebben. Want het zijn twee toppers en ze komen er wel, op welke manier dan ook!

 

Misschien vind je dit ook leuk

9 comments

Claudia Diependaal 8 maart 2020 - 15:55

Ik vind het best een rare vraag of je het jammer vindt? Het zijn je kinderen. Als zij gelukkig zijn, zijn jullie dat ook toch? Ik heb dit verhaal met veel respect gelezen. Jou jongens komen er wel.

Reply
Van Oosterwijck biznca 12 februari 2020 - 18:08

Heel herkenbaar! Begrijp je heel erg goed! Mijn oudste dochter is nu 19 en is een meisje met verstandelijke beperking!ook in de kleuterklas was het al snel duidelijk dat ze anders was! Deed rare trekken met haar mond! Na tal van onderzoek kregen we de diagnose! #hartverscheurend! Nu zit ze op internaat omdat thuis houden geen optie meer was! Ze wil ook zelf ni meer thuis zijn! Ze wil hier steeds vluchten! Want ze ziet haar zussen opgroeien als gewone kinderen zegt ze en dat kan ze niet aan!! Ze is helemaal niet gelukkig! En dat doet pijn als mama! Ze praat soms ook over dat ze liever dood wil! Ze heeft ook dwangneurose! Dus ik begrijp jou heel goed!! Ben blij voor jou dat jou zonen wel gelukkig zijn ! Want ieder kind verdiend geluk!!

Reply
Simone jacobs 12 februari 2020 - 17:42

Ik ben zo blij dat het sbo en vso bestaat. Anders had mijn zoon het nooit gered in deze harde maatschappij. Ook zij kunnen niet bieden wat hij echt nodig heeft, maar hij woont wel nog steeds thuis door de fijne samenwerking !

Reply
Kim 11 februari 2020 - 21:00

Wauw.. tam.. wat een mooi intens heftig verhaal.. hoe je alles hebt moeten doorstaan en overeind bent gebleven allen de kids he. Trots wezen meid.

Reply
Melanie 11 februari 2020 - 18:30

Mijn jongste zoon zit ook op een SBO. Ik ben gematigd blij met mijn keuze. Ja hij krijgt het onderwijs wat beter bij hem past. Maar aansluiting bij kinderen in zijn klas vind hij maar moeilijk. Nu Ik me aan het inlezen ben over de volgende stap… voortgezet onderwijs beginnen de problemen pas echt. Te goed voor vso maar regulier gaat een mega uitdaging worden. De grote scholen overvallen klassen is/gaat een probleem zijn. Te veel.prikkels. Nu moet ik gaan kiezen tussen twee kwaad. Als ik dit eerder had geweten had ik nooit voor SBO gekozen.

Reply
Anoniem 11 februari 2020 - 10:24

Mijn schoonzusje is juf op de school van jouw jongens.
En zolang jullie jongens gelukkig zijn is het toch goed?

Reply
Kelly 17 februari 2020 - 20:31

Goed geschreven verhaal! Je mag heel trots op je boys zijn en op jezelf! Ik weet (een beetje) hoe het is.

Reply
Liduina 11 februari 2020 - 10:16

Mijn oudste zoon zit ook op een speciale school. En juist omdat hij als baby het zo goed deed (cb zei dat ie ontwikkelde zoals het boekje en zelfs met zijn motoriek was hij erg snel, hij kon voor zijn eerste verjaardag lopen). Alleen in ons privé leven zijn er veel emotionele gebeurtenissen geweest waardoor ik zag en ook de omgeving dat hij naar binnen keerde. En helaas is het gaan uitten dat hij nu een TOS indicatie heeft en weinig concentratie (behalve voor iets wat hem echt interesseert) Ik geef mezelf nog steeds de schuld omdat ik soms er tegenaan loop hoe ik met hem thuis moet omgaan.

Reply
Jessica 11 februari 2020 - 10:08

Mijn 2 oudste kinderen hebben ook op het speciaal basis onderwijs gezeten. En heb er nooit spijt van gehad. Dit was voor hun ook het meest passende. En op die manier konden ze het beste van hun zelf laten zien.

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.