Hoe een klein zinnetje een groot verschil kan maken.

by Tamara

Laten we voorop stellen dat ik me nooit echt schaam voor mijn kinderen. Ik vind het wel heel erg vervelend als ze zich niet gedragen en vind het verschrikkelijk als ze brutaal zijn, maar echt schamen doe ik me niet. Maar, laatst gebeurde er iets dat ik zo ontzettend moeilijk vond en dat ook nog midden op een openbare plek. Nu kunnen jullie je misschien de vorige keer dat er zoiets gebeurde nog wel herinneren. Ik was toen nog zwanger van Sarah en was met drie kinderen in een winkelcentrum toen er iets gebeurde en een vrouw me toebeet dat ik ‘Niet zoveel kinderen moest nemen als ik ze toch niet kon opvoeden.’ ( de hele blog lees je hier)  Elke keer als er iets gebeurd moet ik daar weer aan denken, tot er een tijdje geleden iets gebeurde, wat dat allemaal veranderde. Wat dat was? Dat lees je in deze blog!

Kleine moeite, groot resultaat.

Goed, het is al een paar maanden geleden, maar ik merk wel dat het nogal indruk op me heeft gemaakt en dus besloot ik er toch maar over te schrijven. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, is het met vier kinderen naar de supermarkt. Maar helaas is dat iets wat af en toe onvermijdelijk is, zoals ook op die ene dag. Ik was de hele dag weggeweest en had nog geen tijd gehad om naar de supermarkt te gaan, dus ik besloot de jongens op te halen uit school en daarna te gaan. Ik merkte al dat ze heel erg moe en zeurderig waren, dus ik besloot maar even heel erg snel te gaan en daarna snel naar huis te fietsen.

Nou, zoals je wel kunt raden liep het uit in een groot fiasco. De middelste twee hadden knallende ruzie over die er op het opstapje van de kar mocht staan en begonnen te huilen, de oudste was keihard aan het huilen omdat hij iets niet mocht en de jongste was keihard aan het huilen omdat.. Ehhh. Ja geen idee… Die deed gewoon mee.

En ik? Ik voelde me even zo’n slechte moeder. Overal in de winkel kreeg ik allemaal starende blikken en mensen waren elkaar aan het aanstoten van: ‘Moet je dat eens zien.’ Ik hoorde zelfs een vrouw zeggen: ‘Ik ben blij dat mijn kinderen dat niet doen.’ Nou mevrouw, mijne normaal ook niet, ze zijn heel goed opgevoed, maar ze waren gewoon doodop en alle kinderen hebben volgens mij wel eens zo’n dagje.

Anyhow. Het was druk in de winkel en ik deed zo mijn best om rustig te blijven, maar het was heel erg lastig met een stel van die gillende fluitketels in en om de kar. Ik voelde overal mensen naar me kijken, toen er ineens een mevrouw naar me toe kwam, die iets zei wat me een beetje geruststelde.

‘Ik vind het zo knap dat je zo rustig kan blijven.’

Het was een kleine moeite, maar het zorgde ervoor dat ik even diep ademhaalde en ook rustig werd. Kan mij het schelen dat al die mensen kijken. Ik weet zelf dat ik een goede moeder ben, dus laat ze maar. Ik rekende af, liep naar de kar toe en gaf ze allemaal een banaan, zodat ze weer rustig waren. Opgelost!

Zo zie je maar, iets kleins kan een groot verschil maken. Dus als jij ooit een moeder met hysterische kinderen ziet, mag je haar best het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staat en dat het allemaal goed komt. Het maakt namelijk echt een verschil!

Misschien vind je dit ook leuk

1 comment

Tina ♥ 17 juni 2019 - 14:16

Wat fijn Tamara, en alleen maar heel veel respect dat je het überhaupt doet! Ik ben sinds de komst van de tweede nooit meer in een supermarkt geweest haha! (bestellen alles en halen het dan op de gratis momenten op bij een pickup point :)).

Je doet het super goed, volgens mij doen heeeeel veel mensen jou dit niet zomaar na hoor!

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.