Het laatste lied | Hoofdstuk 9

by Tamara

Huilend rende ik naar mijn kamer, waar ik me op bed liet vallen. Waarom deed ze nou zo? Waarom mocht ik niet gewoon mijn droom achterna gaan.. Waarom gunde ze me dit niet? Mijn wang begon al pijnlijk op te zwellen, maar ik kon pas ijs gaan halen als zij zou slapen, iets wat ze vast nog lang niet zou gaan doen. Op dit soort momenten vond ik het het moeilijkste dat ik mijn vader niet kende. Hij scheen een hele goede muzikant te zijn geweest en hij zou vast wel begrip voor mijn keuze hebben gehad. Natuurlijk had hij dat gehad, hij was immers degene die alles had achtergelaten om zelf muziek te gaan maken.

In de gang hoorde ik wat gerommel en daarna hoorde ik de voordeur keihard dichtslaan, kennelijk was mijn moeder weer van plan om naar de kroeg te gaan en was ze daarom zo boos dat ik laat thuis was. Snel sloop ik naar de keuken om wat ijs voor mijn wang te pakken, in de hoop dat het niet nog verder op zou zetten. Ik was vastbesloten om hoe dan ook te gaan zingen. Maar ik wilde er niet met een blauwe opgezette wang staan. In mijn tas piepte mijn telefoon en toen ik hem pakte, zag ik een berichtje van Emma.

Heee superster! Hoe gingen de repetities?

Gniffelend stuurde ik een berichtje terug. Ik had aan niemand verteld dat ik zou gaan optreden, maar omdat Tony me vrij had gegeven, was het natuurlijk wel duidelijk waarom.

Hee Em! Geweldig! Ik mag samen met Jonah op het podium zingen! Kom je kijken morgen?

Ohhh bofkont! Ik zou wel willen, maar ik heb geen kaartje. Alles was weken geleden al uitverkocht toen bekend werd dat Jonah Gray en Emily Jones zouden komen.

Lachend pakte ik de kaartjes uit mijn tas en maakte een foto, die ik naar Emma stuurde.

JE BENT DE BESTE!

kreeg ik terug en lachend liet ik me achterover in de kussens vallen. Gek genoeg was ik helemaal niet meer zenuwachtig.

Morgen moest ik eerst nog de hele dag in het hotel werken en rond zeven uur zou ik meteen vanuit mijn werk naar het terrein fietsen, waar het Willow x Oak festival gegeven zou worden. Ik hoopte dat ik me daar kon omkleden en even mijn make-up kon doen, want daar had ik op mijn werk geen tijd voor. Het was inmiddels twaalf uur, dus als ik nog wat wilde slapen voor mijn wekker om zes uur weer zou gaan, dan moest ik nu naar bed gaan.

Natuurlijk lukte het me niet om te slapen. Eerst niet vanwege de adrenaline, maar daarna omdat mijn moeder maar niet thuis leek te komen. Uiteindelijk viel ik om half vijf in slaap en anderhalf uur later werd ik alweer wakker gemaakt door de wekker.

Doodmoe sleepte ik mezelf onder de douche, waar ik me een beetje wakkerder begon te voelen.  Terwijl ik me aan het afdrogen was, keek ik in de spiegel waar ik iets zag waar ik al bank voor was. Ik had een enorme blauwe plek op mijn jukbeen, precies op de plek waar mijn moeder geslagen had.

Ik zuchtte en veegde de tranen snel uit mijn ogen. Hoe moest ik zo optreden? Ik kon toch niet het podium op met zo’n blauwe plek op mijn gezicht?’ Snel smeerde ik wat consealer op mijn gezicht en hoewel het minder duidelijk was, was het nog wel zichtbaar. Ik hoopte maar dat het in de loop van de dag nog wat weg zou trekken.

Snel deed ik mijn uniform aan en liep naar de woonkamer, waar ik het entreekaartje op tafel legde, met een briefje ernaast.

Mama,

Ik weet dat je waarschijnlijk toch niet wilt komen, maar het zou heel erg veel voor me betekenen als je er bent..

Liefs, Liva.

Snel opende ik de deur en droeg mijn fiets naar buiten. Ik wist dat mijn moeder het kaartje zou verscheuren en dat ze ontzettend boos op me zou worden omdat ik toch gegaan was, maar ik wilde heel erg graag dat ze me gewoon één kans zou geven en dat ze gewoon een keertje zou komen kijken.

De dag vloog voorbij en voor ik het wist was het al bijna half zeven. Ik liep net naar mijn kluisje om mijn tas te pakken, toen ik een bekende stem achter me hoorde.

‘He Liva! Heb je zin in vanavond?’

Met een lach op mijn gezicht draaide ik me om en zag meteen Jonah staan, die tegen de muur leunde.

‘Gasten mogen niet in de personeelsruimtes komen grapjas.’ zei ik, terwijl ik mijn kluisje weer op slot draaide.

Ik liep naar hem toe en zag zijn grote grijns ineens veranderen in een ernstige blik. ‘Wat is er gebeurd met je wang? Wie heeft je dat aangedaan?’ Mijn ogen werden groot en zenuwachtig legde ik een hand op mijn gezicht.

‘Ik eh.. Ik ben gevallen met de fiets.’

Hij sloeg zijn armen over elkaar heen en keek me boos aan. ‘Lieg niet tegen me. Ik ben niet achterlijk hoor, je kunt aan de vorm zien dat je geslagen bent.’ Ik keek naar mezelf in de spiegel naast de kluisjes en schrok. Mijn wang was nog dikker en blauwer dan vanmorgen.

Hij kwam dichterbij en liet zachtjes zijn vinger over de blauwe plek gaan.

‘Heeft je vriend dit gedaan?’

Snel schudde ik mijn hoofd.

‘Nee, ik heb geen vriend.. Mijn moeder… Z-ze w-wil niet dat i-ik.’

Ik hoorde mijn stem trillen en deed mijn best om niet te gaan huilen. Hij sloeg zijn armen om me heen en zonder na te denken legde ik mijn hoofd tegen zijn borst. ‘Ssst.. Rustig maar. Je hoeft het me nu niet te vertellen, maar ik weet heel goed hoe je je voelt. Mijn vader deed vroeger hetzelfde bij mij.’

Ik keek hem aan en hij streek een traan van mijn wang.

‘Kom, rijd maar met mij mee. Amber doet vanavond de make-up van Emily en ik denk dat ze je wel kan oplappen.’

‘Dank je wel.’ fluisterde ik.

Hij liet me los en pakte mijn hand vast.

‘De receptioniste zei dat er voor het hotel heel veel mensen staan, dus we gaan via de achteruitgang.’ zei hij, terwijl hij me meenam door de gangen heen.

Terwijl we door de deur naar buiten liepen, hoorde ik aan de voorkant van het gebouw al het gegil en geroep. Ik werd er zelf een beetje ongemakkelijk van, maar Jonah scheen het niet echt te horen. Hij stapte naast me in de auto en zei tegen de chauffeur waar we naartoe moesten.

Nu we onderweg waren naar het evenement, voelde ik de zenuwen ineens wel. Mijn hele lichaam was warm en ik was zelfs een beetje misselijk. Wat nou als ik af zou gaan? Wat nou als al die mensen me uit zouden lachen en ik helemaal vast zou lopen? Ik had het gevoel dat ik elk moment in huilen uit zou kunnen barsten en keek snel uit het raam.

‘He, gaat het een beetje?’

Jonah pakte mijn hand vast en kneep er zachtjes in.

‘Ik weet gewoon niet of ik dit wel kan. Ze komen allemaal niet voor mij.. Ze komen om goede bekende artiesten te zien.. En mijn moeder zei dat….’

‘Liva..’ onderbrak hij me.

‘Niet zo onzeker zijn. We hadden het gisteren nog over je toen je weg was en we vonden je allemaal geweldig. Er is niets om bang voor te zijn. Ik weet niet wat je moeder heeft gezegd en waarom ze je geslagen heeft. Maar vanavond draait om jou en niet om haar.’

De warme huid van zijn handen en zijn lieve woorden kalmeerden me een beetje. Ik hoopte alleen maar dat hij gelijk had en dat ik niet af zou gaan.

We reden het terrein op en parkeerden achter het backstage gebouw waar ik gisteren ook al was geweest. Ik merkte dat Jonah nog steeds mijn hand vasthield en hoewel ik dat van een ander heel vervelend had gevonden, had het nu juist een kalmerende uitwerking.

Hij liep met me mee naar de kleedkamers en wees een deur aan waar mijn naam op stond.

‘Heb ik een eigen kleedkamer?’ vroeg ik verbaasd.

‘Ja natuurlijk! Kleed jij je maar vast om, dan vraag ik zo of Amber jouw kant op kan komen, goed?’

Ik knikte en legde mijn trillende hand op de deurklink.

‘Goed, ik zie je dan straks nog even voor we op moeten. En niet te zenuwachtig zijn hé? Het komt allemaal goed’

Vluchtig drukte hij een kus op mijn wang en liep naar een deur die wat verderop in de gang was.

Snel opende ik de deur van de kleedkamer en sloeg een hand voor mijn mond. In de kleedkamer stond van alles. Broodjes, drinken, fruit en chocola. Maar ook een stoel en een bank die eruit zag alsof je er heerlijk op kon liggen. Er stond een grote passpiegel en een make-up tafel waar wat spulletjes op klaar lagen.

Ik trok mijn werkkleding uit en trok het jurkje aan dat ik voor die avond had uitgekozen, samen met een zwart leren jasje, dat ik van Emma had geleend.

Net toen ik me had omgekleed kwam er een meisje binnen met perzikroze haar en een enorme kleurrijke tattoo van een zeemeermin op haar arm.

‘Heee jij moet Liva zijn! Ik ben Amber!’

Ik schudde haar hand en ze gebaarde me te gaan zitten.

‘Jonah zei dat je een grote klus voor me had, maar ik snap niet waarom. Je hebt toch helemaal niet veel make-up nodig?’

Ik zuchtte en wees mijn wang aan, waar ze overduidelijk van schrok. Gelukkig pakte ze het luchtig op en ging aan de slag.

‘Ohhh, dit is een eitje! Gewoon even de juiste kleuren met elkaar mengen en je zie er helemaal niks meer van!’

Ik gaf haar de vrije hand met mijn make-up en haar en toen ik een half uur later in de spiegel keek, moest ik eerst een paar keer met mijn ogen knipperen. Amber had wonderen verricht, de blauwe plek was helemaal weg en ik zag er echt uit als iemand die klaar was om te zingen op een groot evenement als dit.

‘Wauw! Kan ik je elke dag inhuren?’ grinnikte ik terwijl ik haar een knuffel gaf.

‘Oh ja hoor! Maar ik ga niet elke keer zulke plekken camoufleren, dus ik hoop niet dat je die elke keer krijgt.’

Ik lachte en keek nog eens naar mezelf in de spiegel. Het sloeg nergens op, maar stiekem was ik benieuwd wat Jonah van me zou vinden als hij me zo zou zien. Amber pakte haar spullen weer in en nadat ik haar nogmaals bedankt had, liep ik naar de gang, die naar het podium leidde. Backstage was een klein stukje waar vanaf je het terrein op kon kijken en meteen toen ik kijk had ik spijt van mijn nieuwsgierigheid.

Op het terrein stonden duizenden mensen. Allemaal zongen ze mee met de liedjes van Emily, die een geweldige show aan het geven was.

En ik? Ineens waren alle zenuwen weer terug, waarom had ik hier ja tegen gezegd? Ik kon dit niet… Mijn moeder had gelijk. Ik was geen zangeres! Ik moest gewoon naar huis gaan. Dit zou een enorme afgang worden.

Mijn hart ging als een gek tekeer en ik hapte naar adem, terwijl ik mijn best deed om niet in paniek te raken.

Zou ik het kunnen maken om naar huis te gaan?

 

 

 

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.