Het laatste lied | Hoofdstuk 8

by Tamara

Ik liep naar de microfoon en deed hem een klein stukje omlaag. Gespannen keek ik naar alle mensen die over het terrein liepen en zag dat Emily in een hoekje voor het podium stond te wachten. Ik ademde diep in en sloot mijn ogen, waarna ik begon te zingen.

Once in a lifetime you find someone special,

Your lives intermingle and somehow you know.

This is the beginning of all you have longed for,

A love you can build on, a love that will grow.

Al na de eerste paar zinnen kreeg ik dat geweldige gevoel weer terug dat ik kreeg als ik voor een publiek mocht zingen. Met een lach draaide ik me om naar Jonah, die achter me was gaan staan. Ik pakte mijn gitaar van mijn rug en begon samen met hem te spelen. Ik deed mijn mond open om het volgende couplet te zingen, toen ik hem ineens mee hoorde zingen.

Once in a lifetime to those who are lucky,

A miracle happens and dreams all come true.

I know it can happen, it happened to me,

For I’ve found my “once in a lifetime” with you.

Samen zongen we het hele liedje en hoewel ik zo zenuwachtig was geweest voordat we begonnen, waren al die zenuwen nu helemaal weg. Moeiteloos zong ik nog twee van mijn eigen liedjes, dit keer zonder ondersteuning van Jonah. Tot slot zongen we samen mijn lievelingsliedje van hem. Het liedje wat ervoor had gezorgd dat ik al die jaren geleden fan van hem was geworden.

The summer I met you.

Tijdens het zingen waren er een heleboel mensen die hun werk hadden neergelegd, om voor het podium te gaan staan luisteren. Ik hoorde ze allemaal klappen en Emily was keihard aan het juichen. Het voelde heel stom om hier emotioneel over te worden, maar ik voelde mijn ogen een beetje branden en keek naar Jonah, die trots naar me keek.

‘Je was geweldig!’ fluisterde hij zachtjes terwijl hij me omhelsde.

Samen liepen we van het podium af, waar Harold en Emily meteen naar ons toe kwamen.

‘Jullie waren geweldig! Liva, echt! Jonah heeft geen woord gelogen hoor! Je bent zó ontzettend goed!’ zei Emily.

Ze knuffelde me en gaf me meer complimentjes dan ik in jaren had gehad. Harold lachte en gaf Jonah een duw tegen zijn schouder.

‘Ik denk dat ik jouw gedeelte afzeg en dat ik gewoon Liva laat zingen. Misschien dat je wel een liedje of twee mee mag zingen, maar dat is het dan wel.’

Jonah grinnikte en legde een arm om mijn schouders, iets dat gek genoeg ineens heel vertrouwd voelde.

‘Ik denk serieus dat het wel een goed idee is om samen een paar liedjes te zingen. Ik ben om negen uur aan de beurt, maar ik denk dat het een goed plan is als Liva na de eerste drie nummers het podium op komt om mee te zingen.’ Verbaasd keek ik hem aan:

‘Uhh, nou dat durf ik niet hoor. En die mensen komen hier allemaal voor jou, niet voor  mij.’

‘Dat is omdat ze je nog niet kennen! Niet zo onzeker Liva! Je deed het echt geweldig! Beter dan ons allemaal en wij doen dit al jaren. Je bent een geboren zangeres!’

Ik glimlachte, maar bij die woorden voelde ik weer een steek. Waarom vond ik het toch zo erg dat mijn moeder had gezegd dat ik dit nooit zou kunnen doen? Waarom trok ik me zoveel aan van haar mening? Ik had nu toch al wel bewezen dat ik het wel kon? Er waren zoveel mensen die vonden dat ik wel kon zingen, waarom vond ik het dan zo erg dat één persoon het daar niet mee eens was? Inmiddels waren Jonah en Harold over iets aan het praten dat ik niet helemaal mee kreeg en was Emily met een ander meisje aan het praten, dus ze hadden niet door dat ik er niet helemaal bij was. De mannen liepen weg en Harold gebaarde me mee te lopen, naar het gebouw achter het podium.

‘Heb je nog iets nodig? Wil je dat we nog iets in je kleedkamer zetten?’

Verbaasd keek ik hem aan.

‘Ehh, geen idee.. Wat zetten mensen er normaal neer?’

Hij lachte en haalde zijn schouders op.

‘Wat je maar nodig hebt om je op je gemak te voelen. Jonah hier vraagt bijvoorbeeld altijd om twee flessen water en wat te eten.’

‘Ik heb werkelijk geen idee.. Maar water is prima hoor.’

Harold lachte en legde een hand op mijn schouder.

‘Niet te druk over maken. Ik zorg ervoor dat er wat dingen staan en het enige wat jij hoeft te doen is zorgen dat je op tijd bent en klaar bent om de hele zaal weg te blazen!’

Ik giechelde verlegen en knikte.

‘Goed! Dan zien we je morgen! Welterusten alvast!’

Ik zei de mannen gedag en liep het terrein weer af naar mijn fiets. De meisjes stonden nog steeds bij het hek te wachten en keken me een beetje vreemd aan.

‘Hoe ben jij aan backstagepasjes gekomen?’ vroeg een lang meisje met donker haar zonder van haar plek af te komen.

‘Die heb ik niet, ik zing mee in de show.’ De meisjes keken elkaar aan en begonnen te lachen.

‘Ja vast, we hoorden net iemand met Jonah zingen, je gaat me niet vertellen dat jij dat was?’

Ik haalde mijn schouders op en knikte, terwijl ik mijn fiets van het slot haalde.

‘M-maar hoe is je dat gelukt? Heb je gewoon contact met hem gezocht en gevraagd of je mocht zingen?’

Het meisje kwam dichterbij staan en leek oprecht geïnteresseerd.

‘Nee, ze hebben het eigenlijk aan mij gevraagd. Ze hoorden me zingen in de Nachtegaal vorig weekend en boden het me aan.’

Ik hoorde de andere meisjes wat tegen elkaar fluisteren en ik hoorde mijn naam vallen, iets dat heel ongemakkelijk was, aangezien ik ze allemaal niet kende.

‘Oh, nou heel veel succes morgen dan. Je klonk echt heel goed!’ zei het lange meisje vanuit het niets.

Ik perste er een ‘dank je’ uit en fietste snel weg. Als ik op zou schieten, zou ik misschien eerder thuis zijn dan mijn moeder, iets dat nog een ruzie zou voorkomen.

We hadden deze hele week amper met elkaar gepraat. Ondertussen zag ik wel dat er een heleboel nieuwe spullen in huis, was ze naar de kapper geweest en hadden we zomaar eens een volle koelkast.

Ik hield me maar een beetje van het domme, maar ik wist dondersgoed dat ik degene was die voor al die spullen betaald had. Ergens hoopte ik dat ze misschien morgen ook zou komen. Ik had van Harold twee kaartjes gekregen om aan mensen te geven die ik wilde uitnodigen, maar ik wist eigenlijk wel zeker dat ze toch niet zou komen.

In de stromende regen fietste ik naar huis en bij de flat aangekomen tilde ik mijn fiets de trap op. Ik zag de lampen in huis al branden en ademde een paar keer diep in en uit voordat ik de deur opende.

‘Waar denk jij vandaan te komen? Het is HALF TWAALF Liva!’

Mijn moeder stond in iets wat weer een nieuwe jurk leek in de gang en keek me kwaad aan. Aan haar stem hoorde ik dat ze gedronken had, dus nu was het geen goed moment om ruzie met haar te maken.

‘Ik was aan het repeteren mam. Voor morgen….’

Haar ogen spuwden vuur en met twee grote stappen stond ze voor mijn neus.

‘Je hebt één opdrachtje en meteen draait je hele leven om die rotmuziek! Ik wist dat dit zou gebeuren. Je gaat morgen NIET. En daarmee uit!’

Ze draaide zich om en ik voelde dikke tranen prikken in mijn ogen.

‘Maar mam, ik moet wel gaan, ik.. Het ging supergoed..’

Met een ruk draaide ze zich om en sloeg me keihard tegen mijn wang.

‘Je bent een brutaal rotkind Liva. Nee is nee! Je gaat niet en je stopt met die onzin!’

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

1 comment

Tannie Callie 22 juli 2019 - 21:11

Mooi verhaal!

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.