Het laatste lied | hoofdstuk 35

by Tamara

Samen liepen we van het podium af naar het backstage gedeelte waar Emily en Emma al op ons stonden te wachten.

‘Jullie waren geweldig! Liva, je moet echt weer wat met je muziek gaan doen hoor. Als je nu alles opgeeft door die stomme eikel, dan heeft hij alsnog gewonnen. Ik wil niet dat je een zingende tafelpoetser blijft.’

Jonah sloeg een arm om mijn middel en knikte.

‘Ik ben het daar helemaal mee eens. Desnoods sleep ik je mee naar elk concert wat ik geef, ik wil dat je nooit stopt met zingen.’

Ik zuchtte en keek hun allemaal aan.

‘Ja, maar wat nou als ik weer een verkeerde tegenkom? Hebben jullie het nieuws gevolgd? Mijn verhaal was geen op zichzelf slaand geval, elk jaar gebeuren er dit soort dingen. Ik weet gewoon niet of ik het nog een keer aandurf.’

Emily keek Jonah aan en ik zag dat hij knikte, waarna ze meteen begon te vertellen.

‘We hebben een gesprek voor je geregeld bij Robert Hill, de eigenaar van Underhill records.. Ons label. Jonathan Miles is onze manager en hij vertelde aan ons dat hij je kent, hij heeft je jaren geleden al eens een contract aangeboden na een talentenjacht bij je op school.. Weet je dat nog?’

Vaag kwamen de herinneringen weer naar boven van die avond die ik had willen vergeten, omdat op die avond mijn hele muziekdroom werd verpulverd door een paar woorden van mijn moeder. Woorden die nog steeds pijn deden, ook al hadden we het inmiddels bijgelegd.

‘Toen Jonathan hoorde dat jij de Liva bent die hij toen een contract aanbood, is hij meteen met Robert gaan praten. Hij heeft nooit contact rechtstreeks met artiesten, maar voor jou wil hij een uitzondering maken, omdat hij wil dat je weet dat ons label te vertrouwen is. Wat zeg je ervan?’

Ik keek hun allemaal verbaasd aan en knikte.

‘Wauw, menen jullie dat echt? Natuurlijk wil ik dat! Wanneer zie ik hem?’ ‘Komende week geeft Harold Alpin van Willow X Oak weer een concert in zijn gebouw waar wij allemaal voor geboekt zijn, daar zal hij ook aanwezig zijn.’

Ik lachte en vloog eerst Emily en daarna Jonah om hun nek. Terwijl de tranen over mijn wangen liepen bedankte ik hun.

‘Goed, nou gaan jullie maar lekker een potje wippen, dan gaan Emma en ik de stad in.’ grinnikte Emily.

Ik wilde haar een duw geven, maar Jonah tilde me zonder waarschuwing op en tilde me over zijn schouder het gebouw uit naar de auto.

In de auto konden we maar met moeite van elkaar afblijven en toen we eindelijk in zijn kamer waren, gaven we ons aan elkaar over. Ze zeiden wel eens dat gitaristen goed met hun handen waren en sinds ik met Jonah was, kon ik dat bevestigen. Op een gegeven moment was het namelijk zo erg dat ik me een klein beetje begon te schamen tegenover de mensen in de naastgelegen kamer die volgens Jonah een aantal parlementsleden waren die voor een bijeenkomst in de stad waren en vast hun slaap hard nodig hadden.

Vlak voor de zon opkwam vielen we in slaap, om pas in de vroege middag weer wakker te worden. Tijdens het ontbijt kletsten we wat en vertelde ik over mijn moeder die haar excuses was komen aanbieden.

‘Denk je echt dat ze oprecht is? Dat ze je dit niet weer aandoet?’ vroeg hij twijfelend.

‘Dat denk ik wel, ze zag er zo anders uit, het was een hele andere vrouw, zonder al die frustraties en woede.. Ze zei zelfs dat ze trots op me was.’

‘Ik heb het je nooit gevraagd, maar wat vindt je vader van dit alles? Heb je nog contact met hem?’ Ik schudde mijn hoofd.

‘Nee, ik heb mijn vader nooit gekend. Mijn ouders zongen altijd samen, net als wij. Maar toen mijn moeder zwanger van mij raakte kreeg hij een platencontract aangeboden waarvoor hij moest gaan touren en ons het eerste jaar niet zou zien. Ze dwong hem een keuze te maken. Hij moest kiezen voor de baby of voor zijn muziek en hij koos voor het laatste. Hij nam alles mee, behalve zijn gitaar.’

‘De gitaar die je moeder stukgemaakt heeft.’ zuchtte hij. 

Ik knikte en beet op mijn lip om maar niet te gaan huilen.

‘Oké, niet schrikken, maar ik heb iets voor je laten maken. Ik wilde je het pas geven na je gesprek met Robert Hill, maar ik denk dat er geen beter moment is dan nu. Doe je ogen eens dicht?’

Ik sloeg verbaasd mijn handen voor mijn ogen en voelde hoe hij iets groots in mijn armen legde. Toen ik mijn ogen opende zag ik een prachtige gitaar in mijn armen liggen. Hij was helemaal gitzwart, maar beschilderd met allerlei wilde bloemen en één grote rode roos.

‘Hij is prachtig! Jonah! Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen!’

Terwijl er weer een traan over mijn wang rolde, sloeg ik mijn armen om hem heen. ‘Mag ik hem meteen gebruiken?’

Hij lachte en knikte:

‘Ja natuurlijk! Speel eens een stukje voor me.’

Ik stemde de gitaar af en ging goed zitten. Meteen sloot ik mijn ogen en liet mijn vingers over de snaren gaan.

Sometimes I look at you and I look into your eyes,

I notice the way you think about that summer with a smile,

Curved lips you just can’t disguise.

But you think it’s me making your life worthwhile.

Why is it so hard for you to decide which you love more?

Who do you think of when we lie here on the floor?

‘Weer mijn liedje he?’ grinnikte Jonah, waarop ik hem een duw gaf en hem op bed drukte.

‘Je bent echt een ontzettende etterbak.’ lachte ik en zoende hem voordat hij iets kon zeggen.

‘Vind je de gitaar mooi?’ vroeg hij. Meteen knikte ik:

’Hij lijkt zo ontzettend veel op de gitaar die mijn vader had. Kijk!’

Ik pakte het mapje met foto’s dat mijn moeder me had gegeven op mijn tas en sloeg hem open. Ik bladerde lang een paar foto’s van mijn ouders, tot ik bij een foto kwam waar mijn vader op stond met zijn gitaar.

Jonah pakte het mapje van me aan en keek me verbaasd aan.

‘Is dat je vader?????’

Meteen verder lezen? Je koopt het ebook hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.