Het laatste lied | Hoofdstuk 2.

by Tamara

Net iets voor acht uur waren we klaar met alles klaar zetten, precies op tijd, want om acht uur zouden de deuren opengaan en de eerste mensen stonden al te wachten. Er hadden zich acht acts aangemeld voor vanavond.

De meeste kende ik wel van naam, maar de afsluiter van de avond was nog een geheim. Tony had laten weten dat het een grote naam zou zijn, maar hij wilde niet zeggen wie het was. Emma en ik trokken ons terug om ons snel om te kleden in onze werkkleding en daarna gingen we aan de slag.

Om half negen begon de eerste act, een meisje van negentien jaar dat Olivia heette en best redelijk kon zingen. Ze vermaakte de zaal met wat jazz liedjes en kreeg iedereen alvast een klein beetje in de goede stemming. We stonden achter de bar met vijf meiden en dat was ook wel nodig want het was waanzinnig druk. Meer mensen moesten gehoord hebben over de geheime grote artiest die zou optreden en hadden een kaartje gekocht. Tony stond ondertussen achter de schermen alles in goede banen te leiden. Hij zorgde ervoor dat het de artiesten aan niets ontbrak en dat ze zich in alle rust konden voorbereiden.

Rond half tien kwam hij naar de bar toe. Zijn gezicht was helemaal bezweet en zo te zien was hij behoorlijk in paniek.

‘Wat is er aan de hand Tony?’ vroeg ik hem terwijl ik hem een nat doekje voor zijn gezicht aangaf.

‘Hebben jullie Gray gezien? Hij zou hier optreden vanavond, maar hij is er nog niet. We hebben nog twee artiesten te gaan en dan moet hij op!’

Emma gooide er een gilletje uit en ik sloeg een hand voor mijn mond. Jonah Gray zou hier vanavond optreden? Was hij de geheime artiest?

‘Nee, ik heb hem nog niet gezien. Ik kan eventueel wel met je mee naar achteren lopen om hem op te wachten?’

Tony knikte en pakte zijn telefoon uit zijn zak, waarmee hij een nummer draaide. Vloekend wurmde hij zich tussen de mensen door terwijl hij geen gehoor kreeg en zijn telefoon boos weer in zijn zak propte. Ondertussen rondde de zesde artiest zijn act af en de zevende werd het podium opgestuurd. We hadden gerekend op een kwartier tot een half uur per artiest en dat betekende dat Jonah nu binnen een kwartier aanwezig moest zijn, anders hadden we een groot probleem.

Ik liep naar de uitgang in de hoop een auto de parkeerplaats op te zien rijden, maar er kwam niemand. Ondertussen ging mijn hart als een bezetene tekeer, ik had het dan misschien niet toegegeven aan Emma net, maar ik was enorm fan van Jonah zijn muziek. Ik kende elk liedje uit mijn hoofd en had stiekem zelfs een poster van hem aan de binnenkant van de deur van mijn kledingkast hangen. Wat ik zo geweldig aan hem vond was dat hij al zijn liedjes zelf schreef en dat de meeste van zijn liedjes ook écht ergens over gingen. De meeste artiesten die hier kwamen optreden gooiden wat woorden bij elkaar die leuk rijmden en lieten hun producer er een muziekje onderzetten met een autotune. Jonah zong altijd live en hoewel ik hem nog nooit in het echt had gezien, klonk hij op de concerten die ik op internet had gezien echt geweldig.

Ik zuchtte en keek op mijn horloge. Het kwartier was om en ik hoorde dat de zevende artiest aan het afronden was. Tony was aan het ijsberen in de hal naar de kleedkamers en veegde voortdurend het zweet van zijn voorhoofd, terwijl hij Jonah probeerde te bellen.

‘Godsamme, hij neemt nog steeds niet op. Wat moeten we nou?’ mopperde hij. ‘Ik kan er toch moeilijk zelf gaan staan zingen om ze bezig te houden?’

Zijn telefoon ging over en opgelucht nam hij op.

‘Een half uur? Maar jullie zouden hier een uur geleden al zijn. Ja, ik snap dat het onmacht is, maar ik betaal jullie enorm veel om hier te komen spelen.’

Ik wilde niet afluisteren, maar ik was heel benieuwd naar wat Tony allemaal zei. ‘Oké, nou prima. Dan zie ik je over een half uur….. Nee ik regel wel iets… Tot zo!’

Hij schudde zijn hoofd en stopte zijn telefoon weer in zijn zak. ‘Over een half uur komen ze?’ Vroeg ik hem. ‘Ja, dus we moeten nu voor een half uur wat verzinnen, anders gaat iedereen weg.’ Ik haalde een hand door mijn haren en dacht na. ‘Misschien kan ik Olivia vragen om nog eens op te komen? Misschien wil zij nog een keer?’

‘Nee, Olivia was niet zo goed, maar ik heb wel een andere oplossing. Wil je eens meekomen?’

Ik knikte en liep achter hem aan naar de achterkant van het podium, waar de zevende zangeres net afscheid nam.

‘Wacht hier.’ zei Tony, en hij liep het podium op.

Ik hoorde de microfoon kraken en daarna hoorde ik zijn stem, die de mensen in de zaal toesprak.

’Dames en heren, bedankt voor jullie komst. Ik denk dat vele van jullie komen voor onze geheime artiest en ik weet dat het niet echt een geheim meer is dan we Jonah Gray mogen verwelkomen hier vanavond! Alleen het vliegtuig van Jonah had vertraging en daarom zullen ze pas over een half uur hier aanwezig zijn.’

Er ging een golf van teleurstelling door de zaal, die Tony snel suste.

‘Ja, ik weet het, wachten is niet leuk en daarom heb ik een oplossing bedacht. Ik wilde eerst zelf voor jullie gaan zingen, maar laten we hier nou een geweldige zangeres in ons team hebben die jullie omver zal blazen met haar talent’

Ik klapte met het publiek mee en vroeg me af wie hij zou bedoelen. Misschien bedoelde hij Rhonda, die kluste af en toe eens bij als zangeres in kleine barretjes en ze was best goed. Of misschien Yrsa, die behoorlijk goed kon rappen.

‘Mag ik een groot applaus voooooooor LIVA ROSE!’

Ik hoorde iedereen klappen en ineens realiseerde ik me wat er aan de hand was. Wilde hij nou dat ik ging zingen? Maar dat kon ik helemaal niet!

Tony liep naar me toe en gaf me de microfoon.

‘Tony, i-ik k-kan niet zingen! Waarom heb je dat nou gezegd!?’

‘Je kan het prima, ik hoor je hier regelmatig zingen en je hebt een betere stem dan al die troela’s die hier vanavond hebben opgetreden samen. Dus hup, het podium op jij!’

Ik slikte en schudde mijn hoofd.

‘Nee, dat kan ik niet. Ik kan niet zingen voor zo’n groot publiek… I-ik kan het niet!’ Hij zuchtte en legde zijn handen op mijn schouders.

‘Liva, je werkt enorm hard en ik zou je niet willen missen, maar er zitten vanavond een aantal hele belangrijke mensen in de zaal die op zoek zijn naar nieuw talent. Je kunt prachtig zingen en je verdient het gewoon. Dus doe dat schort af, gooi je haren los en pak ze in.’

Ik keek naar de microfoon die in mijn trillende hand lag en zuchtte. Ik ademde een keer diep in en daarna weer uit om rustig te worden. Met een ruk trok ik mijn schort af en haalde het elastiekje uit mijn haren.

‘Zo mag ik het zien! Zet hem op!’

Met grote passen liep ik naar het podium toe, waar ik tussen de gordijnen door liep en op het podium ging staan. De grote lampen schenen in mijn ogen en even dacht ik dat ik zou flauwvallen van de spanning, maar ik herpakte me en bracht de microfoon naar mijn mond.

‘Goedenavond Nachtegaal Café! Mijn naam is Liva Rose en ik ga een liedje voor jullie zingen van Jonah Gray, genaamd ‘The summer I met you!’

Een groot gejuich steeg op, de eerste noten van de muziek klonken, ik ademde diep in en…

Ik begon te zingen.

 

 

Meteen verder lezen? je koopt het boek hier! 

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.