Het laatste lied | hoofdstuk 17

by Tamara

‘Hier is onze eigen Liva Rose met het door haar geschreven liedje : ‘This life is yours.’ Mag ik een hartelijk applaus voor haar?’

De zaal barstte los en pas toen ik door de gordijnen liep zag ik hoeveel mensen er zaten. De ruimte was stampvol en allemaal waren ze voor mij aan het klappen en juichen. Ik nam plaats achter de grote vleugel die standaard op het podium stond en slikte. Het was een liedje dat na de eerste keer hier zingen ineens in me opgekomen was en ik had het nog nooit voor iemand gezongen. Maar na alles wat er gebeurd was in de afgelopen weken, was er geen toepasselijker liedje dan dit.

Zachtjes liet ik mijn vingers over de toetsen van de piano gaan en hoorde hoe het publiek ineens stil werd.

This life is yours

Take the power to choose what you

want to do and do it well

Take the power to love what you

want in life and love it honestly

Take the power to control your own life

No one else can do it for you

Nothing is too good for you

You deserve the best

Take the power to make

your life healthy and happy,

but most importantly worthwhile

Take the power to reach for your dreams!

De zaal barstte los in applaus en ik stond op om een korte buiging te maken en ze te bedanken.

‘We willen meeeeeer!’ riep een meisje uit het publiek. Om haar heen stemden een heleboel mensen daarmee in en ik lachte.

‘Oh, maar ik weet niet of daar tijd voor is..’

Ik keek naar Emma die haar duim opstak en gebaarde dat ik zo lang mocht nemen als ik zelf wilde.

‘Oh! Er is tijd voor, welk liedje willen jullie horen?’

Ik hoorde een heleboel verschillende opties, maar Once in a lifetime kwam er duidelijk bovenuit. Het liedje dat ik met Jonah had gezongen en inmiddels een klein beetje als ‘ons’ liedje voelde.

‘Haha, dat is inderdaad een prachtig liedje, maar het is wel een liedje dat ik het liefste samen met iemand anders zing.’

Er steeg een ‘aahhhhhhhhh’ uit de zaal op en ik lachte.

‘Maar voor deze keer maak ik graag een uitzondering.’

Ik pakte een kruk uit een hoekje en nam de gitaar aan die Emma me aangaf. We hadden altijd extra instrumenten achter staan en hoewel het niet hetzelfde voelde, was het voor deze keer geen probleem.

Ik ging zitten en keek het publiek in, die allemaal ademloos stonden te luisteren. Zachtjes liet ik mijn vingers over de snaren gaan en begon te zingen. Hoewel het heel erg gek voelde om dit liedje zonder Jonah te zingen, bleef het één van mijn favoriete liedjes om te zingen. En aan de reactie van het publiek te zien, deelden zij die mening ook. Na Once in a Lifetime zong ik nog drie liedjes en toen was het echt tijd om afscheid te nemen en de volgende artiest aan de beurt te laten.

Backstage stond Emma al op me te wachten en toen ze me zag sloeg ze meteen haar armen om me heen.

‘Je was geweldig Liva! Echt! Ik heb een stukje gefilmd en naar Emily gestuurd en zij was ook helemaal door het dolle heen.’

‘Haha, dank je! Maarehh, je hebt me toch niet geruild voor Emily he? Jullie zijn ineens zo close samen.’

Emma lachte:

‘Ja tuurlijk wel! We zijn samen voorzitter van de Gray&Rose fanclub!’

Ik schudde mijn hoofd en zette de gitaar terug op de plek waar hij hoorde.

‘Jullie zijn onmogelijk!’

Ondertussen was Emma alweer afgeleid door iets wat er op haar telefoon gebeurde en liep ik naar de kleedkamer om me om te kleden. Hoewel ik had gezongen, had ik geen vrij en moest ik wel gewoon weer aan het werk. Iets dat niet zo makkelijk ging in een strak kort jurkje.

Wat ik niet had verwacht dat het amper te doen was om mijn werk te doen. Talloze mensen vroegen of ze met me op de foto mochten en ik kreeg ontzettend veel vragen over allerlei dingen. Natuurlijk gingen veel vragen over Jonah, maar daarnaast kreeg ik ook veel de vraag of ik muziek ging opnemen en vaker ging optreden.

Ver na sluitingstijd stond ik nog met mensen te praten en hoewel Tony normaal niet zo blij was als ik met klanten aan het kletsen was, had deze avond hem zoveel opgeleverd dat het hem niet uit leek te maken.

Uiteindelijk gingen Emma en ik pas tegen drie uur in de ochtend naar huis en omdat we beide te moe waren om de slaapbank uit te klappen, gingen we samen in het krappe tweepersoons bed van Emma liggen, waar we vrijwel direct in slaap vielen.

Terwijl ik sliep, wist ik niet dat er die avond iets heel bijzonders was gebeurd. Iets dat ervoor zorgde dat mijn carrière ineens in volle gang werd gezet en dat terwijl ik er zelf niets voor hoefde te doen.

 

Meteen verder lezen? Je koopt het ebook hier.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.