Het einde van de zomer | Hoofdstuk 27

by Tamara

Ik zat in de wachtkamer van het ziekenhuis te wachten tot ik opgehaald zou worden voor de twintig weken echo. De laatste paar dagen waren heel heftig geweest. Na die dag met Ralph had ik mijn moeder gebeld en hadden we ergens afgesproken om het uit te praten. Ze wilde niet vertellen waar de ruzie nou precies over ging, maar zei wel dat ze het heel goed snapte als ik weer in mijn appartement ging wonen. Ik had die ruzie nooit mogen horen, maar het was gebeurd en er was niets meer aan te veranderen. Wat ik wel heel heel erg vond was dat mijn vader niet één keer contact met me zocht. Hij was degene die die vreselijke dingen over mij gezegd had en hij nam niet eens de moeite om het uit te leggen of zijn excuses aan te bieden. Lars sprak ik af en toe heel vluchtig, maar hij had tentamens die hij moest halen om verder te kunnen met zijn opleiding, dus hij had het heel erg druk.

De grote afwezige was Ralph. Die ochtend tussen ons was geweldig geweest en ik vond het ontzettend bijzonder om zo’n belangrijke mijlpaal met hem te delen. Maar sinds die ochtend had hij niets meer van zich laten horen. Eigenlijk zou hij vandaag mee gaan naar de echo, maar ik had vanmorgen slechts een kort berichtje gehad met dat het niet zou lukken om te komen en dat er iets tussen gekomen was. Op mijn vraag wat er dan aan de hand was, had hij niet gereageerd.

Dus zat ik daar nu helemaal alleen. Ik had heel veel gelezen over deze echo en snapte dat hij heel erg belangrijk was, omdat er gekeken werd naar of de baby helemaal gezond was, dus ik was ontzettend zenuwachtig en vond het jammer dat ik dit niet helemaal alleen hoefde te doen.

Ik wilde net mijn telefoon pakken om te kijken hoe laat het was, toen er iemand met blond haar de hoek om kwam lopen.

‘Lexie! Hé hier ben je! Je moeder zei al dat je hier zou zitten.’

Maud keek me lachend aan en kwam naast me zitten.

‘Hé mijn moeder?’

Ze knikte: ‘Jep, ik moest van je moeder horen dat je zwanger bent en dat je niet weet welke van die twee knapperds de vader is.’

Ik zag een paar gezichten in de wachtkamer mijn kant opkijken en keek Maud boos aan.

‘Ohja sorry. Maar eh. Je moeder zei dat jullie ruzie hebben en zei dat je het misschien wel fijn zou vinden als je niet alleen naar deze echo zou hoeven gaan. Dus tadaa! Hier ben ik!’ Ik had niet eens tijd om te protesteren, want er kwam een vrouw de hoek om die mijn naam riep. Het was een wat oudere vrouw, die een beetje gek naar ons beide keek. We liepen met haar mee naar de echoruimte, waar ik meteen mocht gaan liggen.

‘Dat zien we niet vaak, meisjes van jullie leeftijd die al een baby via een donor krijgen.’ zei ze terwijl ze het apparaat aanzette. Ik wilde protesteren, maar Maud snoerde me de mond.

‘Ja, we wilden heel graag ons gezinnetje uitbreiden met een echte baby. We hebben al vijf poezen, twee papegaaien en een vijver met koi karpers, dus een baby kan er ook nog wel bij.’

De echoscopiste keek Maud verbaasd aan en barstte toen in lachen uit.

‘Excuses, ik dacht dat jullie misschien een stel waren.’

‘Nope, ze is mijn beste vriendin en daar houden we het bij.’ lachte ze.

Ik was blij dat het ijs wat gebroken was en keek naar het scherm, waar het profiel van het hoofdje van de baby in beeld kwam. ‘Goed, ik ga eerst even wat dingen nakijken. Kijk hier bijvoorbeeld de bovenlip, die heel mooi gesloten is. Vervolgens het hartje. Kijk zie je vier kamers? Bijzonder hé, dat zo’n kleintje nu al zo compleet is?’

Ze mat de baby helemaal op en kwam tot de conclusie dat het kindje voor zover ze kon zien helemaal gezond was en mooi op groei lag.

‘Wil je het geslacht van de baby ook weten?’ vroeg ze.

Ik twijfelde.. Ik had al vanaf het begin heel sterk het gevoel dat het een meisje was en Ralph had ook gezegd dat hij dat dacht. Maar Lars wilde niet weten wat het werd. Hij wilde dat het geheim bleef tot de bevalling. Toch knikte ik en ze zette het apparaat weer op mijn buik.

‘Oké, hier zijn de beentjes, met daartussen de billen. Kijk, als je goed kijkt, kun je nu heel duidelijk zien wat het wordt.’

Ik keek heel goed of ik ergens een piemeltje zag. Mijn moeder had namelijk verteld dat als ze zeggen dat het heel duidelijk te zien is, dat het dan meestal een jongen is. Maar ik zag nergens een piemeltje en ook geen balletjes, dus ik haalde mijn schouders op.

‘Ik zie het niet hoor!’

De vrouw lachte en wees wat dingen aan, waardoor ik meteen zag wat ze bedoelde. Nu ik wist waar naar ik moest kijken, zag ik ook direct wat het geslacht was. Ik kreeg tranen in mijn ogen van geluk en ik zag dat ook Maud een beetje emotioneel werd.

Ik kreeg een dochter. Wat ik heel erg sterk had gevoeld was uitgekomen. Er zat een heel klein perfect meisje in mijn buik.

 

Zit jij al bij de leesclub? Hier plaatste ik gisteren de preview al 😁 klik hier voor de link! 

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.