Het einde van de zomer | Hoofdstuk 17

by Tamara

De laatste week van de vakantie brak aan en de dagen vlogen voorbij. Ik wist dat Ralph inmiddels alweer weg was, aangezien de scholen aan zijn kant van het land alweer begonnen waren. Ergens vond ik het jammer dat ik geen afscheid van hem had kunnen nemen, maar ik wist dat het beter was op deze manier.

Tegen iedereen zette ik mijn vrolijkste glimlach op en ik was onder de indruk van mijn eigen toneelspel tegenover Lars, die inmiddels weer naar school was. Iedereen dacht dat het goed met me ging, maar als ik alleen was kon ik alleen maar huilen. Ik haatte mezelf en ik wilde dat het allemaal nooit gebeurd was. Ik wilde dat ik de tijd terug kon draaien naar die ene nacht precies een jaar geleden. Dan had ik Ralph ook weggestuurd en was er niets gebeurd. Dan was hij gewoon die ene leuke leraar geweest op school waar iedereen dol op was en had ik nu niet al deze schuldgevoelens gehad. Inmiddels begon het mensen op te vallen dat ik wel heel veel binnen zat en dus besloot ik om een strandwandeling te maken. Ik liep door de duinen naar het leegstaande huisje bij de vuurtoren en ging daar op de veranda zitten. Ik keek uit over de kabbelende zee en liet mijn tranen stromen. Nog een paar dagen en dan zou ik weer naar school gaan. Ik zou Lars vaak tegenkomen en uiteindelijk bij hem intrekken. Maar nu wilde ik niets anders dan voor altijd hier op deze plek blijven, terwijl de wereld om me heen door zou blijven gaan.

‘Hé! Wat doe je hier zo alleen?’ hoorde ik iemand zeggen.

Ik keek op en keek recht in het lachende gezicht van Maud, die zo te zien schrok van mijn tranen.

‘Lex! Wat is er aan de hand? Waarom huil je zo?’ vroeg ze.

Ik haalde mijn schouders op.

‘Ik ben echt een verschrikkelijk mens.’ snikte ik.

Ze kwam naast me zitten en sloeg een arm om me heen.

‘Als er iemand geen verschrikkelijk mens is dan ben jij het wel. Wat voor iets ergs kun jij nou gedaan hebben dat je zo overstuur bent?’

Ik veegde de tranen uit mijn ogen en zag dat er zwarte vlekken van mijn mascara achterbleven op mijn vingers.

‘Ik ben met Ralph naar bed geweest.’ zei ik zachtjes.

Maud verslikte zich in het slokje water dat ze net had genomen en spuugde het uit. ‘Je hebt wat? Ohhh jemig Lexie, waarom?’

Ik haalde mijn schouders op en voelde weer een traan over mijn wang rollen.

‘Je hoorde me wel. Lars en ik… We hadden verschrikkelijke ruzie en hij zei dat het uit was. Hij stapte bij zijn ex in de auto en ik was zo verdrietig. En toen was Ralph daar ineens….’

‘Jemig, kan die vent je niet met rust laten? Hij ziet dat je verdriet hebt en hij bespringt je meteen.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee zo ging het niet. Het is mijn schuld, ik zoende hem. Ik nam hem mee naar boven en ik zei ‘ja’ toen hij vroeg of ik het wel zeker wist.’

Ze nam een slokje uit haar flesje water en gaf het flesje aan mij, waarna ik dankbaar een slokje nam.

‘Jeetje Lex, wat een puinhoop. Weet Lars wat er gebeurd is?’

‘Nee, Ralph en ik hebben afgesproken er nooit over te praten. Ik ga het Lars niet vertellen, dat zal hem kapot maken na wat er met zijn ex gebeurd is. Bovendien is Ralph weg en ik zal hem nooit meer terug zien.’

Maud lachte en stopte het flesje weer in haar rugtas.

‘En hoe gaat het nu met Lars? Hebben jullie het al goed gemaakt?’

Ik knikte: ‘Ja, hij kwam langs toen Ralph al weg was. Hij had bloemen bij zich en bood zijn excuses aan en daarna hebben we seks gehad. Oh Maud ik ben echt een verschrikkelijk mens. Haat je me nu niet?’

Ze schudde haar hoofd en sloeg haar armen om me heen.

‘Nee joh Lex, ben je gek? Ik ben niet eens boos op je. Het is al erg genoeg dat je in deze situatie zit, laat staan dat ik het nog even erger ga maken door boos op je te worden. Ik denk dat je zelf al boos genoeg op jezelf bent.. Of niet?’

‘Ja, ik moet dit geheim de rest van mijn leven bij me dragen en ik zal me altijd schuldig blijven voelen tegenover Lars. Maar ik denk dat het beter is als hij het niet weet.’

Maud knikte: ‘Ja dat denk ik ook. Hij schiet er niets mee op als hij het weet en ik denk dat hem dat alleen maar heel erg veel verdriet zal doen.’

Ik stond op en klopte het zand van mijn billen.

‘Dank je wel dat ik het aan je kon vertellen. Het lucht echt een heleboel op.’

Ze lachte en wuifde me weg. ‘Joh, je kunt me alles vertellen. En even hoor, dit is erg, maar er zijn ergere dingen. Wees bijvoorbeeld maar blij dat je niet zwanger bent. Dat zou pas een enorme ramp zijn. Moet je je eens indenken hoe kwaad je vader zou zijn als je zwanger zou zijn van Ralph.’

Ik lachte en schudde mijn hoofd. ‘Ik ben keurig aan de pil, dus ik denk dat die kans heel erg klein is. Maar je hebt gelijk. Mijn vader zou echt enorm kwaad zijn als dat zou gebeuren. Het is maar goed dat dat niet zo is.’

Ze stond op en samen liepen we terug naar het dorp. Ik voelde me opgelucht dat ik het aan iemand had kunnen vertellen en ik wist nu zeker dat ik de goede beslissing had gemaakt.

De week vloog om en op de laatste zondag werd er op het strand een groot feest gegeven om het einde van de zomer te vieren. Ik wilde het niet te laat maken omdat ik de volgende dag de eerste dag van de introductieweek zou hebben, maar Lars was speciaal voor dit feest terug gekomen en ik vond het raar om dan af te zeggen en niet te komen. Tegen beter weten in bleef ik veel te lang en dronk ik veel te veel. Uiteindelijk lag ik om vier uur in mijn bed en om half zeven ging de wekker weer. Ik keek tegen het nog slapende hoofd van Lars aan en realiseerde me dat ik een ontzettende kater had. Ik was zo ontzettend beroerd, had hoofdpijn en was doodmoe. Maar ik had geen tijd om me aan te stellen, want de zomer was voorbij en het serieuze leven was weer begonnen. Dus ik stapte onder de douche en probeerde me zo goed en kwaad als het ging op te frissen, maar dat beroerde gevoel bleef. Lars maakte ontbijt en gaf me water en twee paracetamol voordat we naar de stad reden.

En toen werd ons leven weer echt serieus.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.