Het einde van de zomer | Hoofdstuk 16

by Tamara

Ik schrok wakker van de wekker die keihard piepte en mepte hem van mijn nachtkastje af. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen en rekte me uit, waarna ik me op mijn andere zij draaide.

‘AAAAAHHH’ gilde ik keihard en met een noodgang sprong ik uit bed, waarbij ik alle dekens met me mee trok.

Er lag een naakte man in mijn bed en even wist ik niet meer hoe hij daar kwam. Hij draaide zich geschrokken om en keek me verbaasd aan.

‘Lex! Wat doe je nou? Leg die dekens even terug.’ zei Ralph slaperig.

‘Nee! Nee echt niet. Je moet nu weg!’ zei ik.

‘Oké, wacht.. Even rustig. Ik trek mijn ondergoed aan goed?’

Hij stond op en pakte zijn boxershort van de grond, waarna hij hem rustig aan trok. ‘Nee, Nee.. Wat heb ik gedaan?’ zei ik zachtjes.

‘Hij zal me haten. Ik kan hem nooit meer onder ogen komen.. Wat heb ik gedaan?’ Hij liep naar me toe  en probeerde mijn hand te pakken, maar ik trok hem snel weg.

‘Raak me niet aan. Ga weg!’ zei ik.

Ik wikkelde de dekens nog meer om mijn  lichaam heen en zakte op de grond, waar ik begon te huilen.

‘Lexie, ik beloof je dat ik zo weg ga, maar je moet eerst echt even rustig worden. Waarom ben je nou zo overstuur?’

Hij kwam naast me zitten en ik zakte met mijn hoofd in mijn handen.

‘Hebben we? Ja we hebben seks gehad he? Ik ben zo ontzettend dom geweest. Het had nooit mogen gebeuren.’

‘Lex, adem eerst even diep in en uit. Ik ga wat water voor je pakken.’

Hij stond op en liep naar de keuken, waar hij een glas uit het kastje pakte.

‘Hoe kan water dit nou beter maken?’ zei ik tegen hem.

‘Nou geen idee, maar ik vind acht uur in de ochtend nog wat te vroeg voor wijn eigenlijk.’

Zijn serieuze gezicht zorgde ervoor dat ik moest lachen en eindelijk voelde ik me een beetje rustig worden.

‘Goed, luister. Wij zijn de enige twee die weten dat dit gebeurd is. Niemand weet er verder van. Morgen ga ik weer naar huis en ik denk niet dat ik hier ooit nog terug kom. Dus we zien elkaar nooit meer. Niemand hoeft het te weten te komen. Er is niets aan de hand.’

Ik veegde de tranen uit mijn ogen en knikte.

‘Beloof je dat je nooit wat zult zeggen?’

‘Ik beloof het Lex, met wie zou ik hier ooit over moeten praten? Het is een geheim dat ik voor altijd bij me zal dragen, als een herinnering aan een geweldige nacht die nooit had mogen gebeuren.’

Ik knikte en hij gaf me een knuffel.

‘Mijn gevoelens voor je veranderen niet Lex en ze zullen ook nooit weg gaan, maar we weten beide dat het beter is om er niets mee te doen.’

Ik knikte en stond op, waarbij ik de dekens strak om me heen hield. Terwijl hij zich aankleedde, keek hij me lachend aan.

‘Je hoeft die dekens niet zo krampachtig vast te houden hoor, ik weet inmiddels hoe je er naakt uit ziet.’

Ik voelde dat ik rood werd en schudde mijn hoofd.

‘Vannacht is nooit gebeurd weet je nog? Dus je weet niet hoe ik er naakt uitzie.’

Hij lachte en trok zijn broek omhoog.

‘Oké, Ik vergeet alle keren hiervoor even en ik weet niet dat je op je bil een moedervlek hebt in de vorm van een hartje.’

‘Goed zo..’ zuchtte ik.

Hij knoopte zijn overhemd vast en liep naar me toe.

‘Lex, als er ooit iets aan de hand is, je kunt me altijd bellen. Goed? Ik snap het heel goed als je nooit meer iets met me te maken wilt hebben, maar ik wil dat je weet dat mijn gevoelens voor jou nooit weg zullen gaan.’

Ik knikte en sloot mijn ogen terwijl hij een kus op mijn voorhoofd drukte. Pas toen ik de voordeur dicht hoorde gaan, opende ik ze en zag ik dat hij weg was.

Ik liet de dekens op de grond vallen en begon als een gek het hele appartement schoon te maken. Ik gooide mijn dekens en beddengoed in de wasmachine, ruimde alles op en onder de douche schrobde ik net zo hard tot mijn huid helemaal rauw en rood was. Daarna pakte ik een verfkwast en begon ik de kozijnen te verven. Toen dat klaar was, waren de kasten aan de beurt en net toen ik helemaal uitgeput op een stoel wilde zakken, hoorde ik de deur opengaan. Ik draaide me om en zag dat het Lars was, die met een grote bos bloemen in de deuropening stond. Ik deinsde achteruit: ‘Lars… Wat doe je hier?’ vroeg ik.

Hij liep naar me toe en kuste me, hij hield me een tijdje vast en daarna sloeg hij zijn armen om me heen.

‘Lexie, ik… Het spijt me echt zo verschrikkelijk. Je had gelijk! Ik had dit nooit mogen doen. Vergeef het me alsjeblieft?’

Ik kon niet anders dan hem vergeven. Waarom zou ik hem niet vergeven voor wat domme fouten terwijl wat ik had gedaan zo ontzettend veel erger was? Ik kon niets uitbrengen en knikte slechts.

‘We hoeven niet te hard van stapel te lopen. Ik snap het best als je eerst hier wilt blijven wonen. Maar Lexie, ik hou zo ontzettend veel van je. Ik wil gewoon niet dat we ruzie hebben over zoiets stoms.’

‘Nee, ik ook niet. Het spijt mij ook.’ zei ik zachtjes.

Hij tilde mijn kin op en kuste me. Daarna ging het ineens heel erg snel. Binnen no-time lagen we op  bed en waren onze kleren uit. Ik probeerde er maar niet aan te denken dat ik ongeveer twaalf uur geleden hier ook lag, maar dan met een andere man. Ik probeerde ervan te genieten, maar er bleef maar door mijn hoofd gaan hoeveel beter het met Ralph was.Ik moest me daarover heen zetten, want het zou nooit meer zou gebeuren en daar moesten we ons aan houden.

Toen we even later naast elkaar lagen en Lars zijn ogen sloot, voelde ik me verschrikkelijk schuldig. Maar er was geen weg terug en zolang mijn geheim nooit zou uitkomen was er niets aan de hand… Toch?

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.