Een nieuwe kans | hoofdstuk 2

by Tamara

Nadat hij lachend zijn duim op had gestoken, was hij weer weggegaan en had ik even de tijd om mijn kamer te gaan ontdekken en mijn spullen een plekje te geven. Ik stak de sleutel in het slot en opende de withouten deur, waarna ik in een prachtige witte kamer kwam.

‘Wauw.’ fluisterde ik zachtjes terwijl ik over de withouten vloer de kamer in liep die heel licht was door de twee grote ramen aan de voorkant, die een adembenemend uitzicht over de zee gaven. De kamer was niet heel groot, maar had een bed, een klein zithoekje, een bureau en aangrenzend een moderne badkamer. Er was afgesproken dat ik hier zou blijven totdat ze een huisje voor me hadden gevonden, maar als ik dit zag had ik er geen problemen mee om hier gewoon te blijven.

Snel legde ik al mijn spullen in de kast en liet mezelf daarna op bed vallen. Ik zou wel kunnen slapen, zo moe was ik, maar ik had mijn ouders beloofd te zullen bellen als ik in mijn kamer was, dus dat zou ik dan ook eerst gaan doen.

De telefoon ging eerst een paar keer over voordat mijn vader opnam.

‘Rosieee! Lex! Het is Rosie!’

Lachend schudde ik mijn hoofd, terwijl de gezichten van mijn ouders in beeld kwamen.

‘He Pap en Mam! Missen jullie me al?’

‘Zeg dat nou niet Roos, je moeder is net gestopt met huilen.’

‘Hou op Ralph, dat zou je niet vertellen.’

Ik hoorde haar sniffen en gniffelde zachtjes.

‘Hoe is het met onze wereldreiziger?’

‘Nou dat wereldreiziger valt wel mee hoor, het was nog net geen drie uur vliegen. Maar het gaat goed! IJsland is prachtig!’

We kletsten nog wat over ditjes en datjes en daarna zei ik ze gedag, omdat ik Lou graag nog even wilde bellen.

‘Rosie! Hoe is het daar? Heb je al knappe IJslandse mannen gespot?’

‘Serieus Lou? Dat is het eerste dat je me vraagt?’

‘Hoezo, wil je dat ik je onbelangrijke dingen vraag dan? Je gaat niet zeggen dat je nog geen mannen tegengekomen bent.’

‘Lou!! Oké, ja.. Ik heb er ééntje ontmoet, maar daar werk ik mee samen, dus off limits.’

‘Hoezo? Dat was bij Noah ook geen probleem toch?’ lachte ze.

Ik rolde met mijn ogen en liet me weer achterover op bed vallen.

‘Ja, en moet je kijken hoe het afgelopen is met Noah.. Trouwens, had jij aan Logan verteld dat ik vandaag zou gaan vliegen?’

Ik hoorde een hard gelach en daarna een keiharde ‘JA!’

‘Echt hoor Lou, kon je het nog lastiger maken? Dan zeg ik al bewust niet tegen hem dat ik weg ga en dan staat hij ineens voor mijn neus! In al zijn..’

‘Loganheid?’

‘Ja precies dat ja!’ Ik proestte het uit van het lachen en hoorde dat dat bij Lou ook het geval was.

‘Niet zo aanstellen hoor Rosie. Ik wilde je gewoon zo’n afscheid zoals in films geven! Het zou helemaal compleet zijn als Noah ook nog was opgedoken.’

Ik zuchtte en kwam overeind.. Ineens was mijn goede humeur weer verdwenen.

‘Hij was er ook..’

‘Nieeeet!’

‘Ja, hij heeft gezien hoe Logan me zoende.. Die blik in zijn ogen Lou.. Ik denk echt dat hij nu een hekel aan me heeft.’

Ik hoorde haar naar iemand roepen dat ze eraan kwam en daarna zuchtte ze.

‘Ik denk dat hij nooit echt een hekel aan jou zal krijgen.. Maar ik moet weg! Spreek ik je snel weer? Doeiii!’

Nog voordat ik afscheid kon nemen hing ze al op en heel even twijfelde ik om Logan te bellen, maar ik besloot hem een berichtje te sturen.

He Logan! Ik ben veilig geland hoor! X

Ik wachtte even of ik een berichtje terugkreeg, maar toen ik zag dat hij hem las en weer wegklikte, gooide ik mijn telefoon op bed en besloot me even te gaan douchen en om te kleden. Toen ik daarmee klaar was moest ik ook opschieten, aangezien het al twintig voor vijf was en Darius me zo op zou komen halen. Ik besloot maar voor een jeans en een simpele groene trui te gaan, die volgens mijn moeder mooi bij mijn ogen stond. Ik deed mijn haren snel in een staart en trok mijn jas en schoenen aan, voordat ik weer naar beneden liep.

Daar zag ik Darius al wachten bij de receptie, waar hij druk met de receptioniste stond te kletsen. Het was dat ik hem weg had zien gaan, anders had ik gedacht dat hij was gebleven.

‘He Rosie! Ben je klaar voor een echte IJslandse maaltijd?’

Ongemerkt trok ik mijn neus op, waardoor hij heel erg hard moest lachen.

‘Niet zo aanstellen hoor, mijn collega’s hebben speciaal voor je gekookt’

‘Oké, ik zal niet zeuren voordat ik het geproefd heb. Maar kun je vast vertellen wat het is?’

‘We eten hier voornamelijk lam, schaap, vis en aardappelen, dus ik hoop dat je één van die dingen lust.’

Met de Franse maaltijden die op de menukaart in Parijs hadden gestaan, toen ik daar was met Noah, nog in mijn hoofd, klonk dit niet zo erg, dus ik knikte en liep met hem mee naar de auto.

Niet veel later kwamen we aan bij een grijs geverfd, houten gebouw dat ik op het eerste gezicht zou omschrijven als een soort uitkijktoren. Het lag half tegen een berg omhoog en hoewel het aan de ene kant heel laag was en maar één verdieping had, had de andere kant een extra verdieping met een uitkijkplatform, dat uitkeek over de zee.

‘Welkom op je werkplek voor de komende maanden!’ Zei Darius.

‘Wat? Hier? Is dit jullie kantoor?’

Hij lachte een beetje en haalde zijn schouders op.

‘Tja, het is wel wat anders dan Nieland Marcus ja.. Maar bij Seafluence hebben we ook niet zoveel medewerkers.’

‘Wat? Ken je Nieland Marcus?’

Hij knikte en opende de deur voor me, zodat ik naar binnen kon lopen.

‘Ik studeerde in hetzelfde jaar als Noah en heb stage bij ze gelopen. Kom, dan stel ik je voor aan mijn vader.’

Een beetje verbaasd liep ik achter hem aan. Ik kon me de toespraak van Noah nog herinneren waarin hij vertelde dat hij niet bij de vijf beste leerlingen van zijn jaar zat en dus niet bij Nieland Marcus, wat destijds het bedrijf van zijn vader was, mocht stage lopen. Dat Darius dat wel had gedaan, betekende dat hij wel heel erg goed moest zijn in wat  hij deed.

We liepen het gebouw in en hoewel het heel anders was dan het gebouw van Nieland Marcus waar ik had gewerkt, vond ik dit gebouw tien keer leuker. Van binnen was het helemaal van hout en overal zaten mensen in groepjes aan tafels te werken. Er hingen foto’s van walvissen en orka’s aan de  muren, met daaromheen talloze modellen van kleine bootjes. Een lange man met een grote grijze baard kwam op ons afgelopen en gaf me meteen een knuffel.

‘Jij moet Rosie zijn! Ruud vertelde al over je! Je komt als geroepen! We hebben echt iemand zoals jij nodig!’

Het kostte me even voordat ik door had dat hij met Ruud meneer Smit bedoelde, voordat ik hem antwoord gaf.

‘Iemand zoals ik?’

‘Ja! Iemand die mijn zoon hier een beetje onder de duim houdt.’

Hij pakte Darius zijn hoofd onder zijn arm en wreef met zijn vuist over zijn haar.

‘Pap, kap nou even!’

Hij liet hem lachend los en stak zijn hand naar me uit.

‘Ik ben Alvin en ik maakte geen grapje. We kunnen je hulp goed gebruiken. Er is een bedrijf dat het ons behoorlijk moeilijk maakt en Dari hier kan alle hulp gebruiken die hij kan krijgen. Ruud zei dat je een harde werker bent en dat je net als mijn zoon de beste van je jaar bent, dus je bent van harte welkom bij Seafluence!’

‘Ik hoorde al zoiets! En ik ben heel erg dankbaar voor deze kans. Ik kan niet wachten om te beginnen!’

Hij lachte en knipoogde naar Darius, die een poging deed zijn haar weer te fatsoeneren.

‘Ik weet nu al dat je een goede aanwinst bent. Maar kom, we hebben een feestmaal voor je voorbereid, dus we gaan eerst aan tafel!’

Alvin riep iets naar alle medewerkers, die meteen de tafels aan elkaar begonnen te schuiven en borden gingen pakken. Darius vertelde ondertussen dat we hier elke avond met zijn allen samen aten voordat we naar huis gingen en ik vond dat stiekem wel heel gezellig. Het eten werd opgediend en hoewel ik niet wist wat ik ervan moest verwachten, zag het er goed uit en smaakte het heerlijk.

We sloten de avond af met een borrel op het grote balkon dat uitkeek over de zee. Iedereen praatte met me en was geïnteresseerd en meer dan ooit had ik het idee dat ik ergens bij hoorde.

Zelfs nu al, voelde dit als een ontzettend goede beslissing.

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.