Een nieuwe kans | hoofdstuk 19

by Tamara

Wat Darius en Noah ook besproken hadden in die uren dat ze daar stonden, het had niet de gewenste uitwerking. Hoewel ze aardig kalm met elkaar aan het praten waren, was een overeenstemming ver weg en waren we niets opgeschoten. Het enige wat Noah had beloofd was dat hij zou stoppen met nieuwe aanklachten te sturen totdat de rechtszaak geweest was.

Omdat er niets was om ze tegen te houden, ging de walvisjacht onverstoord door. De orka’s waren al een tijdje niet gezien en daarom vaarde Alvin samen met een aantal mannen permanent door de zee voor de kust, om ze te zoeken.

We hadden het vermoeden dat ze verder getrokken waren, op zoek naar de jongen die meegenomen waren, maar die zouden ze waarschijnlijk nooit vinden.

Het was laat in de avond en na de zoveelste dag nutteloos werk te hebben gedaan omdat we dit toch niet zouden winnen, stond ik op Darius zijn balkon naar de zee te kijken. Ik was helemaal op.. Zo moe als ik nu was, was ik nog nooit geweest en ik wist niet zoveel langer ik dit nog vol zou kunnen houden. Mijn studie stond inmiddels op een laag pitje omdat ik echt nergens aan toe kwam en ik had zelfs al naar meneer Smit gemaild dat ik niet wist of ik alle opdrachten op tijd af zou kunnen krijgen.

Ik hoorde de balkondeur opengaan en merkte dat er iemand naast me kwam staan.

‘Hier.’ zei hij, terwijl hij me een glas met iets dat heel erg sterk rook aangaf.

Zonder te twijfelen sloeg ik het in één keer achterover en gaf het glas aan hem terug. De sterke whiskey brandde in mijn keel en verwarmde me van binnen.

‘Moet je nog ééntje?’ grinnikte Darius.

‘Nee, of nou.. Ja doe maar.. Ik heb dit nodig om niet helemaal gek te worden hier.’

Lachend liep hij weer naar binnen en pakte de fles, waarmee hij mijn glas weer vol schonk.

‘Hier komen was een vergissing. Wat moet ik nou veranderen hier? Ik kan hier niets aan doen..’ zuchtte ik.

‘Dat moet je niet zeggen Roos.. We zijn nog steeds heel erg blij dat je er bent. Je hebt geen idee hoeveel werk je me uit handen neemt..’

‘Oh jawel hoor.’ Ik hield mijn handpalmen omhoog en liet hem de talloze papiersneetjes in mijn vingers zien.’

Hij pakte mijn handen vast en kuste zachtjes mijn vingertoppen. Hij keek naar mijn verbaasde gezicht en zuchtte.

‘Sorry.. Ik..’

‘Het geeft niet Darius.. Het is allemaal gewoon lastig nu..’

Hij knikte en liet mij hand zachtjes los.

‘We gaan dit niet winnen he?’ zei ik terwijl ik nog een slokje van de sterke drank nam.

‘Nee.. Je kunt zeggen wat je wilt over Noah, maar hij is verschrikkelijk om als tegenstander te hebben. Als het andersom zou zijn en hij voor Seafluence werkte en ik voor ProSea, dan had hij me ook ingemaakt. Ik ben gewoon veel minder goed in dit werk dan hij is.’

‘Dat moet je niet zeggen Darius..’

‘Waarom niet? Het is gewoon zo. Ik heb destijds die stage gekregen omdat ik de beste van de klas was, gebaseerd op cijfertjes. Ik kan heel erg goed leren en kreeg daarom die kans. Noah heeft al die tijd keihard gewerkt om zich te bewijzen en heeft ervaring opgedaan in de tijd dat ik geestdodend werk deed bij Nieland Marcus. Iedereen doet altijd alsof daar stage lopen geweldig is en je ontzettend veel leert, maar eigenlijk ben je gewoon de voetveeg van alle mensen die boven je werken en mocht je alle rotklusjes opknappen. Noah werd overal op handen gedragen en kreeg zelfs tijdens zijn studie al hele goede kansen.. Hij is gewoon beter in zijn werk dan ik ooit zal zijn.. Dus nee, we gaan niet winnen.. Tenzij hij ooit aan onze kant zal staan..’

‘En nu?’ vroeg ik zachtjes.

‘We wachten gewoon de rechtszaak af en kijken vanaf daar verder. Ondertussen gaan we door met bewijs verzamelen en blijft mijn vader op zee rondvaren om foto’s te maken van alles wat die klootzakken doen.’

Ik goot mijn glas in één teug achterover en liep weer naar binnen.

‘Goed, dan ga ik weer aan de slag.’

Urenlang werkte ik, tot ik erachter kwam dat het al ver in de nacht was en het te laat was om weer naar huis te gaan. Ik besloot heel even op de bank te gaan liggen met een stapel papier om toch even een beetje uit te rusten, maar het was alsof de vermoeidheid toesloeg zodra mijn hoofd de kussens raakte. Met moeite kon ik mijn ogen openhouden en toen ik er uiteindelijk maar aan toe gaf, viel ik meteen in een diepe slaap. Het enige waar ik een klein beetje wakker van werd was Darius die voorzichtig een deken over me heen legde en de papieren uit mijn hand pakte.

De volgende ochtend werd ik wakker van een hard geschreeuw. Ik knipperde met mijn ogen en kwam snel overeind, waarna ik de afdeling op rende. Het was nog heel erg vroeg, maar de mensen die er waren, waren in rep en roer. Ik verstond niets van wat ze zeiden en rende naar buiten, waar ik Darius geknield op de grond zag zitten. Om hem heen stonden een aantal mannen in de warme pakken die ze op de boot droegen en voor hem lag iemand op de grond.

In de verte hoorde ik de sirene van een ambulance en meteen rende ik naar ze toe.

‘Dari? Wat is er ge.. ohhh neee!’

Darius zat helemaal onder het bloed en hij hield het hoofd van zijn vader met beide handen vast. Zijn vader verroerde zich niet en hoewel ik niet naar zijn buik durfde te kijken, was het duidelijk dat hij verschrikkelijk gewond was.

Inmiddels waren de ambulancemedewerkers uitgestapt en Darius stond op zodat ze hun gang konden gaan. Ik keek naar zijn gezicht en zag dat hij tranen in zijn ogen had staan. Zonder te twijfelen sloeg ik mijn armen om hem heen en trok ik hem tegen me aan.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik zachtjes.

‘Ze…’ hij slikte en ademde diep in.

‘Ze waren bezig met een walvisvaarder, ze botsten tegen onze boot op en mijn vader sloeg overboord.. Hij is gewond en behoorlijk lang onder water geweest.. Maar hij leeft nog.. Hij mag niet dood gaan, dat kan gewoon niet..’

Hij begon te huilen en ik hield hem iets steviger vast. Hij sloeg zijn armen om mijn middel en zuchtte.

‘Rosie.. Ik moet met hem mee… Ik kan hem niet ook nog verliezen.. Jij moet verder met de zaak.. Alsjeblieft.. Wil je dat voor me doen?’

Hij pakte zijn autosleutels uit mijn zak en gaf ze aan me.

‘Natuurlijk doe ik dat. Maak je alsjeblieft niet druk over de zaak en ga met je vader mee. Ik ga mijn best doen.. Maak je daar alsjeblieft geen zorgen over.’

De ambulancemedewerker riep naar Darius dat ze klaar waren om te gaan en hij keek me met zijn betraande ogen aan. Hij veegde een plukje haar uit mijn gezicht en drukte een zachte kus op mijn voorhoofd.

‘Dank je Rosie..’

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.