Een nieuwe kans | Hoofdstuk 16

by Tamara

Tijdens de lange rit vroeg ik mezelf meerdere keren af of ik hier wel goed aan deed, of ik dit niet beter gewoon aan Darius kon overlaten.. Maar ik wist dat als er ergens nog een beetje gevoel in Noah zat, dat ik het eruit zou kunnen krijgen.

Ik zocht naar het gebouw, iets dat in het donker een stuk minder makkelijk was dan overdag. In het donker leken alle glazen gebouwen op elkaar en even twijfelde ik of ik niet beter morgen had kunnen gaan, omdat ik niet wist of Noah er nog wel zou zijn. Maar bij het juiste gebouw aangekomen, zag ik op de verdieping waar ProSea zat een lamp branden en ik besloot het er maar gewoon op te gokken.

Ik parkeerde de auto en liep bij het bedrijf naar binnen door de glazen deur. Omdat ik niet wilde riskeren dat Noah de lift zou horen, nam ik de trappen naar de vierde verdieping en liep daar de afdeling op. Ik ving een glimp op van mezelf in de spiegel en realiseerde me dat ik in mijn oude spijkerbroek en dikke wollen trui wel heel erg uit de toon viel in het smetteloos witte kantoor. Maar het kon me niet schelen, het doel waarvoor ik hier was, was belangrijker dan mijn kleren en zonder te twijfelen liep ik door naar het verlichte kantoor, waar Noah zoals ik al had verwacht nog zat te werken.

Heel even bleef ik bij de deur staan en keek naar hem terwijl hij iets aan het opschrijven was. Het was grappig om te zien dat hoewel hij zo erg veranderd was, hij nog steeds dezelfde gewoontes had. Hij tikte met zijn pen tegen zijn kin als hij nadacht en trok nog steeds zijn linker wenkbrauw op als hij ergens over twijfelde.

‘Wat wil je Rosie?’ zei hij zonder me aan te kijken.

Shit, hij had me dus wel gezien. Met een beschaamd gevoel  liep ik het kantoor in en sloeg mijn armen over elkaar.

‘Hoe wist je dat ik hier was?’

Zonder op te kijken wees hij met zijn pen naar een scherm aan de muur, waar camerabeelden van de straat ervoor, het trappenhuis en de receptie werden getoond.

‘Oh.’ zei ik zachtjes.

Hij zuchtte geërgerd en keek me aan. Zijn blauwe ogen boorden zich in de mijne en zorgden ervoor dat ik een rilling over mijn rug voelde gaan. Kalm legde hij zijn pen weg en sloeg zijn armen over elkaar.

‘Wat wil je Rosie?’ Vroeg hij nogmaals.

Ik haalde een hand door mijn verwarde haren en zuchtte.

‘Ik kom om je te vertellen over de verschrikkelijke dingen die dit bedrijf doet. Wat voor ontzettende schade ze aanrichten en..’

‘Sinds wanneer kan jou dat wat schelen? Ben je een milieuhippie geworden ofzo?’

Hij rolde met zijn ogen en leunde achterover in zijn stoel, terwijl hij naar me keek alsof ik een klein kind was dat hem de les kwam lezen.

‘Milieuhippie? Serieus Noah? Omdat ik voor die dieren opkom? Die dieren hebben geen stem en ze worden gewoon afgeslacht en gevangen genomen. Je kunt toch niet zeggen dat dat je helemaal niets kan schelen Noah!?’

Hij duwde zijn stoel een stukje van zijn bureau af en stond op. Met grote passen liep hij kalm naar me toe en ging voor me staan. Door zijn lengte torende hij boven me uit en deed ik een stapje achteruit zodat ik hem tenminste nog wel aan kon kijken.

‘Wat denk je nou zelf Rosie? Denk je dat ze me hier inhuren omdat ik al die diertjes zo leuk vind en omdat ik de wereld een betere plek wil maken? Nee, ze huren me in omdat het me niet kan schelen wat voor zaak ik doe, als ik maar kan winnen.’

‘Dus het kan je niets schelen dat daar in de zee elke dag prachtige dieren worden afgeslacht, terwijl ze al met uitsterven bedreigd worden?’

‘Nee, zolang ze me zo goed blijven betalen als ze nu doen, kan het me helemaal niets schelen.’

Ik keek in zijn ogen en schrok van zijn blik. Zelfs tijdens onze laatste ruzie op Oudejaarsavond had ik nog een beetje liefde in zijn ogen gezien. Het was een bepaalde glinstering die ik altijd had gezien als hij naar me keek en waarvan ik gehoopt had dat er nog een beetje over was . Maar de blik die hij nu in zijn ogen had was ijskoud en harteloos.

‘Dus Darius had gelijk? Je geeft echt alleen maar om geld en aanzien.’

‘Als je het zo wil noemen, dan noem je het maar zo. Ik werk al jaren voor dit bedrijf Rosie. Al voordat dit probleem er was.. Al voordat ik jou kende.. En ik doe dit werk echt niet alleen omdat ik het zo leuk vind.’

‘Dat meen je niet.. Dat kan niet… Zo ben jij niet Noah…’ slikte ik.

‘Zo ben ik wel Rosie.. Jij hebt deze kant van mij gewoon nog nooit gezien. Je weet toch dat ik altijd alles win? Dat is heus niet omdat ik tussen de milieuhippies op een boot ga zitten om tegen de walvisjacht te protesteren… Nee, ik win altijd alles omdat ik er vol voor ga en omdat ik de beste ben in mijn vak. Wat dat betreft had je beter mijn assistente kunnen zijn dan die van Darius.. Aangezien dat miezerige ventje nog nooit één zaak gewonnen heeft.’

De tranen brandden in mijn ogen en ik schudde mijn hoofd.

‘Wie ben jij? Ik ken je zo helemaal niet meer…’

Hij lachte en sloeg zijn armen over elkaar heen.

‘Ik denk dat je me nooit echt gekend hebt Rosie.. Jij kent alleen de versie van mij die stapelverliefd op je is en alles voor je zou doen. Die een heel leven had uitgestippeld met jou en niets liever wilde dan jou gelukkig te zien. Het probleem is dat jij alleen de versie kent die van je hield, maar die versie van mij bestaat niet meer. Alles wat ik ooit voor je voelde is weg…’

Er rolde een traan over mijn wang, die ik met een boos gebaar wegveegde.

‘Ik geloof je niet, ik weet dat je nu aan het liegen bent Noah.’

Hij rolde met zijn ogen en met een zucht ging hij weer achter zijn bureau zitten.

‘Ik heb je niets meer te zeggen Rosie.. Dus als je nu weer weg zou willen gaan, dan kan ik tenminste weer aan het werk. Misschien zou jij dat ook moeten doen als je denkt dit te kunnen winnen.’

Zonder iets te zeggen draaide ik me om en liep zijn kantoor uit. Ik wist mijn tranen in te houden tot de auto, maar daar barstte ik in tranen uit.

Hoe kon hij nu ineens zo gemeen zijn? De Noah die ik kende was geen arrogante harteloze klootzak…

Ik zuchtte en veegde de tranen uit mijn ogen. Misschien had hij wel gelijk, de Noah die ik kende bestond niet meer en zou niet meer terugkomen..

Toen ik hierheen reed had ik het doel om hem tot rede te brengen, misschien zelfs om te praten.. Maar nu?

Nu wilde ik dat ik nooit gekomen was..

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.