Denk aan mij, hoofdstuk 23

by Tamara

Een week later.

‘Ze moet nu toch wel een keer wakker worden?’ op de achtergrond hoorde ze haar opa wat onverstaanbaars zeggen waar haar oma op reageerde. ‘Maar ze moet het toch weten van Steven?’ zei haar oma. Ze deed haar ogen open: ‘Steven? Waar is hij?’ Meteen kwam haar oma bij haar bed staan. Maak je nou maar niet druk meisje, eerst moet jij zelf beter worden. Ze slikte en probeerde wat te zeggen, maar haar keel voelde alsof ze glas had ingeslikt. Ze voelde een traan uit haar ooghoek over haar wang rollen en ze keek haar oma aan. Waarom wilde niemand  zeggen wat er met Steven gebeurd was? Zou hij dan… Nee dat kon toch niet? Ze zag in een flits voorbij komen hoe hij daar levenloos op de grond had gelegen. Maar hij kon toch niet dood zijn? Ze snikte en probeerde overeind te komen, maar ze zag de verpleegster weer binnen komen. ‘Ze moet nu even slapen.’ zei de verpleegster terwijl ze weer wat in haar infuus spoot. Ze raakte in paniek en zei ‘Nee, nee, ik wil niet slapen, waar is Stee…. ‘ voor ze weer in slaap viel.

2 weken later.

‘Olivia? Ben je daar?’ Ze zag hoe een man met donker haar boven haar hing terwijl hij met een lampje in haar oog scheen. Even dacht ze dat het Steven was, maar ze herkende hem als de arts die haar opa had verzorgd. Ze knikte en de arts zuchtte opgelucht. ‘Ik dacht even dat we je kwijt waren. Hoe voel je je?’ Ze keek om zich heen en zag dat er een paar verpleegsters de kamer weer uitliepen. ‘Ik heb pijn.’ zei ze zachtjes. ‘Dat is niet zo heel gek, gezien de verwondingen waarmee je binnen werd gebracht.’ zei de arts. Zachtjes probeerde ze overeind te komen. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze terwijl ze de pijn in haar zij probeerde te negeren. ‘Je had een enorm stuk glas in je buik zitten, die tijdens een operatie verwijderd is. Je hebt meerdere gebroken ribben en een gebroken arm. Je hebt geluk gehad dat we je arm nog konden sparen.’ Ze keek naar beneden en zag dat haar arm in het gips gewikkeld zat. ‘Is er ook iemand anders tegelijk met mij binnengebracht?’ vroeg ze. De arts keek haar aan en zei: Ik vrees van niet, ik weet dat ze een overleden man hebben gevonden die vlakbij je lag, maar ik weet niet wie dat was.’

Olivia knikte, ze wist wel genoeg. Ze moest haar best doen om niet te gaan huilen en beet op haar lip. De arts klopte even op haar arm en zei dat ze maar uit moest rusten voor hij de kamer weer verliet. Zodra de deur dichtging brak ze, de tranen stroomden over haar wangen en met haar vrije hand veegde ze ze weg. Hoe moest ze nou verder? Ze kon toch niet verder zonder Steven? Eindelijk hadden ze elkaar weer gevonden en nu was hij dood. Als die maanden had ze hem weggeduwd en ze hem weer in haar hart had toegelaten was het te laat. Ondanks de pijn in haar buik, draaide ze wat op haar zij en huilde ze zichzelf in slaap.

Toen ze wakker werd begon het al wat te schemeren, ze keek om zich heen of er mensen bij haar in de kamer waren, maar ze was helemaal alleen. Ze voelde iets nats op haar buik en toen ze de dekens wat van zich af schoof, zag ze dat de wond in haar buik aan het bloeden was. Ze keek naast zich of ze een knop kon vinden om de verpleegster op te piepen toen ze op haar nachtkastje ineens een enorme bos met rode rozen zag. Ze verpleegster kwam haar kamer binnengelopen en schrok van de bloedvlek in de dekens. ‘Van wie zijn die?’ vroeg Olivia zacht. ‘Dat weet ik niet, ze staan er al 2 dagen.’ zei de verpleegster terwijl ze de hechtingen nakeek. ‘Dit ziet er goed uit, maar je moet op de rug blijven liggen zodat er geen druk op de wond komt.’ zei ze streng. Olivia knikte en de verpleegster liep de kamer weer uit. Zouden de bloemen van Steven kunnen zijn? Was hij dan toch niet dood? Allerlei gedachten gingen door haar hoofd, maar ze verklaarde zichzelf voor gek. Er was een dode man gevonden, het kon niet anders dan dat dat Steven was.

In de weken daarna herstelde ze steeds wat meer. Ze mocht af en toe haar bed uit en hoeveel pijn ze ook had, het was niets vergelijken met de pijn die ze voelde omdat Steven er niet meer was. Niemand begon erover tegen haar en ze durfde het ook aan niemand te vragen. Eindelijk kwam die dag dat ze naar huis mocht, ze zou een tijdje bij haar grootouders intrekken omdat ze dan geen trappen hoefde te lopen. Toen ze beneden in de oude slaapkamer van haar ouders op bed lag, voelde ze zich ineens heel erg eenzaam. Bijna iedereen waarvan ze hield had ze verloren. Haar moeder, haar vader en nu ook Steven. Ze luisterde naar het getik van de regen op het raam en veegde snel haar tranen uit haar ogen. Ze had genoeg gehuild, eerst moest ze zich richten op haar herstel en daarna moest ze haar leven weer oppakken, net zoals ze altijd deed. Ze kleedde zich uit en ving een glimp van zichzelf op in de spiegel. Over de hele zijkant van haar buik zat een enorm litteken van de operatie, overal had ze kleine en grotere littekentjes zitten en op haar polsen zaten nog lichte plekken van waar ooit de touwen hadden gezeten. Ze herkende zichzelf niet meer terug, ze zag er gebroken uit en het licht in haar ogen was samen met Steven overleden. Snel stapte ze onder de douche en ze voelde het warme water over haar nek en rug stromen. Toen ze klaar was droogde ze zich af en trok ze kleren aan. Even had ze ontzettend veel behoefte aan frisse lucht en ze liep naar buiten de stromende regen in.

Een moment hield ze haar ogen dicht en liet ze de koude regen over haar gezicht lopen. De regen drong door in haar kleren en zorgde ervoor dat ze het ijskoud kreeg. Ze voelde de pijn en het verdriet van de laatste weken langzaam stukje bij beetje uit zich weg stromen. Het was alsof ze alleen was en er verder niets bestond. Ineens hoorde ze iemand haar naam zeggen en toen ze haar ogen open deed, zag ze iemand vanaf de overkant van de straat naar haar kijken. Ze hoefde niet te raden wie het was, die fel blauwe ogen herkende ze uit duizenden.

Misschien vind je dit ook leuk

1 comment

Jessica 22 januari 2017 - 18:20

Zo overemotioneel als ik ben , staan de tranen in mijn ogen! Wat mooi, ik ben zoooo benieuwd hoe het verder gaat… Weer bijna een verhaal afgelopen… 🙁

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.