Denk aan mij, hoofdstuk 16.

by Tamara

Ze keek geschrokken op naar zijn grijnzende gezicht. Hij leunde schuin tegen de muur aan en ze voelde zich helemaal warm worden van binnen. Hij droeg niet het pak waar ze hem altijd in zag, maar hij had een simpele trui, jeans en leren jasje aan. Aan de ene kant  was ze blij om hem weer te zien, aan de andere kant wilde ze boos op hem zijn omdat hij zolang niks van zich had laten horen. ‘Zo! Leef jij ook nog? Voel je je niet te goed om je onder het gewone volk te begeven?’ beet ze hem toe. Hij rolde met zijn ogen en lachte: ‘Ook leuk om jou weer te zien Liv!’ Ze voelde dat haar lichaam meteen op hem reageerde op een manier die ze niet wilde. Haar hart ging sneller kloppen en haar mond werd droog. Ze draaide zich om voordat hij kon zien dat ze rood werd en ging door met opruimen. ‘Hoe gaat het met Florine? Zijn jullie heel gelukkig samen? Of heeft ze je ingeruild voor die oudere kerel.’ Ze deed een hand voor haar mond, ohoh, wat had ze nu weer gezegd? ‘Ik wist het!’ Hij sprong op en ging achter haar staan. ‘Ik wist dat jij het had gestuurd! Hoe kwam je aan die foto’s?’ Ze glipte bij hem weg en pakte de bezem om de al schone vloer nog eens te vegen. ‘Ik weet niet waar je het over hebt!’ zei ze. Hij pakte de bezem van haar af, ‘Als je nog harder veegt dan heb je straks ruzie met Emma omdat je een gat in de grond geveegd hebt.’ grinnikte hij. Ze keek hem boos aan en hij zei: ‘Liv, ik weet dat jij ze gestuurd hebt omdat je dat email-adres al 10 jaar gebruikt en ik je daarop mailde toen je weg was zodat je vader het niet kon zien.’ Ze keek hem aan: ‘Weet je dat nog?’ Ze voelde dat haar gezicht weer rood werd en ze wendde haar blik af.

‘Ja, natuurlijk weet ik dat nog!  Ik ben je heel dankbaar Liv, je hebt geen idee hoe blij ik ben dat je die foto’s gestuurd hebt!’ Ze keek hem verbaasd aan. Hij vertelde dat er in het contract stond dat ze minstens een jaar getrouwd moesten blijven, maar dat als Florine iets zou doen dat niet binnen een huwelijk thuis hoorde, het huwelijk zonder gevolgen ontbonden zou worden. Nadat ze na het feest samen in bed lagen, besloot hij zijn mail nog even te bekijken en hij confronteerde haar direct met de foto’s. Ze ontkende niets en pakte met een lach haar spullen om meteen naar haar minnaar te vertrekken. De volgende ochtend ging hij meteen naar haar vader en hij liet haar de foto’s zien. De oudere minnaar van zijn dochter was een steenrijke zakenrivaal waar hij een conflict mee had. Hij had haar al eens gewaarschuwd voor de gevolgen als ze met hem door zou gaan, maar kennelijk had ze daar niet naar geluisterd. Hij wees Steven haar deel van het bedrijf toe als boetedoening en schold hem de schuld kwijt. Steven huurde een paar ontzettend dure advocaten in en binnen no time was de scheiding rond en was hij weer een vrij man. Hij had een aantal keren contact met haar willen opnemen, maar hij kon zich niet voorstellen dat ze hem nog wilde zien na zijn uitbarsting, dus hij hield afstand.

Ze zuchtte, hoe erg ze hem ook gemist had en hoe blij ze ook was dat hij er nu was, ze wilde eigenlijk dat hij wegging. Zijn woorden bij hun afscheid hadden haar gekwetst en hoewel het volkomen terecht was geweest dat hij boos was geweest, was hij degene die haar niet meer had willen zien en ze had haar leven weer opgepakt. De afgelopen tijd had ze het ontzettend druk gehad en was ze voor het eerst sinds tijden weer gelukkig met haar leven. Ze vond het moeilijk dat hij nu ineens na al die tijd weer haar leven binnenkwam, net nu het weer zo goed met haar ging.

‘Waarom zeg je nou niks Liv?’ Hij keek haar verbaasd aan, alsof hij had verwacht dat ze meteen in zijn armen zou springen en hem mee naar boven zou slepen. ‘Ik had verwacht dat je blij zou zijn, dat we weer verder konden gaan waar we gebleven waren. Liv, dat wil je toch wel?’ Ze zette de bezem tegen de muur en veegde haar handen af aan haar schort. ‘Ik weet het niet Steven.’ zei ze zachtjes. ‘Ik hou ontzettend veel van je, maar ik weet niet of ik nog verder met je wil. Mijn hart schreeuwt met alle macht ja! Maar mijn hoofd zegt nee.’ Ze zag zijn ogen vochtig worden en even vond ze het heel moeilijk om niet te gaan huilen. ‘Je bent alles wat ik ooit wilde hebben, maar ik kan het nu gewoon even niet. Ik begin net weer mijn leven op orde te krijgen en ik wil nu eerst aan mezelf denken voordat ik me weer in een relatie met jou stort.’ Met haar mouw veegde ze haar oog af. Aan de ene kant voelde het helemaal niet goed om hem af te wijzen, ze wilde zo graag met hem verder, met hem trouwen en misschien zelfs een gezin met hem beginnen. Maar het voelde niet goed om dat nu te doen. Meer dan ooit voelde ze dat ze voor zichzelf moest kiezen en ookal was de keuze heel erg moeilijk, ze wist dat het de juiste was.

‘Ik snap het Liv’ zei hij zachtjes. ‘Ik zal je alle tijd gunnen die je nodig hebt en op je wachten tot je weet wat je wilt.’ Ze kwam wat dichterbij en hij sloeg haar armen om haar heen. Zo stonden ze een tijdje in een innige omhelzing, terwijl het verdriet hun van binnen verscheurde. ‘Ik hou van je’ mompelde hij zachtjes en hij gaf haar een kus op haar voorhoofd. Zachtjes liet hij haar los en nadat ze elkaar nog één laatste keer aankeken, liep hij de deur uit, de donkere nacht in.

 

Misschien vind je dit ook leuk

3 comments

Jeanne 7 januari 2017 - 10:21

Ohh nee!!
Dit had ik nou echt niet verwacht…
Ik hoop zo erg dat het nog goed komt tussen hen!

Reply
mareshaa 7 januari 2017 - 08:52

Aaaaaaah neeeeee

Reply
Patricia 7 januari 2017 - 07:04

Ontdek het verhaal nu pas. Gaat bij mijn favorieten, zodat ik mijn verlof lekker alles achter elkaar kan lezen.

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.