De laatste zomer samen | Hoofdstuk 7.

by Tamara

Ik keek naar de foto op zijn scherm en was een beetje verbaasd. Om de één of andere reden had ik gedacht dat het een man zou zijn die ons raam had ingegooid, maar op de foto stond een heel tenger meisje met lang haar. Ze had een pet op, dus haar gezicht was niet zichtbaar en ze kwam me verder ook helemaal niet bekend voor. Waarom zou zij mij en briefje sturen met dat ze me kapot wilde maken? Ik kende haar niet eens.

Ergens was het minder beangstigend dat het een vrouw was dan een man. Ik had al de meest rare situaties in mijn hoofd gehaald waarbij een man ons wat aan zou kunnen doen, maar met een vrouw had ik dat toch minder erg. Ondanks dat ik nu minder bang was, wilde ik toch wel heel graag nog even bij mijn ouders blijven. Niet eens echt voor mezelf, maar vooral voor Lexie. Ik moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als Lexie thuis zou zijn en er een steen door het raam zou vliegen. Bovendien vond Lexie het helemaal het einde bij mijn ouders. Ze kreeg alle aandacht en werd vreselijk verwend. Oké, stiekem was ik er wat minder blij mee dat ze de geheime paaseitjes voorraad van mijn vader had gevonden en dat ze die samen met hem had zitten opeten, maar verder vond ik het heerlijk om weer thuis te zijn. Het huis van mijn ouders was het huis waar ik geboren was en waar ik mijn hele jeugd gewoond had, tot ik zelf uit huis ging. Mijn oude kinderkamer was nog precies hetzelfde en op het roze behang hingen zelfs nog alle Backstreetboys posters die ik ooit opgehangen had. Hoewel ik zelf ook een heerlijk huis had, had ik nooit ergens hetzelfde ‘thuisgevoel’ als in dit huis.

De weken verstreken en mijn handen heelden gelukkig heel snel, zodat ik weer aan het werd kon. Achteraf vielen de brandplekken gelukkig heel erg mee. Ik had een paar blaartjes gehad, maar nu die geheeld waren, merkte ik er behalve wat littekens niet zoveel meer van. Het voelde goed om weer aan het werk te gaan en weer wat te doen. Ik werd gek van al het thuis zitten en miste mijn werk ontzettend.

Ik mocht nog niet autorijden omdat mijn handen nog wat stijf waren, dus ik reed met Joost mee naar het ziekenhuis. ‘Ik wil nog even langs ons huis om iets op te halen. Vind je dat goed?’ vroeg hij terwijl we in de auto zaten. Ik vond het stiekem wel spannend. Het was de eerste keer dat ik weer terug zou gaan na het ongeluk. Maar ik wist dat ik er toch eens een keer aan zou moeten geloven. Ik kon niet voor altijd bij mijn ouders blijven wonen.

We parkeerden op de oprit en terwijl Joost mij naar binnen liet gaan, liep hij zelf naar de brievenbus. Meteen toen ik naar binnen liep, zag ik dat het raam weer gemaakt was en er niets meer van de schade te zien was. Ik zuchtte opgelucht en kreeg weer een goed gevoel van dit huis. Joost liep het huis in met een stapeltje post en las snel wat dingen door, voordat hij het in zijn tas stopte. ‘En? Hoe vind je het om hier weer te zijn?’ vroeg Joost. Ik zuchtte: ‘Ik had verwacht dat het heel lastig zou zijn, dat ik het moeilijk zou vinden, maar dat is niet zo. Ik vind het wel weer fijn om terug te zijn.’ Hij trok me naar zich toe en kuste me. ‘Hmmm, ik heb nog wel even voordat ik aan het werk moet. Wat denk je ervan?’ Ik grinnikte en kuste hem terug. ‘Ik heb geen idee dokter Joost, is dat wel een goed idee?’ Ik wist dat hij er een hekel aan had als mensen hem dokter noemden en daarom vond ik het extra grappig. Hij trok een wenkbrauw op en lachte. ‘Ik ben geen dokter. Maar daar wilde ik het nog met je over hebben. Je vader heeft mij gevraagd of ik zijn oude plek in het bestuur wil overnemen. Op die manier kan ik nog meer goede dingen voor het ziekenhuis doen, alleen het kost wel veel tijd.’ Ik wist dat mijn vader terug zou treden uit het bestuur zodra hij een vervanger had gevonden. Mijn vader had heel veel moeite gehad met afstand nemen van zijn baan en dit was het laatste beetje dat hem nog verbond met het ziekenhuis. ‘Ik denk dat je het moet doen. Het is een eer dat hij het je vraagt. Ik denk dat dat betekend dat hij je leuk vindt, pas maar op! Haha!’ Joost lachte en drukte me tegen het aanrecht. ‘Ik vraag me af of hij me nog steeds leuk vindt als hij zou weten wat ik zo met zijn dochter ga doen.’ Nog voor ik iets kon zeggen, drukte hij zijn lippen weer op de mijne en zoende hij me.

Het voelde goed om weer even samen te zijn. Ook al hadden we maar heel kort de tijd, het was fijn om na al die tijd weer een beetje tot elkaar te komen. Door al het gedoe hadden we amper tijd gehad om man en vrouw te zijn. Zelf na al die jaren was ik nog steeds stapelverliefd op Joost. Niet alleen om zijn uiterlijk, al was hij met zijn donkere haar en zijn lichtgroene ogen echt ontzettend knap. Maar ook om het gevoel dat hij me gaf.  Hij was altijd vrolijk en hoe chagrijnig of verdrietig je ook was, het lukte hem altijd om je op te vrolijken. Daarnaast was het gewoon ook heel erg leuk om hem als vader te zien. Lexie leek dan misschien qua uiterlijk heel erg op mij, zo erg dat het soms bijna eng was. Maar haar karakter had ze absoluut van Joost. Vooral haar bijdehante opmerkingen en haar gevoel voor humor.

Toen we klaar waren en hij zijn overhemd weer dichtknoopte, keek ik even rond. ‘Ik wil weer terug.’ zei ik zachtjes. ‘Weet je het zeker?’ vroeg hij. ‘Ja, ik wil me niet meer verstoppen. We hebben al een tijdje niks meer gehoord en ik wil gewoon dat alles weer normaal wordt.’ Hij liet zijn overhemd los en trok me tegen zich aan. ‘Dan doen we dat.’ Ik liet mijn hand over zijn buik gaan en giechelde. ‘Echt hoor, hoe kom ik aan zo’n man. Sport nooit, eet veel te veel en heeft toch een sixpack. Het is niet eerlijk.’ Hij lachte en gaf me een kus. ‘Tja, ik moet er toch wel een beetje mooi uitzien met zo’n prachtige vrouw naast me? Ik denk trouwens dat het door al die quinoa salades komt die je moeder me mee naar het werk geeft. Daarvan kun je goed naar de wc.’ Ik wurmde me los: ‘Gatver, viespeuk!’ Hij lachte keihard en trok zijn jas weer aan. ‘Nou, zullen we naar het ziekenhuis? Ik denk dat we nu inmiddels te laat komen.’

Hij zette zijn tas in de auto en toen hij zag dat ik naar de post keek, duwde hij ze wat verder zijn tas in. Hoewel ik dat wel wat vreemd vond, negeerde ik het maar gewoon. Want hij zou vast niets belangrijks voor me achterhouden. Toch?

 

Dit boek maakt deel uit van een reeks. Je koopt alle boeken hier.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.