De laatste Zomer samen| Hoofdstuk 23

by Tamara

‘Sandra?’ vroeg ik zachtjes terwijl ik de woonkamer in liep. Het was heel gek, Sandra leek in de verste verte niet op mij. Ze had een lichtgetinte huid, grote bruine ogen en ze had altijd zwart haar gehad. Ze zag er ontzettend slecht uit, maar niet meer zo breekbaar en fragiel als vorige keer. Ze keek me woedend aan en haar hand trilde. ‘Ga weg Florine.’ zei ze heel zachtjes. Nu ik haar hier zo zag, dacht ik terug aan de camerabeelden van degene die de steen door ons raam had gegooid. Ik snapte niet waarom ik het niet eerder had gesnapt. Op de camerabeelden had een tenger meisje met lang haar gestaan. Misschien omdat ik niet geloofde dat het zieke vogeltje dat ik hier laatst op de bank had zien zitten echt in staat zou zijn om zulke dingen te doen?

Ik liep voorzichtig naar haar toe en zag hoe Samuel achter haar op de bank lag te slapen. Ik zag hoe haar ogen van mij naar hem en weer terug gingen. ‘Laat hem met rust Florine, hij is niet van jou.’ zei ze. Haar stem klonk een stuk krachtiger dan laatst en ik kon de woede en frustratie erin horen. ‘Ik ben hier om je te helpen Sandra, ik wil alleen met je praten.’ zei ik, terwijl ik nog een stapje dichtbij kwam. ‘IK WIL NIET MET JOU PRATEN.’ schreeuwde ze ineens. ‘Jij bent de reden dat ik alles kwijt ben. JIJ! Ik wou dat je dood was!’ Ik bleef staan en probeerde rustig te blijven, maar ik zag achter haar op de salontafel een pistool glinsteren en ik wilde niet dat ze zich genoodzaakt zou voelen om die te gebruiken. ‘Sandra, blijf rustig alsjeblieft. Ik snap je, ik snap je echt. Thomas had nooit tegen je moeten zeggen dat je het kindje weg moest laten halen. Het was echt heel fout van hem om dat te doen. Maar door Danielle haar kind af te nemen, krijg je jouw kindje niet meer terug.’ Ze keek me boos aan en keek naar Sam, die nog steeds lag te slapen. Ik vermoedde dat ze hem wat van de slaappillen had gegeven, die naast het pistool op tafel lagen en ik hoopte maar dat ik niet te laat zou zijn. Als hij teveel van die pillen gehad zou hebben, dan was het belangrijk dat hij snel hulp kreeg.

‘Het is jouw schuld! Ik hield van Thomas, maar hij niet van mij. Hij houdt alleen van jou!’ zei ze boos. ‘Thomas houdt niet van mij Sandra. We hebben ooit van elkaar gehouden en er was ooit een moment dat ik een kindje van hem zou krijgen. Maar ik raakte het kindje kwijt en daarna wilde Thomas me niet meer. Geloof me, hij houdt niet van me.’ Ze schudde boos haar hoofd. ‘Dat is niet waar! Hij had het altijd over je! Dat jou verlaten de grootste fout van zijn leven was. Hij had overal in huis foto’s van jou staan en zei zelfs een paar keer dat rood haar mij wel zou staan. Hij hield wel van je Flo!’ Ik nam nog een paar stappen en ik zag dat ze boos werd. ‘Sandra blijf rustig alsjeblieft. Doe geen dingen waar je spijt van zult krijgen. Ik vind het echt heel erg voor je, maar Thomas is echt een waardeloze zak. Je moet juist blij zijn dat je van hem af bent. Je bent een mooi en slim meisje. Ik weet zeker dat er ergens een man is die ook van jou houdt.’ Ik had verwacht dat het haar wat zou kalmeren, maar het werkte niet. Ze pakte het pistool van tafel en richtte op mij. ‘Ik wil geen andere man, ik wil Thomas! Ik hou van hem Florine! Maar hij wil alleen jou! Ik HAAT je Florine! Iedereen houdt van jou! Thomas houdt van je, je nieuwe man houdt van je en je hebt zelfs een dochter. Jij hebt alles! En ik heb niets! Je bent zo’n ontzettende egoïst! Waarom neem je geen genoegen met één man? Waarom moet je de mijne ook afpakken?’

Ik wist dat ze heel erg in de war was en dat ik niet moest luisteren naar wat ze zei, maar ik vond het heel erg moeilijk, want haar woorden raakten me. Was het echt mijn schuld dat ze haar kindje nu kwijt was?’ Ze kwam dichterbij staan en richtte het pistool op mijn buik. ‘We zijn hetzelfde Florine. We hebben allebei een kindje van Thomas in onze buik gehad en we zijn hem allebei kwijtgeraakt. We verschillen niet zoveel van elkaar, dus ik snap niet waarom jij alles krijgt en ik niets.’ Ik zag hoe mijn oorbellen glinsterden in haar oren en ik was ontzettend bang. Ik realiseerde me dat Joost gelijk had gehad, ik had niet alleen moeten gaan.

Samuel maakte op de bank een geluidje en Sandra draaide zich om om naar hem te kijken. Snel pakte ik mijn telefoon uit mijn zak en tikte Joost zijn nummer aan. Ik zag aan het scherm dat Joost meteen opnam en ik hield de telefoon achter mijn rug. Ik wist dat Joost kon meeluisteren en dat als ik haar naam zou zeggen en hem wat informatie zou geven, hij zou weten waar hij naartoe moest komen. ‘Sandra Savel?’ zei ik extra hard. ‘We zijn hier in het huis van je vader. Wat zou hij ervan vinden dat je dit doet? Ik weet zeker dat hij ooit een kleinzoon wil hebben, maar moet je nou echt Danielle’s zoon Samuel ontvoeren?’ Ze draaide zich woedend om en ik hoorde Joost ‘Dank je Florine.’ zeggen.’ Ze rende naar me toe: ‘Wat heb je daar achter je rug? Zit je nou verdomme mensen te bellen?’ Ze griste mijn telefoon uit mijn hand en smeet hem kapot op de marmeren vloer.

‘Dit ga ik je betaald zetten! Wacht maar!’

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.