De laatste zomer samen | hoofdstuk 22

by Tamara

Ik voelde me verschrikkelijk schuldig tegenover Joost, maar ik wilde absoluut niet dat hij met me mee zou komen of zou weten waar ik naartoe zou gaan omdat hij me tegen zou houden. Mijn telefoon trilde in mijn tas en toen ik hem oppakte om te kijken wie er belde, zag ik dat het Joost was. Ik zette hem in de handsfree houder en ademde een keer diep in, voordat ik opnam. ‘Godsamme Flo! Wat ga je doen? Ben je helemaal gek geworden?’ Ik had Joost nog nooit zo kwaad gehoord als op dat moment en ik schrok nogal van zijn stem. ‘Sorry Joost ik kan je niet vertellen waar ik naartoe ga omdat ik weet dat je me dan tegenhoudt. Ik wil je niet in gevaar brengen.’ Hoewel het kalmerend was bedoeld voor hem, miste het zijn uitwerking een beetje, want hij werd alleen maar bozer. ‘Je wilt mij niet in gevaar brengen? En wat doe je nu zelf dan? Je bent moeder Flo! Wie weet wat die gek met je wil doen.’ Ik zuchtte diep: ‘Sorry Joost, ik moet dit doen. Ik weet wie de stalker is en ik ga hier een einde aan maken.’ Nog voor hij wat kon zeggen hing ik op en zette ik mijn telefoon op stil.

Ik reed zo snel als ik kon tussen alle auto’s door die de stad in reden. Ik wilde dat er een snellere weg was. Maar alles was afgezet en ik kon alleen maar door de stad heen. Ik kon alleen maar hopen dat ik op tijd zou zijn.

Ik weet niet precies wanneer ik me realiseerde dat ik wist wie de stalker was. In de afgelopen dagen waren alle mogelijke opties al door mijn hoofd gegaan en ik was nu bij de meest onwaarschijnlijke versie uitgekomen. Het was de persoon waarvan niemand zou verwachten dat diegene in staat was om zulke dingen te doen en als ik het van iemand anders had gehoord, had ik diegene voor gek verklaard.

‘Shit’ riep ik keihard toen ik zag dat ik achteraan sloot in de file. Het zou op deze manier nog wel een half uur kunnen duren voor ik er was en dat zou te laat zijn. Elke seconde telde en ik was doodsbang dat er iets met Samuel zou gebeuren. Stiekem was het best wel gek. De afgelopen jaren had ik Danielle wel kunnen schieten. Ik had zo’n hekel aan haar gehad nadat ze Thomas van me had afgepakt en toen hij haar zelf bedrogen had, kon ik alleen maar denken dat het haar verdiende loon was. Hoe ironisch was het dat dit gedoe ons toch weer dichterbij elkaar had gebracht en dat ik degene was die nu hopelijk haar zoon ging redden?

Ik trommelde ongeduldig met mijn vingers op het stuur en zuchtte. Stiekem voelde ik me best wel schuldig tegenover Joost. Ik had de paniek in zijn stem gehoord en hij was echt ontzettend boos geweest. Natuurlijk had hij ook groot gelijk, als het andersom was geweest was ik ook woedend geworden. Ik probeerde om de auto die voor reed me heen te kijken en zag dat de file enorm lang was. Dit duurde me te lang. Zoveel tijd had ik niet!

Ik wachtte tot ik bij een afslag kwam en reed die kant op. Normaal gesproken zou het op deze manier veel langer duren voordat ik aan de andere kant van de stad was, maar ik had niet veel keuze. Gelukkig was deze route veel rustiger en nu kwam ik tenminste vooruit.

Ik dacht terug aan het moment dat de agent vroeg of ik iets geks had opgemerkt aan de stalker, iets wat diegene deed of misschien wist over ons. Ik had heel hard nagedacht, maar het leek gewoon allemaal niet te kloppen. Joost en ik waren beide mensen die juist andere mensen probeerden te helpen. We hadden nooit een ander pijn gedaan en ik had ook geen idee waarom de stalker zo boos op ons zou kunnen zijn. Maar toen ik Danielle hoorde zeggen dat iemand Samuel van haar had afgepakt, vielen alle puzzelstukjes ineens op hun plek. Misschien moest ik niet kijken naar wat ik zelf had gedaan, maar naar de dingen die indirect door mij waren gebeurd.

Ik was zwanger geweest van Thomas en nadat ik het kindje kwijtraakte, kreeg hij een zoon met Danielle. Daarna ging hij weer vreemd met een collega, maar dat was een dood spoor.. Danielle had vertelt dat die vrouw een miskraam had gehad en daarna naar het buitenland was verhuisd. Uiteindelijk kreeg hij een relatie met Sandra. Een jong, naïef meisje, dat helemaal tot over haar oren verliefd op hem was. Hij maakte daar gebruik van, met als gevolg dat ze zwanger raakte en hoewel ze zelf blij leek te zijn met de zwangerschap, moest ze het van Thomas weg laten halen. Daarna was ze niet alleen het kindje kwijt geraakt, maar ook haar grote liefde Thomas en daardoor was ze doorgedraaid.

Ik snapte steeds niet waarom de stalker zei dat ik diegene zijn of haar kindje had afgepakt, maar nu snapte ik het allemaal. Het begon allemaal met mij en het eindigde bij haar.

Ik was bij de plaats waar ik moest zijn en reed de oprit op. Gek genoeg had de poort open gestaan en kon ik zo naar binnen rijden.

Op de oprit stond, zoals ik al had verwacht de grote zwarte auto, waarvan de voorkant helemaal kapot was en waarop nog duidelijk de witte verfsporen van mijn auto zichtbaar waren. Ik stapte uit de auto en liep het huis binnen, niet wetende wat me te wachten stond.

En daar stond ze, midden in de kamer, met roodgeverfde haren en mijn lievelingsjurk.

Sandra Savel…

 

Meteen verder lezen? Je koopt dit boek en de rest van de reeks hier. 

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.