De laatste zomer samen | Hoofdstuk 2.

by Tamara

‘En hoe ging het afscheid nemen?’ vroeg Marja toen ze mijn rode ogen zag. ‘Het kon haar niet nog minder schelen dat we weggingen.’ zei ik met een glimlach. Ik pakte mijn doktersjas van de haak en keek in mijn agenda. ‘Zijn er nog afspraken waar ik naartoe moet?’ Marja schudde haar hoofd. ‘Nee, maar ene Bob heeft wel gebeld, hij heeft je auto opgehaald en belt als je hem weer op kunt halen.’ ‘Ohhh gelukkig!’ zei ik. ‘Was je auto nu al weer stuk dan? Je hebt hem toch nog niet zo lang?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee klopt, maar ik vermoed dat er iets niet goed is met de banden. Ze zijn steeds lek, vanmorgen ben ik met Joost meegereden omdat ik weer een lekke band had.’ Ze wreef met haar duim en wijsvinger over haar kin en haalde haar schouders op, waarna ze opgepiept werd. Ik liep naar de kinderafdeling, waar ik mijn ronde ging lopen langs alle patiëntjes. Het was wel grappig, jaren geleden was het allemaal net omgekeerd geweest. Marja was altijd mijn bazin geweest toen ik hier als kinderarts werkte. Uiteindelijk wilde zij minder gaan werken en ruilden we van baan en nog iets later werd ze mijn assistent. Ze was al ver in de zestig, maar wilde absoluut niet stoppen met werken. Ze had een hekel aan thuis zitten en zeker omdat ze sinds het overlijden van haar man dan helemaal alleen zou zijn. Dus voor zolang ze het zelf nog wilde, zorgde ik dat ze gewoon bij mij aan het werk bleef. Ook omdat ze voor mij inmiddels onmisbaar was geworden.

Ik liep bij alle patiëntjes de kamers binnen en keek hoe het met ze ging. Vroeger, toen ik nog geen moeder was, had ik het vooral fijn gevonden dat ik iets voor de kinderen kon doen. Maar nu ik zelf moeder was, merkte ik hoe waardevol het voor de ouders was als ik ze wat kon geruststellen. Al was het maar door een praatje met ze te maken of door met ze mee te denken over oplossingen voor hun zieke kind. Natuurlijk vond ik het af en toe wel lastig om mijn werk niet mee naar huis te nemen, zeker als het af en toe echt heel slecht ging met de kinderen op mijn werk. Dan zag ik Lexie in haar bedje liggen als in thuiskwam en dan realiseerde ik me weer hoeveel geluk ik eigenlijk had.

‘Klop klop’. Ik schrok van een harde klop op de deur van mijn kantoor  en riep ‘Binnen.’ Meteen ging de deur open en ik lachte opgelucht toen ik een hoofd met een grote grijze baard om de hoek zag komen. ‘Pap! Wat doe je hier? Ik had je helemaal niet verwacht.’ Ik gaf hem een knuffel en wees hem een plek op de bank aan. ‘Je miste je werk weer zeker? Of heeft mam weer wat gedaan?’ Hij lachte en haalde zijn schouders op. ‘Beide! Ik vraag me wel eens af of ik er wel goed aan heb gedaan om met pensioen te gaan. Je moeder is de hele tijd allerlei dingen aan het verzinnen om me bezig te houden. Ik denk dat ze bang is dat ik me verveel.’ Ik lachte en schonk een kopje koffie voor hem in. ‘Met suiker alsjeblieft.’ riep hij. ‘Wat heeft ze deze keer voor je bedacht?’ Hij pakte het kopje van me aan en pakte een paaseitje uit de kom op tafel.  Hij nam een slokje en sloot met een zucht van genot zijn ogen. ‘Ohhh ik was bijna vergeten hoe echte koffie met suiker smaakt. Je moeder heeft alle suiker uit huis verbannen en heeft me opgegeven voor senioren onderwater aerobics.’ Ik proestte mijn koffie uit van het lachten en sloeg een hand voor mijn mond. ‘Ja lach maar meisje. Verplaats je eens in mijn schoenen. Dan denk je eindelijk van je pensioen te kunnen gaan genieten, mag je niet eens meer een stukje taart bij de koffie of een toetje bij het eten. Ze laat niet zo heel subtiel overal flyers slingeren met dingen zoals Nordic Walking met van die stokken of van de bridgeclub. Het is net of die vrouw me het huis uit wil hebben.’ Ik lachte en zag hoe mijn vader stiekem nog een paaseitje pakte. Ik zag precies voor me hoe het bij hun thuis zou gaan. Mijn moeder was een paar jaar geleden gestopt met haar werk als diëtiste in het ziekenhuis  om me te helpen met Lexie en zich te kunnen focussen op het schrijven van haar dieetboek voor 50-plussers. In die periode was ze heel erg gehecht geraakt aan haar vrijheid en toen mijn vader afgelopen winter stopte met zijn werk als hoofd chirurgie vanwege gezondheidsklachten, was hij haar nieuwe project geworden. Mijn vader had wat last gehad van een hoge bloeddruk en dat ging niet meer in combinatie met zijn werk als chirurg. Daarom had hij zijn baan overgedragen aan Joost en was hij met pensioen gegaan. Hij moest nog één jaar en hoewel hij dat graag vol had gemaakt, realiseerde hij zich heel goed dat het niet veilig zou zijn om nog langer door te gaan.

Toen hij zijn vierde paaseitje pakte, pakte ik het kommetje en zette hem in de la van mijn bureau. ‘Ze zijn ook allemaal hetzelfde die vrouwen.’ mopperde hij. ‘Dat is omdat ik nog heel lang van je wil genieten pap. Ik kan nog lang niet zonder je en Lexie ook niet.’ Hij haalde zijn  schouders op en zuchtte. ‘Hoe gaat het met Lexie? Lukte het vanmorgen op school?’ Ik knikte: ‘Lexie was dolblij dat ze eindelijk naar school mocht! Ze keek niet eens naar ons om.’ Hij lachte en legde een hand op de mijne. ‘En hoe gaat het met jou meisje? Ik hoorde van je moeder dat jullie niet verder gaan met de behandelingen?’ Ik voelde mijn ogen vochtig worden en schudde mijn hoofd. ‘Nee, we hebben de laatste behandeling achter de rug en hiermee is het klaar. We willen niet nog een keertje zoiets doorstaan.’ Ik dacht terug aan onze huwelijksreis, het moment dat we besloten voor een tweede kindje te gaan. Eenmaal thuis oefenden we wat af, in de veronderstelling dat mijn lichaam het nu wel zou snappen na de zwangerschap van Lexie. Maar een zwangerschap bleef uit en met de jaren die verstreken, realiseerden we ons dat Lexie voor altijd alleen zou blijven. Toen ook alle vruchtbaarheidsbehandelingen op niets uitliepen en ik de teleurstellingen niet meer aan kon, besloten we ermee te stoppen. Dat besluit voelde ergens als een opluchting, want hoewel het wel heel definitief was dat Lexie geen broertje of zusje zou krijgen, hadden we het geluk gehad dat we tenminste ouders hadden mogen worden van een geweldig meisje. En meer mochten we ook niet vragen.

Mijn vader gaf me een knuffel en even voelde ik me weer een klein meisje. ‘Kom, ik zal met je meerijden om je auto op te halen.’ zei hij en nadat ik tegen Marja had gezegd dat ik weer naar huis zou gaan, reden we samen naar de garage toe.

Dit boek is deel van een reeks. Je kunt alle boeken hier kopen!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.