De laatste zomer samen | Het einde

by Tamara

Na drie dagen in het ziekenhuis werd ik ontslagen en kon ik eindelijk weer terug naar huis. De kogel had in mijn arm alleen een spier geraakt en hoewel ik er waarschijnlijk voor altijd last van zou houden, kon ik mijn arm wel gewoon gebruiken. Ik was dolblij dat ik weer naar huis kon en voor het eerst sinds een hele lange tijd, voelde ik weer wat rust in mijn lichaam. Het was fijn dat het eindelijk allemaal voorbij was en dat ik me nu kon richten op mijn herstel en weer kon genieten van mijn gezin.

Tegelijkertijd met mij, kwam ook Lexie weer thuis. Ze was de eerste dagen een beetje in de war geweest door wat er allemaal was gebeurd. Ze snapte niet zo goed dat ik zonder iets te zeggen weg was gegaan en dat ik daarna ineens in het ziekenhuis lag. Ik was door het bloedverlies ruim een dag bewusteloos geweest voordat ik wakker werd en omdat ze het allemaal maar eng vond, had Joost ervoor gekozen haar niet te veel te vertellen. Ze dacht dat ik weer een beetje onhandig was geweest en mijn arm had gestoten en dat ik daarom een dik verband om mijn arm had. De echte reden zouden we haar misschien ooit nog wel eens vertellen.

Voor onszelf konden we niet ontkennen dat er iets gebeurd was, zeker omdat het ook nog wel een behoorlijke nasleep had.

Danielle en ik moesten bepalen of we aangifte tegen Sandra wilden doen. We hadden daar alle recht toe, omdat ze natuurlijk Danielle’s zoon had ontvoerd en ze mij had willen dood schieten, maar na vele avonden samen overleggen wat we met de situatie moesten doen, besloten we geen aangifte te doen. Het was het belangrijkste dat het meisje hulp kreeg, dat ze er weer bovenop kwam en dat ze nog een lang en gelukkig leven zou hebben. Bovendien was het haar allemaal niet echt aan te rekenen. Het was door Thomas dat ze zo in de war was geraakt en zulke gekke dingen had gedaan.

Uiteindelijk liet ze zich vrijwillig opnemen en duurde het nog twee jaar voordat ze uit de inrichting zou komen, maar daarna ging het wel weer ontzettend goed met haar. Ze ging weer naar school en kreeg een baan bij het bedrijf van haar vader, waar ze een hele leuke jongen van haar eigen leeftijd tegenkwam, met wie ze pas jaren later een kindje zou krijgen.

Over Thomas gesproken. Hij deed echt wat met het advies dat ik hem had gegeven. Hij solliciteerde op een aantal banen en hoewel het lastig was om iets passends te vinden, waar ze hem ook wilden hebben, vond hij uiteindelijk een leuke goedbetaalde baan bij een bedrijf in een andere stad. Binnen een half jaar klom hij op van administratief medewerker naar teamleider en dat was ook het moment dat Danielle over haar hart streek en hem voor het eerst zijn zoon liet ontmoeten. Het contact met Danielle verwaterde een beetje, omdat we behalve Thomas niets gemeen hadden en ik door haar nog steeds werd herinnerd aan een periode van mijn leven die ik heel erg graag wilde vergeten. Ik hoorde via via dat ze beviel van nog een dochter en hoorde verder nooit meer iets van haar. Maar toen er ineens een bezorger met een hele grote bos bloemen voor de deur stond en in het kaartje een bedankje van Danielle stond, wist ik eigenlijk genoeg. Het was fijn om te weten dat ook zij het bijgelegd hadden en dat Samuel een band kon opbouwen met zijn beide ouders.

En hoe het verder met mij ging? Ik ging na mijn herstel al snel weer aan het werk. Hoewel Marja het geweldig had gedaan tijdens mijn afwezigheid, vond ze het heel fijn om het stokje weer over te dragen en het zelf weer wat rustiger aan te kunnen doen. Ze werkte nog een paar jaar, voordat ze toch maar met welverdiend pensioen ging. Het was stil zonder haar op de afdeling en ik miste haar verschrikkelijk, maar ik was blij voor haar dat ze eindelijk haar rust gevonden had. 

Na alles wat er gebeurd was, had ik het gevoel dat er iets moest veranderen in mijn leven. Ik moest prioriteiten stellen en één van de dingen die daarbij hoorden, was het stoppen met fulltime werken om meer bij mijn gezin te kunnen zijn.

Door het verlies van mijn vader en alles wat er was gebeurd, had ik me gerealiseerd dat het leven te kort was om alleen maar te werken. Lexie werd zo snel groot en we konden haar af en toe niet eens bijhouden qua ontwikkelingen. Ze wist al vroeg dat ze net zoals haar ouders in de zorg wilde werken en toen ze jaren later tijdens haar opleiding stage ging lopen bij mij op de afdeling, kon ik niet trotser zijn. Natuurlijk deed ze ook dingen  en maakte ze bepaalde beslissingen, die een beetje moeilijk waren voor haar vader en mij, maar wat hadden we ook kunnen verwachten met zo’n hopeloze lastpak als moeder.

Ik denk dat het belangrijk is om te weten dat wat je kind ook doet, je altijd trots op ze zult zijn. En ik hoop maar dat mijn vader daarboven, ergens heel ver weg, op ons neerkijkt en heel erg trots is op zijn dochter.

Totdat we elkaar weer zien, natuurlijk.

88

15 jaar later.

Dit was het dan. Onze laatste zomer samen als gezin voordat Lexie zou gaan studeren in de stad. In de laatste maanden had ik regelmatig pogingen gedaan om me voor te bereiden op dit moment, maar nu het echt aangebroken was, wist ik niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan. En ja, ik wist wel dat de stad maar een klein half uurtje rijden was en dat ik haar alsnog heel vaak zou zien. Maar toch, mijn kleine meisje, onze enige dochter. Ze zou na deze vakantie ergens anders gaan wonen en dat deed me meer dan ik had verwacht.

‘Mam? Zit je nou alweer te mokken? Daar krijg je rimpels van hoor.’ hoorde ik ineens achter me. Ik draaide me om en zag een knappe jonge vrouw achter me staan. Ze had mijn rode haren en blauwe ogen, maar de grijns van haar vader. ‘Vind je het gek? Gisteren speelde je nog met je opa op dit strand en vandaag is de laatste dag dat we samen zijn voordat je uit huis gaat.’ Ze trok de handdoek waarop ik zat een beetje recht en kwam naast me zitten. Zachtjes legde ze haar hoofd tegen mijn schouder en zuchtte. ‘Ik vind het zo jammer dat ik me niets meer van opa kan herinneren. Ik heb hem vier jaar gekend en toch weet ik, behalve dat zijn baard kriebelde en dat hij me altijd stiekem chocolade gaf, niets meer van hem.’ Ik lachte en pakte haar hand. ‘Ik weet zeker dat hij daarboven ergens is en heel trots op zijn kleindochter is. Zeker nu ze haar dromen achterna gaat en in hetzelfde ziekenhuis gaat werken als waar hij ooit werkte.’ Ze glimlachte en ik drukte een kus op haar haren.’En jullie dan? Zijn jullie ook trots?’ Ze keek me ineens ernstig aan en lachte. ‘Natuurlijk lieverd. Waarom vraag je dat?’ Ze zuchtte diep en keek naar de zee, die heel rustig was. ‘Gewoon. Ik weet dat jullie niet blij waren met mijn keuze om eerst een jaar te jaar werken en dan pas weer naar school te gaan.’ Ze had gelijk. Toen ze ons na haar examens vertelde dat ze niet direct wilde gaan studeren, maar eerst een jaar ging werken om vervolgens samen met Maud, die nog steeds haar beste vriendin was, te gaan studeren, stonden we niet echt te juichen. Maar afgelopen jaar had ze keihard gewerkt en heel veel gespaard. Ze was door het jaar werken ineens een stuk verantwoordelijker en volwassener geworden en ook al zou het wel lastig worden om na een jaar weer de schoolbanken in te gaan, ze was er deze keer wel zeker van wat ze wilde. ‘Ik vind het wel spannend hoor. Als we weer thuis zijn ga ik nog een paar weekjes werken en dan verhuis ik samen met Maud naar de stad.’ ‘Wij vinden het ook spannend! Maar gelukkig is het niet zo heel ver weg en kun je altijd thuiskomen. Bovendien zit je school naast het ziekenhuis en zullen we elkaar nog regelmatig zien.’

Ineens voelde ik allemaal waterdruppels in mijn nek en toen ik opkeek, zag ik dat Joost zich boven mij en Lexie aan het uitschudden was. Hij had net gezwommen en vond het een hilarische grap om ons elke keer nat te maken. ‘Paaaaap! Je maakt mijn haar nat!’ gilde Lexie en ze sprong overeind. ‘Weet je waarvan je haar pas nat wordt?’ zei hij. Hij sprong op haar af en tilde haar moeiteloos over zijn schouder. ‘NEEE Pap! Zet me neeeeeer!’ gilde Lexie terwijl ze op zijn rug sloeg. Joost trok zich er niks van aan en liep samen met haar de zee in, waar hij haar in het water gooide.

Eerst was ze heel boos, maar na een paar seconden dook ze op hem af en probeerde ze hem onder water te duwen. Hun gelach werkte aanstekelijk en lachend zat ik naar ze te kijken. In de afgelopen negentien jaar waren ze onafscheidelijk geweest en ik wist dat het vertrek Joost meer deed dan hij wilde toegeven.

Maar ze was toe aan een nieuw hoofdstuk in haar leven, een nieuw verhaal dat helemaal om haar draait.

En ik ben zo benieuwd hoe dat verhaal zal verlopen.

 

Meteen verder lezen met het verhaal van Lexie? Je koopt het derde deel van de zomerreeks hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.