De laatste dag van de zomer | Hoofdstuk 3

by Tamara

De rit naar school duurde maar tien minuten, maar als je zou zeggen dat het een uur was had ik het ook geloofd. Het voelde zo ongemakkelijk en tegelijkertijd ook zo normaal om naast hem in de auto te zitten en naar zijn stem te luisteren terwijl hij tegen Rosie aan het praten was. Rosie vertelde over schoolreis en over dat hij echt met haar mee moest. Ze trok alles uit de kast om hem ervan te overtuigen dat hij mee zou gaan en hoewel ik al wist dat hij die dag vrij had genomen om met haar mee te gaan, was het wel grappig om haar geslijm aan te horen. Met haar tussen ons in trok ze ons aan onze handen het schoolplein op, waar ze Ralph meteen aan haar juf voorstelde.

‘Kijk juf Irma! Dit is papa Ralph! Hij was ook verliefd op mijn mama en heeft mij samen met haar gemaakt.’

Haar juf keek me geschrokken aan en ik kon wel door de grond zakken van schaamte, zeker omdat een heleboel andere moeders het ook gehoord hadden. Ralph lag ondertussen helemaal in een deuk van het lachen en Rosie ging ervandoor om met haar vriendinnen te spelen.

‘Uhh Lexie, ik ben het even kwijt, dacht dat je net getrouwd was met de vader van Rosie? Lars? Toch?’

Haar ogen gingen naar mijn hand waar ik mijn verlovingsring en mijn trouwring aan één vinger droeg.

‘Ja dat klopt. Ralph is Rosies biologische vader. Hij was een tijdje weg, maar nu is hij weer terug.’

Dat scheen ze nog raarder te vinden en ze keek Ralph aan.

‘Ja, we wonen niet bij elkaar in één huis hoor. Ik heb gewoon mijn eigen huis en Rosie woont bij haar moeder en Lars.’

Ik zag haar opgelucht adem halen.

‘Ohhh, gelukkig. Nouja tegenwoordig weet je het maar nooit he? Ik weet nu in ieder geval wel van wie Rosie die mooie ogen heeft. En natuurlijk die prachtige krullen.’

Ik sloeg geërgerd mijn armen over elkaar, terwijl Ralph lachte.

‘Nou eh, bedankt voor het compliment.’ grinnikte hij. 

‘Dat was het zeker.’ zei de juf verlegen.

‘Oké… Ik ga er vandoor! Tot vanmiddag!’ zei ik en ik liep snel weg.

Rosies uitspraak was al gênant genoeg geweest, ik ging niet ook nog naar het geflirt van de juf luisteren. Ralph liep achter me aan naar de auto en hield de deur voor me open. Nadat we wegreden keek ik hem boos aan.

‘Wat nou?’ zei hij lachend.

‘Bedankt voor het compliment.. Blehhhh’ zei ik, waarna ik een kotsgeluid maakte. Ralph lachte keihard.

‘Tja ik moet toch wat Lexie? Mijn droomvrouw heeft een ander.’

Ik rolde met mijn ogen en keek uit het raam.

‘Maar hoe gaat het met je? Leuke vakantie gehad?’

Ik zuchtte: ‘Ja, het was daar prachtig.. En we hebben veel leuke dingen gedaan.’ ‘Dus jullie zijn jullie huisje niet uit gekomen zeg maar?’ grinnikte hij.

‘Ralph.. Jemig zulke dingen ga ik niet met jou bespreken hoor. Dat is echt heel ongemakkelijk.’

Hij lachte en klopte op mijn been.

‘Het geeft niet, ik plaag je maar. Dus heh. Hoe ver ben je nu?’

‘Negen weken.’ zei ik en toen ik zijn blik zag, realiseerde ik me dat ik mijn geheim had verklapt.

‘Shit, dat mocht je nog helemaal niet weten! Hoe wist je het?’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Ik ben niet dom Lex, dacht je dat ik het niet door had toen je tijdens de verhuizing steeds met allerlei smoesjes naar de wc liep? Ik heb je zelfs een paar keer horen spugen.’

‘Nou, Lars had anders niets door.’ zuchtte ik.

‘Nee, nou Lars die heeft wel vaker dingen niet door. Maar hoe gaat het met je op het spugen na? Ben je er blij mee?’

Ik haalde mijn schouders op.

‘Lars wilde graag een tweede kind, dus hij is er heel erg blij mee.’

‘Dat vroeg ik niet Lex, ik vroeg of jij er blij mee bent.’

Ik haalde een hand door mijn haren:

‘Ik weet het niet oké? Natuurlijk ben ik blij met de zwangerschap. Maar als ik niet zwanger was geweest, dan was alles nu anders.. Dan was ik… Nouja..’

Ik zag zijn kaak wat aanspannen en zijn vingers grepen om het stuur, alsof hij zich in moest houden om iets te zeggen. Minutenlang zeiden we niets tegen elkaar, maar we wisten allebei waar we aan dachten. We dachten aan een toekomst samen die er nooit zou komen. Hij parkeerde op mijn oprit en zuchtte.

‘Lexie, waarom ben je niet gewoon eerlijk geweest? Je had toch gewoon kunnen zeggen dat je zwanger was?’

‘Dat had toch helemaal geen verschil gemaakt? Die baby zou dan niet ineens weg zijn he?’ Hij keek me geschrokken aan.

‘Nee, dat bedoel ik ook helemaal niet. Maar dat je zwanger bent van een ander veranderd niets aan mijn gevoelens voor jou.’

‘Ralph. Niet doen alsjeblieft. Ik weet dat het had gekund en ik heb me talloze keren afgevraagd of ik niet de makkelijkste weg gekozen heb. Maar ik wilde niet dat dit kindje ook niet bij de echte vader zou opgroeien. Net als bij Rosie gebeurd is.’

Hij keek boos de andere kant op.

‘Bij Rosie had ik niet echt bepaald een keuze he? Ik kan er niets aan doen dat ik de eerste vijf jaar van haar leven heb gemist.’

Ik knikte. ‘Nee, dat weet ik. Maar je moet ook snappen dat ik voor dit kindje de beste keuze wilde maken en die keuze was nou eenmaal niet de beste keuze voor mij.’

Hij mompelde wat en ik zuchtte.

‘Ralph.. Ik hoop dat je het snapt en dat je nu geen hekel aan me hebt. Het is zo fijn om je terug in mijn leven te hebben, al is het maar als vader van Rosie.. Dat wil ik niet kwijt.’

Hij pakte mijn hand vast en keek me aan met een verdrietige blik in zijn ogen.

‘Ik zou nooit een hekel aan jou hebben Lex.. Dat weet je inmiddels toch wel?’

Ik merkte dat mijn ogen van zijn ogen naar zijn lippen gingen en zachtjes beet ik op mijn lip.. Hij kreeg een ondeugende glimlach op zijn gezicht, waaraan ik zag dat hij wist waar ik aan dacht.

‘Oké.’ zei ik snel.

‘Bedankt voor het ritje en het gesprek. Ik moet nu ehh… Nog dingen doen.’

Hij lachte: ‘Oké Lex, ga maar snel de auto uit voordat je datgene doet waar je aan dacht.’

Ik stapte snel uit en zuchtte.

‘Je weet helemaal niet waar ik aan dacht.’

Hij boog zich naar me toe en lachte.

‘Als jij op je lip bijt, weet ik precies waar jij aan denkt Lex. Dat doe je namelijk al zes jaar als je aan sek…’

Ik gooide snel de deur dicht en liep naar de voordeur, waar ik zwaaide. Ik zag dat hij in een scheur lag van het lachen en toen ik binnen tegen de dichte voordeur aan ging staan, kwam er een glimlach om mijn lippen.

Je bent niet goed bezig Lex, je bent een verschrikkelijk mens. Als je zo door gaat, lig je binnen de kortste keren weer bij hem in bed..

 

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

1 comment

Debbie 17 juni 2020 - 14:03

Aaaargh! Die arme Lars!! Maar wat leest die spanning tussen hen toch lekker weg 😉

Reply

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.