De laatste dag van de zomer | Hoofdstuk 21

by Tamara

Het gesprek met mijn moeder had me om de één of andere reden ontzettend goed gedaan. Ik was zo ontzettend verdrietig geweest omdat ik mijn herinneringen niet meer had, maar nu ik door haar wat meer wist over wat er allemaal gebeurd was en wat ik meegemaakt had, voelde het toch een beetje alsof ik weer wat meer over mezelf wist. Toen ik beneden het ontbijt dat mijn moeder had klaargemaakt had opgegeten, ging zij even boodschappen doen, zodat ik me klaar kon maken voor mijn afspraak met Ralph vanmiddag. Ik wist niet waarom, maar ik had ontzettend de behoefte om me extra mooi aan te kleden. Ik vertelde mezelf dat ik het deed omdat ik al weken in een pyjama liep en eruit zag als een zombie, maar stiekem wist ik dondersgoed dat ik het voor Ralph deed.

Nadat ik me had aangekleed, trok ik mijn make-up la open om me op te maken. Ademloos liet ik mij vingers over de dure merklippenstiften en oogschaduw palletten gaan. Ik pakte er eentje uit die ik zo te zien veel gebruikte en begon me op te maken. Na een half uur aankleden, opmaken en mijn haren doen, voelde ik me weer wat meer mezelf. Voor zover ik wist hoe dat voelde natuurlijk. Het enige wat nog miste waren wat sieraden. Ik trok een laatje open en haalde er een smalle gouden ring uit, met twee witte diamanten en één roze.

‘Die roze is voor Rosie en de twee anderen zijn wij. Ik wil dat je weet dat we hoe dan ook altijd een gezin zullen zijn. Wat je ook kiest.’

Van schrik liet ik de ring vallen. Was dat nu weer een herinnering? Ik weet niet hoe het kwam, maar toen ik de ring oppakte, had ik ineens die ene zin in mijn hoofd. Hij lag op de grond en ik besloot hem op te pakken, in de hoop dat ik me nog meer zou herinneren, maar er kwam niets meer. Ik deed hem weer terug in het laatje en liep naar beneden, waar ik de bel hoorde gaan. Ik opende de voordeur en zag dat Ralph ineens voor de deur stond.

‘Zo! Voor wie zie jij er zo mooi uit? Heb je in die paar uur dat ik aan het werk was snel een Tinder date geregeld ofzo?’

‘Ik heb geen idee wat Tinder is, maar als het goed is heb ik wel een date met een hele knappe man.’

Hij deed alsof hij achter zich keek waar die knappe man dan stond en dat zorgde ervoor dat ik heel hard moest lachen. Ik deed een stapje naar achteren en ging aan de kant zodat hij binnen kom komen.

‘Wil je misschien wat drinken? Ik weet inmiddels waar de koffie staat, maar ik heb geen idee hoe dit apparaat werkt, dus daar moet je me mee helpen.’

Hij schudde lachend met zijn hoofd en wees me een kruk aan het keukeneiland aan, terwijl hij koffie maakte.

‘Ja, natuurlijk weet jij wel hoe dat ding werkt.’ zei ik met een zucht terwijl hij een perfecte cappuccino voor me neer zette.

‘Alleen maar omdat jij me uitgebreid hebt uitgelegd hoe hij werkt.’ grinnikte hij. ‘Oh’ mompelde ik en ik nam een slokje van de koffie.

‘Rosie is zo vrij, lijkt het je leuk om haar samen te gaan halen? Dan kunnen we ergens gaan lunchen en daarna lekker naar het strand.’

Ik knikte: ‘Ja dat is goed, maar je moet me wel een beetje helpen. Ik heb geen idee wie haar juf is enzo..’

Hij stak zijn hand uit en hielp me van de kruk af. De kruk was helemaal niet hoog en ik had het best zelf gekund, maar toch vond ik het een lief gebaar.

Ik stapte naast hem in de auto en hoewel we onderweg niets zeiden, voelde het toch heel vertrouwd om naast hem te zitten. Het was een raar iets dat geheugenverlies. Ik herinnerde me niets meer, geen gezichten, geen personen, geen gebeurtenissen, maar toch leek ik bepaalde gevoelens nog wel te weten. Het was alsof ik hier eerder met hem in de auto had gezeten, al wist ik niet of het ook echt zo was. Nadat Ralph de auto had geparkeerd, voelde ik me ineens heel zenuwachtig worden.

‘Gaat het Lex? Je mag wel blijven zitten?’

‘Nee, dat is het niet. Ik ben gewoon bang dat mensen dingen aan me gaan vragen en dat ik dan antwoord moet geven. Ik wil niet helemaal uit moeten leggen wat er met me aan de hand is.’

Hij lachte en en stak zijn hand uit:

’Het komt helemaal goed en als het niet lukt, dan sta ik naast je.’

Ik pakte zijn hand vast en stapte uit de auto, waarna we samen het schoolplein op liepen. Ik merkte dat we aan alle kanten aangekeken werden en dat een aantal moeders wat tegen elkaar fluisterden, maar niemand kwam naar ons toe om iets te vragen gelukkig. Toch vond ik het ontzettend ongemakkelijk om hier zo te staan en ik was blij dat toen Ralph dat ook door had, hij mijn hand pakte en er zachtjes in kneep. Ik haalde opgelucht adem en glimlachte naar hem. 

De bel ging en de kinderen kwamen naar buiten. Rosie hield de hand van haar juf vast en toen ze ons zag, rende ze naar ons toe.

‘Papa! Mama!! Jullie zijn er!’

Ik wilde eigenlijk naar de auto lopen, maar de vrouw die kennelijk haar juf was kwam naar ons toe.

‘Lexie! Wat fijn om te zien dat het weer helemaal goed met je gaat en dat je helemaal hersteld bent. Nog gecondoleerd met je man. Wat een verschrikkelijk verlies voor jou en Rosie.’

Ik knikte en mompelde een bedankt en keek een beetje ongemakkelijk naar Ralph, die meteen het woord nam.

‘Lexie vind het heel moeilijk om erover te praten. Maar bedankt.’

‘Oh trouwens goed dat ik je zie Ralph. Mijn broer….’

‘Ja sorry voor het misverstand, maar ik heb sinds kort een vriendin.’ zei hij snel. ‘Huh een vriendin? Maar ik dacht..?’

‘Tja, helaas! Maar toch bedankt.’

Ralph pakte snel mijn hand en tilde Rosie op zijn arm, waarna hij snel naar de auto liep. In de auto barstte hij in lachen uit.

‘He? Waarom denkt ze dat je op mannen valt?’ vroeg ik verbaasd.

‘Ohh ja dat heeft iemand haar ooit verteld.’ grinnikte hij.

Aan zijn gezicht zag ik meteen wie de schuldige was en ik lag meteen in een deuk.

‘Neeee! Heb ik dat gedaan? Dat meen je niet. Sorry daarvoor.’

Hij schudde zijn hoofd: ‘Ik moet je daar nog steeds een keer voor terugpakken, maar dat je je grap vergeten hebt is misschien nog wel een betere wraak.’

‘Haha, ja spot er maar mee! Gemenerd! He trouwens, een vriendin? Waarom weet ik daar niets over?’

Hij lachte en legde een hand op mijn been.

‘Nou, omdat het nog heel pril is, we moeten elkaar eerst nog wat beter leren kennen.’

Ik keek teleurgesteld naar buiten en fluisterde: ‘oh’. Hij keek naar me en pakte mijn hand.

‘Kom op Lex, je weet best dat ik het over jou heb.’

Ik lachte: ‘Nou nou meneer Vreugdenhil, niet te hard van stapel lopen he?’

Hij lachte: ‘Ik houd altijd hoop dat het nog goed komt Lex! Of je je herinneringen nou terug krijgt of niet.

Meteen verder lezen? Je koopt et boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.