De eerste dag van de Herfst | hoofdstuk 25

by Tamara

Rosie.

Vier jaar geleden.

‘Ga je nou mee shoppen na schooltijd dan? Ik heb echt een nieuwe jurk nodig.’ Lou wipte ongeduldig heen en weer op de stoel naast me terwijl we aan het wachten waren tot de bel ging. ‘Nee ik kan niet, ik moet naar de orthodontist, mijn beugel mag er eindelijk uit.’ ‘Hehe, dat werd ook eens tijd, je bent de enige zestienjarige die ik ken die nog een beugel heeft.’ Ik rolde met mijn ogen en probeerde met een tandenstoker een pitje van mijn brood tussen de slotjes weg te pulken. ‘Wie gaat er met je mee? Als je vader meegaat, dan wil ik ook wel met je mee naar de ortho.’ Gniffelde Lou. ‘Hou eens op jij, nee mijn vader gaat niet mee, hij is aan het werk.’ Lou zuchtte en rekte zich uit in haar stoel. ‘Stom hoor dat hij niet mee gaat, het is zijn schuld dat je die beugel hebt.’

Ik knikte en ging verder met het opschrijven van het huiswerk dat op het bord stond. Ik was qua uiterlijk een exacte kopie van mijn vader, maar dan wel op een vrouwelijke manier. Helaas had ik ook zijn scheve tanden geërfd en aangezien mijn vader vroeger jarenlang een beugel gehad, zat ik er nu ook al een behoorlijke tijd aan vast. Maar vandaag was eindelijk de dag dat hij eruit zou mogen en daar keek ik al tijden naar uit. ‘Mag ik niet alsnog mee? Dan kunnen we daarna naar het centrum, kijken of Oliver ook ergens is.’ Boos keek ik haar aan terwijl ik gebaarde dat ze stil moest zijn. Het was niet bepaald een geheim dat ik verliefd was op Oliver, maar ik wist dat het toch een hopeloze zaak was en daarom wilde ik niet dat iedereen het zou weten. ‘Wat nou? Je bent niet de enige hoor! Ik ben volgens mij het enige meisje uit de hele onderbouw dat niet spontaan begint te kwijlen als hij langs loopt.’ Ik voelde dat ik rood werd en boog me snel weer over mijn schrift, maar de bel ging al en het was tijd om op te ruimen. Ik zei tegen Lou dat ik na mijn afspraak wel naar de winkels zou komen en dat ik haar een berichtje zou sturen als ik eraan kwam.

Twee uur later liep ik beugelloos en een mond die nogal beurs voelde van al het getrek door het winkelcentrum naar de plek waar ik met Lou had afgesproken. Lou was er nog niet en ik besloot maar tegen de muur te gaan staan om haar een berichtje te sturen. Ineens viel er een schaduw over me heen en toen ik opkeek, schrok ik me kapot. ‘Oliver?’ Stamelde ik. ‘Hé Rosa heet jij toch? Zit jij niet bij mij in de klas?’ ‘Rosie..’ Zei ik zachtjes. ‘Ja dat klopt, we hebben aardrijkskunde en wiskunde samen.’ Hij lachte en ik keek naar zijn bijna zwarte ogen die me onderzoekend aankeken. ‘Er is iets anders aan je, heb je je haar geverfd?’ Ik schudde mijn hoofd en lachte nogal ongemakkelijk op een manier waarop ik mijn tanden liet zien. ‘Mijn beugel is er eindelijk uit!’ Hij lachte en kwam wat dichterbij. ‘Oh, nou dan ben je vast wel benieuwd naar hoe het voelt om te zoenen zonder beugel.’ Ik knikte en voordat ik het wist voelde ik zijn lippen op de mijne. Het was helemaal geen goede zoen, veel spuug en heel veel tong, maar op dat moment leek het of ik zweefde en me tussen de wolken bevond.

Oliver was niet zomaar een jongen, hij was al jaren de populairste jongen van de school en zelfs de meisjes uit de bovenbouw leken hem leuk te vinden. Hij was eigenlijk helemaal niet zo heel erg knap, maar zijn uitstraling en charmes zorgden ervoor dat elk meisje dat ik kende als een blok voor hem viel. Die twee weken na die zoen waren dan ook geweldig. Ik snapte niet waarom een jongen als hij voor een meisje als ik zou vallen, maar ik besloot ervan te genieten zolang als het duurde. Toen we exact twee weken bij elkaar waren, was er een schoolfeest op school, halverwege de avond vroeg hij me mee te komen en pakte mijn hand. Hij nam me mee naar de gymzaal en helemaal achterin de opbergruimte waar alle attributen voor gym stonden, lag een mat op de grond. Voor ik precies doorhad wat we gingen doen, lagen we samen op de mat te zoenen en wurmde hij zijn handen onder mijn rok. Ik had geen ervaring op dat gebied en was nog nooit verder gegaan dan zoenen, maar ik durfde geen nee tegen hem te zeggen. Wat nou als hij me preuts zou vinden of zou denken dat ik hem niet wilde?

Het bleef niet bij wat voelen, want al snel stroopte hij mijn rok omhoog en wurmde hij zich tussen mijn benen. Ik hoorde een verpakking open gaan en een ritselend geluid, gevolgd door een scherpe pijn tussen mijn benen. ‘Auw. Wacht even, je doet me zeer.’ Zei ik zachtjes. Hij stopte even en keek me aan. ‘Wil je dat ik stop?’ Ik schudde snel mijn hoofd en onverstoord ging hij door waar hij mee bezig was, terwijl ik zo hard op mijn lip beet tegen de pijn, dat ik het bloed in mijn mond proefde. Ik geloof dat het misschien vijf minuten duurde tot hij kreunde en weer opstond. Hij deed het condoom af, trok zijn broek omhoog, gaf me een kus op mijn wang en stond op.

Zonder iets te zeggen liet hij me daar achter, helemaal alleen, terwijl mijn hele lichaam pijn deed. Moeizaam kwam ik overeind en liep naar de wc, waar ik een hokje inliep. Ik veegde het bloed een beetje weg en daarna veegde ik de tranen van mijn wangen. ‘Was dit nou echt gebeurd? Dit was alles behalve hoe ik mijn eerste keer had voorgesteld en eigenlijk wilde ik dat het helemaal niet gebeurd was.’ Ik belde mijn moeder dat ik naar huis wilde omdat ik me niet lekker voelde en liep naar buiten, waar ik wachtte tot ze me op kwam halen.

Buiten hoorde ik ineens gelach en toen ik me omdraaide, zag ik Oliver met een groepje jongens naar me kijken. Ik liep naar ze toe: ‘Hé, kunnen we misschien even praten?’ Vroeg ik zachtjes aan hem. ‘Ehh nee, sorry. Ik ben bang dat het niet gaat werken tussen ons, dus het is uit.’ Hij keek me aan alsof ik een vreemde voor hem was en draaide zich weer om. Ik legde een hand op zijn schouder: ‘Hè? Hoe bedoel je? Maar we hebben net…’ Hij lachte en ik zag hoe zijn vrienden elkaar aanstootten. ‘Ja, we hebben net seks gehad. Dat was het hele doel van de weddenschap die ik met Niels hier afsprak. Zorg dat een zo braaf mogelijk meisje voor je valt en heb seks met haar.’ Hij stak zijn vuist uit naar de jongen naast hem, die hem met zijn vuist aantikte. ‘Weddenschap gewonnen.’

Met tranen in mijn ogen keek ik hem aan. ‘Was dat alles wat ik voor je was? Een weddenschap?’ Hij rolde met zijn ogen en knikte. ‘Jep, je denkt toch niet echt dat ik écht iets zou willen met een meisje zoals jij hè?’

Ik kon mijn tranen niet meer inhouden en onder het gelach van de jongens, liep ik naar de ingang van de parkeerplaats waar mijn moeder net aankwam. De hele weg naar huis huilde ik en ik kon haar niet vertellen wat er was gebeurd. Thuis stortte ik mijn hart uit in mijn dagboek en legde het onder mijn kussen, waarna ik mezelf in slaap huilde. De hele week erna verzon ik redenen om maar niet naar school te gaan, maar na een week bracht mijn moeder me zonder pardon naar school en liep naar het kantoor van de decaan van mijn afdeling. Daar kreeg ik de schrik van mijn leven. Oliver en zijn ouders zaten aan het bureau en het was duidelijk dat hij een flink standje gekregen had. Toen hij mij zag, sloeg hij zijn armen over elkaar heen en keek hij me kwaad aan.

Wat er daarna gebeurde ging heel snel. Mijn moeder haalde mijn dagboek uit haar tas en begon iets voor te lezen wat ik geschreven had. Ze las op wat Oliver met me gedaan had en wat hij na afloop tegen me gezegd had. Ik was te verbaasd om te bewegen en het was alsof ik aan mijn stoel vastgenageld zat. Dit was niet echt, dit gebeurde niet echt. Mijn moeder was niet aan het voorlezen uit het dagboek waarin ik alles zette wat privé was en waar ik de ergste gebeurtenis uit mijn leven in had opgeschreven. Dit kon gewoon niet waar zijn.

De ouders van Oliver dwongen hem zijn excuses aan te bieden en dat deed hij, met een enorme zelfvoldane grijns op zijn gezicht. Omdat hij zijn excuses had aangeboden werd hij niet geschorst en maakte hij het zijn doel om mijn leven de rest van het schooljaar tot een ware hel te maken.

Het nieuws lekte al heel snel uit en voordat ik het wist werd ik overal uitgelachen en nageroepen. Ik was degene die misbruikt was door hem, maar iedereen deed alsof het mijn eigen schuld was.

Het ergste was niet dat het gebeurd was, want als het daarbij was gebleven was ik er uiteindelijk wel overheen gekomen. Maar dat mijn moeder mijn vertrouwen zo beschadigde door iets wat zo privé was niet alleen zelf te lezen, maar ook voor te lezen aan degene die dit mij aan had gedaan, dat kon ik haar niet vergeven.

Maanden van ruzies volgden die ons gezin verscheurden en zelfs bijna voor een scheiding tussen mijn ouders zorgde, omdat mijn vader mijn kant had gekozen. Mijn moeder hield vol dat ze het uit liefde had gedaan, dat ze me wilde helpen en dat ze wilde dat Oliver zou boeten voor wat hij gedaan had. Ze bleef ontkennen dat het fout was wat ze had gedaan en dat vond ik nog erger dan wat er met Oliver gebeurd was.

Zelfs vier jaar later kon ik nog ontzettend kwaad worden als ik terugdacht aan die periode en het feit dat ze nog steeds haar fout niet had toegegeven. Zolang ze dat niet deed, zou het nooit meer goed komen tussen ons.

 

Meteen verder lezen? Je koopt het boek hier!

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.