De eerste dag van de herfst | Hoofdstuk 24

by Tamara

Rosie.

Ik liep net de trap af toen de deurbel ging. Mijn moeder was nergens te bekennen en mijn vader liep naar de deur om hem open te doen. Hij liet Noah naar binnen en stelde zich voor. Ze hadden mij nog niet opgemerkt, dus ik kon heel even gluren naar Noah die er ontzettend knap uitzag in zijn pak en genieten van het ongemakkelijke tafereeltje, voordat alle ogen op mij gericht zouden zijn. ‘Goedenavond, mijn naam is Ralph en ik ben de vader van Rosie. Jij bent haar date voor vanavond?’ Noah knikte en stak zijn hand uit: ‘Klopt, aangenaam kennis te maken, mijn naam is Noah Marcus.’ Mijn vader pakte zijn hand vast en ik zag aan zijn gezicht dat het hem maar een paar seconden kostte voordat hij doorhad wie er voor hem stond. ‘Noah he? Hoe gaat het met je vader?’ Noah lachte: ‘Ja heel erg goed, ik moest van hem de groeten doen aan uw ouders.’ Mijn vader lachte en gaf hem een klopje op zijn schouder. ‘Ja ze zijn hem behoorlijk dankbaar voor wat hij voor hun gedaan heeft met die fraudezaak. Zeg dat maar tegen hem.’ Ik rolde met mijn ogen, natuurlijk kende mijn vader zijn familie, het zou ook eens zo zijn dat hij iemand niet kende.

Noah haalde zijn arm achter zijn rug weg en haalde drie boeketten met bloemen tevoorschijn. ‘Ik hoorde dat u drie vrouwen hier in huis hebt wonen en ik besloot voor hun alledrie maar wat mee te nemen. Mijn vader lachte en haalde zijn schouders op, ‘Mijn vrouw en jongste dochter zijn er helaas niet, maar Rosie is wel thuis, ze staat ons nu op de trap af te luisteren.’ ‘Shit’ zei ik zachtjes en ik voelde dat mijn gezicht knalrood werd. Natuurlijk had mijn vader me weer door. Beide mannen keken mijn kant op en beschaamd kwam ik naar beneden, terwijl ik mijn best deed om niet te struikelen over mijn lange jurk.

‘Kijk, daar is ons luistervinkje al.’ Grinnikte mijn vader. Ik rolde met mijn ogen en stapte van de laatste trede af. ‘Pap…’ zei ik een beetje beschaamd en hij lachte. ‘Nou, ik wens jullie heel erg veel plezier, ik ben zelf één keertje op het evenement geweest en het was toen al geweldig, dus ik ben heel erg benieuwd wat je ervan vindt.’ Hij trok me naar zich toe en gaf me een kus op mijn voorhoofd, terwijl hij wat in mijn oor fluisterde. ‘Leuke jongen, maak het hem maar flink moeilijk.’ Ik lachte en keek naar Noah, die duidelijk onder de indruk was van mijn jurk. Ik zei mijn vader gedag en pakte Noah zijn arm aan, die hij naar me uit had gestoken. Ik liep de voordeur uit en keek naar de glanzende zwarte auto die voor de deur geparkeerd stond, met een chauffeur ernaast. De man hield de deur voor me open en terwijl ik erin stapte, liep Noah om naar de andere kant om in te stappen. De chauffeur stapte de auto en reed weg, terwijl hij het schermpje tussen de bestuurderskant en de kant waar wij zaten omhoog deed. ‘Ik heb nog nooit in een auto met bestuurder gereden.’ Zei ik zachtjes. Hij lachte: ‘Ik dacht dat het wel fijn zou zijn om wat te kunnen praten, elkaar misschien een beetje te leren kennen.’ Ik voelde dat ik bloosde en keek snel uit het raam, in de hoop dat hij het niet zou zien. ‘Je ziet er prachtig uit Rosie. Die jurk staat je echt heel erg mooi.’ Ik draaide me naar hem toe: ‘Dank je wel. Ik wist niet zo goed wat ik aan moest trekken, dus Lotte heeft hem uitgezocht.’ Hij grinnikte: ‘Oh ja Lotte, die ken ik wel.’ Verbaasd keek ik hem aan. ‘Ja? Ze zei dat je haar al vijf jaar aan het ontlopen bent.’ ‘Ontlopen? Nee hoor! Of nouja, misschien een klein beetje. Ik vind haar een beetje gek, de paar keren dat ik geprobeerd heb met haar te praten, staarde ze me alleen maar aan en kwam er geen woord uit haar mond.’ Hij keek een beetje ongemakkelijk en lachte.’Wauw, kun jij Lotte stil krijgen? Dan ben je echt de enige!’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Tja, ze zal wel sprakeloos zijn. Dat effect heb ik soms op vrouwen.’ Ik rolde met mijn ogen. ‘Nu moet je niet arrogant gaan doen hè meneer?’ Hij keek me verbaasd aan en begon te lachen. ‘Nee sorry, je hebt gelijk. Tenslotte heb ik dat effect niet op jou.’ Ik kneep mijn lippen op elkaar en keek snel weer naar buiten, omdat mijn ogen waarschijnlijk mijn gevoelens zouden verraden. ‘Mag ik je wat vragen? Je vader zei dat je moeder niet thuis was, maar ik zag haar toen ik aanbelde huilend van de trap afkomen en naar de woonkamer lopen. Wat was er met haar aan de hand?’

Ik zuchtte en keek naar mijn handen. ‘We hebben ruzie gehad..’ Hij schoof een stukje naar me toe en pakte mijn hand vast. ‘Was het een erge ruzie? Sorry dat ik zo nieuwsgierig ben, maar ik zie dat je het moeilijk vind om erover te praten.’ Ik schudde snel mijn hoofd en negeerde de tranen die weer begonnen op te wellen. ‘Ja, het was een behoorlijk erge ruzie. We maken eigenlijk alleen maar ruzie met elkaar.’ Hij wreef met zijn duim zachtjes over de bovenkant van mijn hand. ‘Ohja, een familieruzie. Ik weet er helaas alles van.’ Ik keek hem aan en deed mijn best om niet te gaan huilen. ‘We hebben al vier jaar ruzie, het begon als iets kleins, maar het werd steeds groter en erger en inmiddels denk ik dat het nooit meer goed gaat komen tussen ons.’

Bij die woorden voelde het ineens echter dan het ooit had gevoeld en er rolde een traan over mijn wang. Met de duim van zijn andere hand veegde hij hem weg en keek diep in mijn ogen. ‘Wil je er misschien over praten? Ik weet dat we elkaar niet goed kennen, maar misschien lucht het op?’

Ik haalde mijn schouders op: ‘Ik weet het niet, ik heb het eigenlijk nog nooit aan iemand verteld.’ ‘Je hoeft het alleen te vertellen als je het zelf wilt, ik ben inmiddels expert in lastige familieruzies, dus misschien kan ik je ermee helpen?’

Ik knikte en begon te vertellen over wat er vier jaar geleden, vlak voor mijn zestiende verjaardag gebeurd was.

Misschien vind je dit ook leuk

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.